Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Πρόκληση και θέση για την Ο.Π.Λ.Α



Πρόκληση προς ψευδοεγελιανούς μαρξίζοντες, μαρξιστές, ρεφορμιστές ή υπερεπαναστάτες και τής "κρατικιστικής" και τής "αντικρατικιστικής" ιδεολογικής πλέμπας και φράξιας:

Όποιος δεν θέτει το ζήτημα της ιστορικής συνέχειας του επαναστατικού κινήματος από την σκοπιά της Ο.Π.Λ.Α και από μια θετικά διακείμενη προς αυτήν θέση, παρά την όποια κριτική, μετά μάλιστα από την εμπειρία του 20ου αιώνα, είναι ένας ταξικός προδότης, και αυτό θα φανεί την κρίσιμη στιγμή με απόλυτο τρόπο.
Το ζήτημα του "έθνους" ή της "εθνικής ανεξαρτησίας" ή του διεθνισμού είναι υπαγόμενο στην θέση που μόλις σας παρουσίασα, και μόνον υπό αυτή του την υπαγωγή έχει νόημα να συζητείται και να κρίνεται και πάνω στην βάση αυτού να χτίζονται και οι άλλες αναλύσεις και θεωρητικοπολιτικές υπαγωγές του.
Πάνω σε αυτό το ζήτημα αυτών των υπαγωγών και αυτής της υπαγωγής σας βρίσκω φάλτσους και ύποπτους, αν όχι όλους τους περισσότερους..




Ιωάννης Τζανάκος


15 σχόλια:

  1. Για την ιστορική συνέχεια του επαναστατικού κινήματος απ τη σκοπιά της ΟΠΛΑ (κλικ στο pdf): https://athens.indymedia.org/post/1252816/

    Πρώην μπλόγκερ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ενδιαφέρον κείμενο, μιλάμε για μέρα με νύχτα, σε σχέση με το σήμερα της επαναστατικής αναστάτωσης εν κρανίω.
    Από την άλλη (σε πρώτη ανάγνωση)εντοπίζω ένα θέμα όσον αφορά το χτίσιμο από τα πάνω, όπου το πάνω δεν είναι μόνον ένα (κατά τα συκοφαντικά λεγόμενα κάποιων) ένα μπλανικιστικό ή λενινιστικό αιτούμενο αλλά ένα είδος πίστης και θεμελίωσης στην ιδέα ότι μπορεί ένα αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα να χτίσει κράτος ή αν η λέξη είναι τζιζ μια κεντρική κυριαρχική εξουσία, και πως αυτό εκφράζεται ακόμα και ως προ-μορφή.
    Γιατί παρά τα φαινόμενα, ίσως και ως "ρομαντικός", ακόμα πιστεύω πως αυτή η χώρα μας ανήκει ανήκει στον λαό και την εργατική τάξη της, και αυτό θα φανεί στις μεγάλες συγκρούσεις, τις πτώσεις, τις καταστροφές και τις στρατηγικές αποτυχίες της ελίτ και των μεγαλοαστών που είναι σίγουρος. Αν πιστέψει κάποιος αν πιστέψουμε πως αυτή η χώρα ψάχνει κυριαρχικό ιδιοκτήτη που να νοιάζεται και να μπορεί να κάνει συγκεκριμένα πράγματα, τότε αυτό θα συμβεί. Και σε αυτό το επίπεδο ακόμα και ένα τόσο δομημένο κείμενο μιας άλλης εποχής μου παρουσιάζει ελλείψεις σε σχέση με αυτό το θέμα της κεντρικοποίησης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευχαριστώ για τους προβληματισμούς, ψάχνω ακριβώς για μια νηφάλια αποτίμηση του κειμένου (και των πρακτικών που πήγασαν από αυτό την περίοδο 1974-78 [πρωτοβγήκε το 75]), διότι όπως καταλαβαίνεις υπάρχει όχι μόνο ρητά αστική υστερία αλλά και επιθετική απαξίωση από την κομματική αριστερά, η οποία εξ αρχής αισθάνθηκε απειλημένη και από τη θεωρία και από την πρακτική του Ε.Λ.Α.

