Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Η δουλεία και ο μύθος ως ιστορικά θεμέλια του ολοκληρωτισμού και του ιστορικισμού..


Η κατανίκηση του κυκλικού χρόνου των φυσικών αγροτικών ή νομαδικών κοινοτήτων είχε, όπως είδαμε, την προέλευσή της (ως κοσμοϊστορικό συμβάν) ήδη στις κοινωνίες όπου η πολεμική και ιερατική ελίτ θεμελίωνε στον μύθο μιαν γενεαλογική αφήγηση που παραβίαζε την σφαιρικότητα της αγροτικής ζωής και τάραζε τον μύχιο βυθό της με την συνεχή και εξουσιαστικά λειτουργικοποιημένη υπενθύμιση της κοσμικής δημιουργικότητας των θεών και των ηρώων της.
Θεωρείται γενικά πως η εμφάνιση των μονοθεϊστικών λατρειών και ειδικά της πρώτης μαζικής και κυρίαρχης μορφής τους, του Χριστιανισμού, σήμανε μιαν ακόμα βαθύτερη αναστάτωση αυτού του μύχιου βυθού της (κυκλικοχρονικής) λήθης, αλλά παραβλέπεται η επισήμανση της σημασίας και του ρόλου τού δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής και εξουσίας στην γενικότερη ιστορική αναστάτωση στην ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει την Δύση, την Ανατολική Μεσόγειο, την Μεσοποταμία, τα Βαλκάνια κ.λπ
Ο περιλάλητος αρχαιοελληνικός και έπειτα ο ρωμαϊκός πολιτισμός ακριβώς δια διαφόρων τροποποιήσεων της μυθικής αφήγησης του χρόνου και μέσω μιας πρωτοφανούς σύμπλεξης αυτής της αφήγησης με έναν πρωτοορθολογισμό, οργάνωσαν τα πρώτα συστηματικά και αφηρημένα κρατικά και οικονομικά μορφώματα συστηματικής και ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης και καταστροφής τής ανθρώπινης εργασίας και ζωής.
Η δουλεία ως το αρχέγονο θεμέλιο κάθε ολοκληρωτικού κράτους και ως ένας ορθολογικός τρόπος συστηματικής διάλυσης της αγροτικής κοινότητας και συστηματικής εκμετάλλευσης του εργαζόμενου ανθρώπου, δεν ήταν μόνον το υπόβαθρο της αρχαίας ταξικής δημοκρατίας και των κρατών-εξανδραποδιστών ολόκληρων πληθυσμών αλλά η συγκεκριμένη και απόλυτη ουσία τους, ήταν δηλαδή αυτό το στοιχείο ακριβώς που διαπερνούσε συγκροτητικά όλο το Είναι αυτών των κοινωνιών. 
Οι κοινωνίες αυτές δεν είχαν απλά ή μόνον οργανώσει συστηματικά την δουλεία, για να υπηρετηθεί μια στρατιωτική ή πολιτικοθεοκρατική ελίτ, όπως συνέβει στην αρχαία Αίγυπτο, αλλά είχαν συγκροτηθεί ως οι πρώτοι μηχανισμοί ολοκληρωτικής κυριαρχίας επί της ανθρώπινης ζωής.
Η δουλεία ως συγκροτητικό στοιχείο τής ολότητας τής κοινωνίας σήμαινε τον τέλειο διαχωρισμό μεταξύ κυρίαρχων πολιτών και κυριαρχούμενων ανθρώπινων "οργάνων" τους, γι' αυτό και για πρώτη φορά εμφανίζονται συστηματικές θεωρίες απάρνησης της ίδιας της ανθρωπινότητας αυτών των "οργάνων" (των δούλων).
Το ιδανικό πλαίσιο για μια τέτοια αλλοτρίωση της ανθρώπινης υπόστασης δεν ήταν λοιπόν οι ιερατικές αιγυπτιακές πόλεις ή τα λατομεία των Φαραώ, αλλά οι πρωτονεωτερικές πόλεις της αρχαίας Ελλάδας και η Ρώμη.