    Έχεις λοιπόν σαφώς δίκαιο ως προς την κριτική σου, ωστόσο: α) ο λαός στην περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης, όπως και είναι φυσιολογικό, είχε ήδη σε σημαντικό ποσοστό ήδη εγκλωβιστεί στην κομματική προαγωγή του λεγκαλισμού και τον μύθο της ριζικής αλλαγής των πραγμάτων από την εποχή της δικτατορίας, το μύθο δηλαδή μιας εποχής σε απόλυτη ασυνέχεια από το εγγύς παρελθόν και β) παραμένει, όπως άλλωστε και στον ΟΠΛΑ, το αξεπέραστο της λογικής χρήσης του συνομωτισμού. Δεν διαφέρει κατά την κρίση μου εδώ το σχήμα ΕΛΑ από το σχήμα ΟΠΛΑ παρά μόνο στο εξής θεμελιώδες: δεν υπάρχει πλέον καθοδηγητικό κόμμα, το κόμμα έχει ρητά και κατηγορηματικά απορρίψει την ένοπλη πάλη, και συνεπώς οι επιλογές είναι 1) το ρίχνεις στο τσάμικο και καταλήγεις ΠΑΣΟΚ ή 2) κάνεις αυτό που έκανε ο ΕΛΑ. Δεν είχε δηλαδή τα περιθώρια να επιλέξει και απέρριψε ο ίδιος ο ΕΛΑ μια προοπτική, επέλεξαν εξ αρχής τα κόμματα και αναγκάστηκαν κάποιοι να πάρουν άλλο δρόμο.