Η δουλεία ως σύστημα σήμαινε λοιπόν, πέραν της ωμής οικονομικής της λειτουργίας ως τρόπου απομύζησης της εργασίας και της ζωής μιας βίαια γραπωμένης ανθρώπινης οντότητας, ένα ολοκληρωμένο ολοκληρωτικό σύστημα διαχωρισμού της ζωής, και ταυτόχρονα σήμαινε την μαζική συμμετοχή σε αυτό το σύστημα τόσο των θυμάτων του όσο και των θυτών του.
Υπάρχει πλέρια αναπτυγμένο σύστημα όταν υπάρχει μαζικός καθορισμός ή το "μαζικόν" ως καθορισμός της δομής του, και αυτή η κατάσταση που ονομάσθηκε δουλοκτητικός τρόπος παραγωγής έχει νόημα και εφαρμοσιμότητα όταν εκτός από τους χώρους συνάθροισης και δουλοποίησης των θυμάτων ενός παραγωγικού έργου που "είναι να γίνει" η ίδια η άντληση της εργασίας και της ζωής τους συντελείται διαμεσολαβούμενη πολιτικά και στρατιωτικά, άρα και θεολογικά, από μίαν πόλη όπως την γνωρίζουμε σήμερα λίγο ως πολύ με τα συγκεκριμένα μαζικά και νεωτερικά χαρακτηριστικά της.
Η ίδια αυτή η πόλη θα λέγαμε πως είναι συγκροτημένη ως έχει αν λειτουργεί συγκροτητικά σε ένα τέτοιο δουλοκτητικό και δουλοποιητικό πλαίσιο ως το βαθύ και εκτατικά κυρίαρχο σύστημά του.
Ο αρχικός μυθικός χρόνος λοιπόν ως το κοσμοθεωρητικό/θεολογικό και οντολογικό πλαίσιο μιας τέτοιας κατάστασης δεν είναι σε καμμία περίπτωση ένα ελλείπον ή ένα επιφανειακό χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας η οποία παραμένει ρυθμοδοτημένη και ουσιοποιημένη από την αγροτική κοινωνία, τουναντίον, μάλλον είναι το βιαιότερο απολυτότερο και ριζικότερο πλαίσιο μιας πρώτης και θεμελιώνουσας μάλιστα ρήξης και καταστροφής τής αγροτικής κοινωνίας, αποτελεί (για να το πω με έναν αναγκαστικά υπερβολικό τρόπο) μιαν πανίσχυρη και ετερογενή ιστορικότητα που αναπτύσσεται σε ακραία βίαιες και απάνθρωπες συστηματικές μορφές ακριβώς για να ανταποκριθεί πολεμικά στην ακόμα ισχυρή παρουσία του αγροτικού και πραγματικά αρχαϊκού υποβάθρου της ζωής.
Οι άνθρωποι έχουν ακόμα πανίσχυρες ρίζες και αρχέγονες παραγωγικές και στρατιωτικές δυνάμεις, και ο μύθος και η δουλεία του ελληνορωμαϊκού κόσμου συγκροτούνται ως απόλυτα και ακραία ολοκληρωτικά συστήματα, ως ένα σύστημα, διότι ακριβώς είναι αδύνατον να υπάρξει ολοκληρωτικό εξουσιαστικό σύστημα σε μιαν αρχική μορφή αν δεν θεμελιωθεί στην απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη σκληρότητά του απέναντι σε έναν ακόμα ισχυρό εχθρό.
Η μαζική μορφή πολιτειακής οργάνωσης, όπως την γνωρίζουμε ως ένα μαζικό νεωτερικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα εδραζόμενο σε μια σύγχρονη εμπορική και διαφωτισμένη πόλη, θεμελιώνεται κατά απόλυτη αναγκαιότητα στην πρώτη συστηματική και ολοκληρωτική απανθρωποποίηση του ανθρώπου και στην πρώτη συστηματική και ολοκληρωτική αστεοποίηση, την πρώτη συστηματική και ολοκληρωτική καταστροφή της αγροτικής κοινότητας.
Πότε υπήρξε η πρώτη αντίσταση σε όλο αυτό;
Σε επόμενη δημοσίευσή μας:
Ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός ως οι πρώτες αντιστάσεις στον δουλοποιητικό ολοκληρωτισμό του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, και ο ρόλος τους στην διαμόρφωση μιας ήπιας μορφής ολοκληρωτικού κράτους. 
Ο κρίσιμος ρόλος του Ισλάμ.




Ιωάννης Τζανάκος   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..