    Σε αυτό το πλαίσιο, δες και τις δηλώσεις Μίκη Θεοδωράκη για μετάβαση στις ΗΠΑ τον Ιούνη του 74, ένα μήνα πριν την εισβολή στην Κύπρο, ως μεσολαβητή ανάμεσα σε αριστερά, Καραμανλή κ ΗΠΑ. Δε νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερος σχολιασμός πέρα από το να πω ότι ψυχαναλυτικά το σύνολο σχεδόν της Ελλάδας έχει μπερδέψει στη μνήμη του τα γεγονότα του Νοέμβρη του 73 με αυτά του Ιούλη του 74, όταν η χούντα παρέδωσε κλειδιά ήσυχα-ήσυχα και χωρίς καμία εξέγερση (ούτε καν διαδήλωση, αυτά ήρθαν μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας). Κανείς δε θέλει να θυμάται, φαίνεται, ότι η χούντα δεν ανατράπηκε, απλώς παρέδωσε συναινετικά την εξουσία μετά την εισβολή, εξασφαλίζοντας βεβαίως και μεγάλο βαθμό ατιμηρωσίας του βαθέως κράτους, στο οποίο ήρθε να δώσει απάντηση ο ΕΛΑ και η 17Ν, με τον Κασίμη βεβαίως να πέφτει νεκρός στα χέρια της αστυνομίας Καραμανλή και τα αριστερά κόμματα να μιλούν για "κυκλώματα ανωμαλίας" στην εκτέλεση των βασανιστών ΕΑΤ-ΕΣΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και συμφωνώ απόλυτα για το "η μέρα με τη νύχτα", όταν το διάβασα έπαθα σοκ με το επίπεδο πολιτικής σκέψης το 1975(8) σε σχέση με το σημερινό τραγικό χάλι, απόρροια όμως εγκατάλειψης των ουσιωδών προβληματισμών που υπήρχαν έντονα ακόμα μετά την πτώση της χούντας, και (συγνώμη για την χαιντεγκεριανή παράφραση), λήθης για αυτή την εγκατάλειψη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συγγνωμη για την καθυστέρηση, έπεσα μετά τη δουλειά σε βαρύ ύπνο, η κούραση γαρ ολόκληρης βδομάδας.
    Νομίζω και γω πως η ιεροποίηση του λεγκαλισμού μετά το 1974 δεν είναι αποτέλεσμα μόνον της ιστορικής κούρασης και μιας ανακούφισης ίσως μετά από δεκαετίες "κατάψυξης" στην πολιτική παρανομία, αλλά μιας βαθύτερης διολίσθησης ενός ιστορικού χώρου μαζί όμως με τον λαό (το τελευταίο το τονίζω) από μια λογική αντιπαράθεσης σε μια λογική ειρηνικής συνύπαρξης.
    Αυτή η διολίσθηση έχει αποτελέσματα ή παρουσιάζεται μάλλον στην ίδια την ανικανότητα των επαναστατικών ή "επαναστατικών" ελίτ να ερμηνεύουν τα γεγονότα αλλά κυρίως στην "ομορφιά" τους να διαχέουν μιαν ερμηνεία που πάει κουτί με την τάση του ίδιου του λαού να μην σκέφτεται πια δια της διακινδύνευσης και να αυτονομιμοποιεί την απίστευτη αποχή του από κάθε παράνομη ή εκτός νόμου-τρόμου δράση. Ούτε μια πιστολιά δεν έπεσε το 74 σε ένα κλίμα τρόμου ανακούφισης και τρόμου ξανά σε σχέση πάντα με την κατάσταση στην Κύπρο. Το θυμάμαι ακόμα και γω, αν και πιτσιρίκι, σε μιά μάλιστα συνοικία, την Δραπετσώνα, όπου ακόμα και επι χούντας ο κόσμος μίλαγε σχετικά χωρίς φόβο (θυμάμαι να πηγαίνω στον καφενέ με τον πατέρα μου επι ψευτοδημοψηφίσματος Παπαδόπουλου να με ρωτανε περιπαιχτικά οι θαμωνες το θα ψηφίσω να λέω όχι και να πέφτει γέλιο, σαν να μη τρέχει τίποτα, τόση λαϊκή αφοβία στην Δραπετσώνα). Αφού δεν έγινε ούτε ένα γλέντι, μια εκδήλωση χαράς, κάτι, αλλά ήταν όλοι μουδιασμένοι, άρα είχε συμβεί ακόμα και σε λαϊκές συνοικίες ένα κάτι, ακόμα βαθύτερο από ό,τι πριν αλλά πάνω στα χνάρια τής εγκατάλειψης της ιδέας για στρατηγική σύγκρουση.
    Υπάρχει λοιπόν βάθος στην λεγκαλιστική αλλοτρίωση πριν το 67 αλλά όπως διαπιστώνεις και ένα ποιοτικό άλμα μετά ακριβώς το 1974, με έναν τρόπο σαν να ήθελαν όλοι πιά να ξεχάσουν το άμεσα προηγούμενο παρελθόν. Μετά όλα μπαίνουν στις ράγες τής συναίνεσης και φτάνουμε στο σήμερα, χοντρικά πάντα αλλά κάπως έτσι και σε αναφορά πάντα με το ζήτημα της φετιχοποίησης του λεγκαλισμού.
    ΣΥΝΕΧΕΙΑ:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Υπάρχει φαινομενικά μια αναλογία με την Ιταλία, αλλά και μεγάλες διαφορές ουσιαστικότατες με το βάρος της "αρνητικότητας" (με την κοινότοπη έννοια) να πέφτει στα δικά μας, εφόσον εκεί μια μάλλον αριστερίστικης έμπνευσης αλλά μαζικότατη φράξια του κομμ/κου κινήματος πέφτει σε μιαν τυφλή αλλά όχι ελιτίστικη αντιπαράθεση με το κράτος και το κόμμα, αλλά έχει ερείσματα, οι εργάτες και ο λαός σχεδόν στηρίζουν, υπάρχει μεν πίεση από μια άτυπη χούντα ή ένα μαφιοζοκράτος, και τελικά με την βοήθεια του PCI γίνεται μια γενική εκκαθάριση και πάλι κάτι μένει στην λαϊκή συνείδηση παρά τα απίθανα λάθη και τον αριστερισμό των σχεδόν πολιτικά ανόητων συνωμοτών πρωτοπόρων, άρα δεν υπάρχει φόβος, δεν έχει κλάσει κανένας μέντες, δεν απολογείται κανείς εκτός του κόμματος, και σήμερα οι πρώην συνωμότες αριστεριστές επαναστάτες (ακόμα και αυτοί που είναι ακόμα στη στενή) είναι σχεδόν σεβάσμια πρόσωπα στην πολιτισμική και ιδεολογική σκηνή της εκ δύσεως γείτονος. Εδώ ακόμα και μια στρακαστρούκα ή τυφλές πράξεις ανοήτων ή για να μην είμαι τόσο σκληρός ασυνειδήτων ή ρομαντικών παλαβών παιδιών αναλύονται ως η εμφάνιση του απόλυτου προβοκατόρικου τέρατος. Δεν γίνεται δηλαδή κριτική στα μέσα στους σκοπους στην ελλειπτικότητα των ρομαντικών νεαρών αντικαπιταλιστών ή ακόμα και στο (απαράδεκτο για μένα, αλλά κάτι πάνε να πούνε) ιδεολογικό πλαίσιο, αλλά προβοκατορολογία άνευ ορίων.
    Την ίδια στιγμή μέσα στο ίδιο το εν δυνάμει ένοπλο λαϊκό σώμα έχει εγκατασταθεί η ιδεολογική υποχώρηση από κάθε κεντρικό στόχο μεγάλης λαϊκης εμβέλειας, αν και δεν ζητάω από ρομαντικούς να γίνουν εν μέσω λαϊκού και αριστερού και "προοδευτικού" παγετώνα κάτι σαν νέοι στρατηγοί, θα ήταν άδικο.
    Αυτά, αλλά θα έχει και συνέχεια το πράγμα. Στις διαδηλώσεις και τις εκδηλώσεις του ελληνικου λαού για μια στοιχειώδη υπεράσπιση των δικαιωμάτων του έχει εδραιωθεί η προσοχή μη γίνει και τίποτις "προβοκατόρικο" και όταν οι φρίκουλες κάνουν παιχνίδι θεαματικό και εντοπισμένο σε δρόμους σοκάκια και πλατείες, η κριτική που τους ασκείται είναι ότι το κάνουν και αυτό, ενώ ας πούμε στην δική μου λογική λογική θα είχε αν το κίνημα τους υπερκέρνούσε σε μια δυναμική στους δρόμους. Και φτάσαμε τώρα να μην έχουμε ούτε την δυνατότητα να σπάσουμε μια αλυσίδα της αστυνομίας σε περιστάσεις όπου ακόμα και αυτή θα έκανε πίσω. Με λίγα λόγια η λογική του λεγκαλιστικού κατήφορου είναι ο απίστευτος πάτος τώρα εν μέσω γιγαντιαίας κοινωνικής καταστροφής και χωρίς να υπάρχει "εθνική" απειλή με την έννοια έστω που υπήρχε ως άμεση πολεμική κατάσταση, να μην κουνιέται φύΛλο....ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΥΝΙΈΤΑΙ ΦΥΛΛΟ!! δεν υπερβάλω ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ ΦΥΛΛΟ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και μια απαραίτητη παρένθεση για τον Μίκη Θεοδωράκη. Δεν μπορώ να πω πως τον μισώ, αλλά τον έχω στην μπούκα ως ένα κεντρικό πρόσωπο με έναν υπερκαταλυτικό ρόλο στην υποταγή του λαού εκείνες ακριβώς τις κρίσιμες στιγμές που μπορεί να το κάνει. Ο κύριος Μίκης δικαιολογεί στην ηθική και την πολιτική επαναστατική συνείδησή μας (αν υπάρχει), το σύμπτωμα της "σταλινικής" παράνοιας, με την έννοια πως δεν είναι μεν χαφιές όπως αυτή η τελευταία παράνοια θα "δήλωνε" αλλά ένας στιγματισμός του λόγου χάριν ως χαφιέ θα ήταν ένα πολύ χρήσιμο και λογικό μέσο για να εξουδετερωθεί μια και καλή και να πάψει (έπαυε) να κάνει τις βρωμοδουλειές του. Θέλω να πω ότι η κριτική της επαναστατικής ή γραφειοκρατικής-επαναστατικής παράνοιας θα είχε νόημα αν αναγνωρίζονταν την ίδια στιγμή ο ορθολογικός και ταξικός χαρακτήρας της για να εξουδετερωθούν πολιτικές θέσεις και πρακτικές τύπου Θεοδωράκη. Βέβαια την πληρώνουν την νύφη και αθώοι και το μαχαίρι της παράνοιας είναι δίκοπο και έχει ακριβώς ΚΑΙ τα αποτελέσματα που προείπα στο προηγούμενο σχόλιο, αλλά έχει ΚΑΙ τα πιθανά αποτελέσματα της αποκάλυψης όπως σου την περιέγραψα. Παράνοια που έχει χρησιμοποιήσει και ο κάθε Θεοδωράκης και η κομματική ελιτ, εναντίον της οποίας μπορεί να στραφεί όμως και αυτή κ.ο.κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δες το βιντεο κ το πρωτοσέλιδο της Αυγής για την επιθεση στην πρεσβεία ΗΠΑ το 1975:
    https://youtu.be/mg8_RZXYQMw

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Και το πρωτοσελιδο Ριζοσπάστη μετα την εκτέλεση του ανενόχλητου απ την μεταπολιτευτική κυβερνηση Καραμανλή Μπάμπαλη: https://aixmi.wordpress.com/2015/05/15/15-%CE%BC%CE%AC%CE%B7-1985-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BE%CE%B5%CF%87%CE%BD%CF%8E/rizos1feb79_sel1/

    Να ρωτήσω λοιπον: αν υπηρχε αυτούσια η ΟΠΛΑ το 1975-78 θα καταδικαζόταν ανοιχτα κ απερίφραστα απο ΚΚΕ κ ΚΚΕ εσωτερικού η οχι; Τι νομίζεις; Έκανε κατι αλλο η 17Ν της περιόδου εκείνης (ως πυρήνας του ΕΛΑ) απ το να λειτουργήσει ως μια ΟΠΛΑ εκ των προτέρων αποκηρυγμένη ως απο το κομμα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Προφανώς θα καταδικάζονταν ακόμα και μια εκ της σαρκός του πολιτικού κομματικού μηχανισμού προερχόμενη και υφιστάμενη ΟΠΛΑ, και προφανώς αυτό έκαναν όλοι οι επαναστατικοί μηχανισμοί εν δυνάμει, δηλαδή να κάνουν την δουλειά της ΟΠΛΑ, και στην λαϊκή συνείδηση, με τα προβλήματα που δημιουργεί η αποκοπή, σχεδόν οντολογική, ενός τέτοιου μηχανισμού από τον υποτιθέμενο πολιτικό της διευθυντή.
    Βέβαια, η αποκοπή του στρατιωτικού σκέλους, ή μάλλον η πολιτική του αυτονόμηση, δεν δημιούργησε μόνον προβλήματα όπου συνέβει, όπως στην λατινική αμερική κ.λπ, αλλά έλυσε και προβλήματα, για να μην πούμε κι όλας ότι ό,τι έκανε κάτι μετά το 1950 ήταν μόνον κάτι τέτοιοι αυτοφυόμενοι μηχανισμοί: δηλάδή η παγκόσμια ΟΠΛΑ (αν την ονομάσουμε έτσι) ήταν και το μοναδικό πράγμα που έκανε ταξική ή κοινωνική πάλη μετά το 1950, ενώ οι πολιτικοι μηχανισμοί δεν έκαναν τίποτα άλλο από υποχωρήσεις.
    Υπάρχουν πολλά προβλήματα, και αδιερεύνητες πτυχές, όπως το Παλαιστινιακό, και το μεσανατολικό πεδίο ή πλατφόρμα, που τα πράγματα μπερδεύονται και εμένανε με κρατάνε σε επιφύλαξη, όχι μόνον λόγω των προεννοήσεών μου επι κάποιων ζητημάτων (αν και βέβαια, δεν ξεχνώ πως και οι Κούρδοι που συμπαθώ παθολογικώς εκεί ξεκίνησαν την εκπαίδευσή τους), αλλά η ουσία είναι πως από μια απόσταση να το δεις δεν υπάρχει κάτι άλλο με αποτέλεσμα και "ψυχή" μετά το 1950 από μια ΟΠΛΑ παντού (με την έννοια που προείπα) ενώ ο πολιτικός μηχανισμός τζίφος. Σκέφτομαι πως υπάρχει μια ιστορική αλήθεια που λέει ότι ακόμα και το κόμμα των μπολσεβίκων ως κόμμα ίδρυσης επαναστατικού κράτους, όποια κι αν είναι η ταξική κοινωνική συνέχεια, δεν ήταν ποτέ ένα πολιτικό κόμμα με την τυπική έννοια, αλλά ένας πολιτικοστρατιωτικός μηχανισμός βγαλμένος μέσα από παραδόσεις και μαρξιστικές εργατικές και από παραδόσεις απόλυτης συνωμοτικής ναροντνικής πάλης, κολασμένη ένωση που κάνει τους δυτικούς μαρξιστές ή να ξύνουν το κεφάλι τους ή να φρίττουν.
    Τι σημαίνουν όλα αυτά άραγε; πριν από αυτό, ας δούμε ψύχραιμα τι συνέβει και τι στο διάολο σημαίνει ιστορική συνέχεια μιας επαναστατικής συνωμοσίας αν δεν τα κάνει όλα αυτά λιανά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αν λέγαμε απλά ότι χωρις αυτο το κομμάτι το κομμα ειναι νομοτελειακά καταδικασμένο στη σοσιαλδημοκρατία, όσο κ αν ωρυεται εναντιον της η αυτο αναγορεύεται επαναστατικό, ότι οταν η διαλεκτική σπάσει τρεχαγυρευε κ καληνυχτα, νομιζω θα ήμασταν μεσα, κ για το ποιες ηταν οι προυποθεσεις της νομιμοποίησης κ της "επαναφοράς της δημοκρατίας" κ το για το πως φτάσαμε στο σημερινό χαλι σχεδόν αμαχητί. Τείνω δλδ να θεωρήσω πως Μεταπολίτευση χωρις εχέγγυα του "τζουφιου" που λες αντρανταχτα στα χέρια ΗΠΑ κ α.τ δεν θα είχαμε, κ ακομα, πως ολο αυτο ηταν το μπόνους ΗΠΑ για απώλεια μισής Κυπρου. Φυσικα τα κομματα τα θυμούνται αλλιώς, ότι "επέβαλλαν" τη νομιμοποίηση (!) ανοίγοντας γραφεία λεει...το με τι όρους το δείχνουν γλαφυρά τα πρωτοσέλιδα καταδίκης των λαϊκών αντιδράσεων στη συνέχεια του αμερικανοκρατούμενου αςτικου κράτους (σημερα ανακαλύψαμε ότι...κινδυνευει να γίνει ρωσοκρατουμενο κ κινέζοκρατούμενο τελικά οποτε οκ, καλές ειναι κ οι ΗΠΑ).

    Ας θυμίσω λοιπον τη δημοκρατία στην οποία "επέβαλλαν" οι αριστεροι να καταδικάζουν ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ μαζι με τα Νεα κ την Απογευματινή την ΟΠΛΑ που απέμεινε (τοτε, κ οχι για πολυ μετα):

    https://youtu.be/Wga4-QLpRks

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Από την δική μου σκοπιά είναι δεδομένο πως πειθαρχώ στον λαϊκό πόλεμο, ανεξάρτητα από τις απόψεις μου, εννοώ δηλαδή πως οι όποιες ιδιάζουσες απόψεις (όλων των επιθυμούντων να πέσει το σύστημα υποτέλειας) τελικά θα πειθαρχηθούν και θα μετατραπούν σε αφόρητες και για τον φορέα τους αν αναδυθεί η διαλεκτική του λαϊκού πολέμου σε πλέρια μορφή.
    Θα γελάγαμε αν ήμασταν σε σχήμα μάχης με πολλά από αυτά που έχουμε "υπερασπιστεί", είμαι σίγουρος, και επίσης θα σχηματίζονταν άλλες ουσιαστικότερες διαιρέσεις, αν σχηματίζονταν, μέσα στο αναγκαστικά μονολιθικό σχήμα του λαϊκού πολέμου.
    Όλα τα άλλα είναι όντως εποικοδομήματα της απολεμίας και υποκειμενισμοί της απόσυρσης, ακόμα κι όταν είναι αναγκαστική και όχι προϊόν επιλογής απόσυρσης.
    Ένα το κρατούμενο λοιπόν.
    Πάμε στο βάθος των συσχετισμών δύναμης στο στρατηγικό πεδίο:
    Μπορεί η εργατική τάξη και ο ευρύτερος λαός να πολεμά διαρκώς; Εγώ λέω μπορεί, αλλά το λέω με κάποια θρησκευτικότητα αναμεμειγμένη με τον ρεαλισμό τού ότι αν δεν πολεμάς κάπου θα την πατήσεις.
    Πρέπει να πολεμήσουμε, αλλά βέβαια όχι έχοντας από την αρχή όπλα στο χέρι. Αυτό από την άλλη δεν σημαίνει ότι σε κάποιες περιπτώσεις δεν θα έχεις όπλα ήδη από την αρχή: δεν υπήρχε λόγος το 1974 να μην επιβληθεί η ένοπλη εκδίκηση τπυ λαού απέναντι σε βασανιστές σκουλήκια και εγκληματικά σαδιστικά στοιχεία. Αυτό είναι μια εκκίνηση την οποία αν δεν την κατέχει κάποιος υπάρχει και η εσωτερική ζωή, ο εσωτερισμός η φιλοσοφία της εσωτερικότητας, ήτοι κυκλοφορεί στην γειτονιά μου ένας βιαστής δολοφόνος σαδιστής που με έχει πειράξει και γω το ρίχνω στο τσάμικο περί δημοκρατίας προβοκατόρων και τα σχετικά. Αστε το, κάντε εσωτερισμό παίδες, αλλά εν πάση περιπτώσει, αν δεν θέλετε (ήθελαν) λαϊκή εκδίκηση που είναι οι καμπάνιες για την τιμωρία των ενόχων, οι καθιστικές διαμαρτυρίες, οι παραστάσεις διαμαρτυρίας;
    Πουθενά, άρα δουλευόμασταν (δουλευόντουσταν) και ακόμα και ένας παλαβός ψυχωτικός Τσιρώνης, "αναρχο"κεντρώος παρακαλώ, δολοφονήθηκε άνανδρα επειδή άρθηκε στο ύψος της ηθικής του, της αστικής ηθικής του, χωρίς να καταλαβαίνει γρυ μαρξισμό.
    Υπάρχει σίγουρα ανταλλαγή. Το ξέρεις πως έχω κολλήσει με το ανταλλακτικόν ήθος αυτού του έθνους, και το βλέπω παντού, ίσως και να έχω κολλήσει άσχημα. Τι μπόνους παίρνουνε μετά από κάθε ξεπούλημα του εαυτού τους και των "ανοήτων" που βάζουν κορμί και ασφάλεια στον ντορβά, οι πολίτες και οι ελίτ αυτής της "δημοκρατικής κοινωνίας" αδυνατώ και να το σκεφτώ. Εδώ ακόμα και το ειδικό οικονομικό μοντέλο μετά το 1950 υποψιάζομαι πως είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης ανταλλαγής: εντάξει δεν θα γίνουμε και κομμουνισταί, αλλά δώσε κάτι μπάρμπα, κανέναν διορισμό κανένα περίπτερο κανένα ταξί καμία έδρα κανένα φραγκάκι κ.λπ Υπάρχει αλλού αυτό; σίγουρα θα υπάρχει, δεν νομίζω να είναι όλη η χώρα μια ιδιομορφία, πρέπει να υπάρχει μοντέλο.
    Τώρα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. δεν υπήρχε λόγος το 1974 να μην επιβληθεί η ένοπλη εκδίκηση τπυ λαού απέναντι σε βασανιστές σκουλήκια και εγκληματικά σαδιστικά στοιχεία. Αυτό είναι μια εκκίνηση την οποία αν δεν την κατέχει κάποιος υπάρχει και η εσωτερική ζωή, ο εσωτερισμός η φιλοσοφία της εσωτερικότητας, ήτοι κυκλοφορεί στην γειτονιά μου ένας βιαστής δολοφόνος σαδιστής που με έχει πειράξει και γω το ρίχνω στο τσάμικο περί δημοκρατίας προβοκατόρων και τα σχετικά. Αστε το, κάντε εσωτερισμό παίδες, αλλά εν πάση περιπτώσει, αν δεν θέλετε (ήθελαν) λαϊκή εκδίκηση που είναι οι καμπάνιες για την τιμωρία των ενόχων, οι καθιστικές διαμαρτυρίες, οι παραστάσεις διαμαρτυρίας;
    Πουθενά, άρα δουλευόμασταν (δουλευόντουσταν) και ακόμα και ένας παλαβός ψυχωτικός Τσιρώνης, "αναρχο"κεντρώος παρακαλώ, δολοφονήθηκε άνανδρα επειδή άρθηκε στο ύψος της ηθικής του, της αστικής ηθικής του, χωρίς να καταλαβαίνει γρυ μαρξισμό.


    + κατι εκατομμύρια για ολο το παραπάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. "Σκοτεινοι κύκλοι της ανωμαλίας" πήραν εκδίκηση αντί βουλευτική έδρα για τις κραυγές απ τα βασανιστήρια στη Μπουμπουλίνας, για τον Τσαρουχα, για τον Παναγουλη.

    Το Θεοφιλογιαννακο δε μπόρεσαν να τον φάνε (αναφέρει ο Κουφοντινας τα σχετικά) και το κτήνος πέθανε απο βαθη γήρας πρόπερσι. Για τόση κάθαρση σε βαθος που εμπόδιζαν οι "σκοτεινοί κύκλοι της ανωμαλίας" μιλάμε.

    Η μαλλον δε μιλάμε, διότι κ που μιλήσαμε τι εγινε; Τα μούτρα μας φάγαμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Και υπάρχει βέβαια και ένα υψηλότατον μαγαζάκι από μάστορες διεθνοσυνωμοτικών κεντημάτων αλά μίκη, γεμάτοι από μάστορες είμεθα, μα τι είμαστε τελικά, το νέο Βυζάντιο; τραβηγμένες σκέψεις, αλλά να σκέφτομαι και λίγο ιστοριστικά, και όταν βλέπω άλλους λαούς παθαίνω μια θλίψη, άσχετα αν είναι βλοσυροί κι αυτοί, αν τους σκεφτούμε μεταφυσικά μη κοινωνιολογικα ως προσωπα: Ιρανοί, Κούρδοι, Άραβες, Ισραηλινοί, ακόμα και οι Τούρκοι, μιλάμε για σοβαρές καταστάσεις, με ό,τι περιεχόμενο θέλεις. Δεν σηκώνουν κάποιοι λαοί ή κοινωνίες αστειάκια με την αλλοτριωμένη υπόστασή τους, ή με την υπόστασή τους, αυτό καταλαβαίνω εγώ με τις προεννοήσεις μου. Αλλά χρειάζεται κάποια άλλη προσέγγιση, σίγουρα, σοβαρότερη, εφόσον δεν είναι η αντιπάθεια μας απέναντι στο "κοινωνικό" σώμα το μόνον κριτήριο, εκτός κι αν θέλει κανείς να την κάνει, έτσι έφυγαν οι μισοί έξω και δεν ξαναγύρισαν, δε κάνω πλάκα, κάποιοι είπανε, ρε δε πάτε στο διάολο, και ησύχασαν σε κάποια Παταγονία ή σε κανένα πλαστικό αγγλοσαξωνικό κράτος. Πρέπει όμως να υπάρχει και άλλη εξήγηση γενικότερη, αλλιώς δεν βγαίνει άκρη. Θυμάμαι τώρα πάλι Μίκη με οτσαλάν, ευτυχώς ήμουν Γερμανία.
    Τηλέφωνο μητέρας μου: τα είπε καλά ο Μίκης με τις Κούρδισες (σωματοφύλακες του άπο), τι θέλουυν
    Απάντηση άναυδου Τζανάκου: τι είπε καλά ρε μάνα; ότι τους πουλήσαμε; ότι τους δώσαμε τους κάναμε τη μεγαλύτερη ζημιά; ότι λόγω αφέλειας και εθνικιστικής θολούρας ο άπο έκανε συμμάχους του το πιό ξεφτιλισμένο κράτος παρακράτος του πλανήτη; ότι ντρέπομαι να κυκλοφορήσω; ότι σας έκανε πάλι τη δουλειά με τον πιο σκουληκίσιο τρόπο;
    είναι και μάνα μου, δεν της είπα άλλα...από τότε λοιπόν απέκτησα ένα "σύνδρομο": Δεν είμαι Έλληνας παρά μόνον σαν Κούρδος, δεν μπορώ αλλιώς. Ένα παράδειγμα του προβλήματος από μιαν προσωπική ματιά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • Αποσύνδεση των στοιχείων.. - Η συμπλοκή όλων των δομών ενός συστήματος παρουσιάζει την εικόνα μιας μόνιμης ύπαρξής τους, ακόμα κι αν θεωρείται πως υπάρχει μια εικόνα (ριζικής) μετατρο...
    Πριν από 2 δευτερόλεπτα
  • Σχόλια σε λακανικά κείμενα [2] - Το σχόλιο [2] αναφέρεται στο κείμενο του Λακάν: *Μιλάω στους τοίχους*, από τη σελίδα 47 έως την σελίδα 69 [τής ελληνικής μετάφρασης], του κεφαλαίου: *Γνώση...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..