Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Πόλη και νέα ριζική αγροτιά..



Αυτό που παραβλέπεται κάπως στο γενικό σχήμα εξήγησης τής μετάβασης από μια προ-ταξική σε μια ταξική ιεραρχική κοινωνία είναι η έννοια και η κατάσταση της πόλης, πράγμα βέβαια σχετικά δικαιολογημένο εφόσον η αρχική μετάβαση από την αγροτική αταξική κοινότητα σε μια κοινωνία κυριαρχημένη από μια ιερατική και πολεμική αριστοκρατία δεν φαίνεται να έχει ως ένα από τα πρώτα αναπόσπαστα δομικά χαρακτηριστικά της την ίδρυση της πόλης.
Όμως, αν θεωρήσουμε την πόλη ως κατάσταση όχι σε σχέση με τα εμφανή ποσοτικά χαρακτηριστικά που την σημαίνουν θα δούμε πως αυτό δεν ισχύει.

Ήδη με την απόσπαση και αποκοπή τής αριστοκρατικής ομάδας δημιουργείται σιγά σιγά εντός της χωροταξικής δομής της κοινότητας ένα ξεχωριστό σύστημα εξουσιαστικών οικιστικών κέντρων, όπως ο ναός και τα οικιστικά συγκροτήματα των ηγεμόνων και των ακολουθιών των αριστοκρατών πολεμιστών.
Μιλάμε για μια προ-μορφή πόλης μέσα στην παραδοσιακή οικιστική αγροτική μονάδα.

Η ίδια δε η οικιστική μονάδα στον βαθμό που μετατρέπεται σε ένα κυριαρχικό κέντρο μετατρέπεται όλη, και όχι μόνον τα αριστοκρατικά κέντρα εντός της, σε μια καθεαυτή πόλη ως εξουσιαστικό κέντρο αποφάσεων και επιβολής σε άλλες οικιστικές μονάδες που μετατρέπονται έτσι σε εξαρτημένες και δορυφοροποιημένες από αυτήν.
Όσο περνάει ο καιρός αυτό που φαίνεται ακόμα εν σπέρματι ή σε μια πρωτομορφή γίνεται ακόμα σαφέστερο και εμφανές.
Οι πόλεις σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα είναι το κέντρο της ταξικής και ιεραρχικής κοινωνίας.

Ακόμα και η ύπαρξη γαιοκτημονικής αριστοκρατίας εκτός της πόλης, ενώ φαίνεται πως είναι κάτι που προηγείται τής πόλης, ή της ισχυρής οικιστικής και χωροταξικής έδρας της αριστοκρατικής ελίτ, στην πραγματικότητα είναι συνήθως ένα υλικοπαραγωγικό και ταξικό ιστορικό γεγονός που απορρέει από την ίδια την ήδη καθιδρυμένη κατάσταση της πόλης.
Η πόλη εξ'αυτής της θέσης της στην ιδρυτική πράξη της ταξικής ιεραρχικής κοινωνίας αποτελεί και τον βασικό πρακτικό θεσμό της, όπως μάλιστα αυτός μπορεί να εννοηθεί και να βιωθεί ως μια από τις θεμελιακότερες μορφές ή γεννητικές μήτρες τής ίδιας της ταξικής ιεραρχικής κοινωνίας μέσω άλλων θεμελιακών δομών. 
Θέλω να πω πώς ακόμα και θεμελιώνουσες θεμελιακές δομές όπως το κράτος, το εμπόρευμα, το θέαμα, η κυρίαρχη γραφή ή γλώσσα (και άλλες πολλές), δεν είναι δημιουργικές ή θεμελιώνουσες την ταξική ιεραρχική κυριαρχία δια της πόλης ως ήδη υπάρχουσες αλλά είναι δημιουργήματα της πόλης που λειτουργούν παραγόμενα από αυτήν ως ένα έπειτα αυτής, πάντα κυρίως εντός της, ως ξεχωριστές δημιουργικές αρχές τής ταξικής ιεραρχικής δομής.
Η πόλη είναι το θέαμα τού κυριαρχικού εαυτού της και κάθε κυριαρχικού εαυτού και επίσης ο ψευδοεδαφικός κοινωνικοπλασματικός αλλά (ταυτόχρονα) υπαρκτός όρος τής κάθε μορφής πραγμικής συγκέντρωσης.

Ως εκ τούτου η πόλη είναι το πρωτογενές εμπόρευμα, το εμπόρευμα πριν το εμπόρευμα, ο προορισμός του και ο χώρος συγκέντρωσής του (ακόμα κι αν είναι να μεταφερθεί πάλι αλλού), η πόλη πρώτα και κύρια είναι η συνεχώς αγνοούμενη από τους ριζοσπάστες διανοούμενους αντικειμενική δυνατότητα της πληθικότητας των προϊόντων, η οποία λειτουργεί ως απόλυτη προϋπόθεση παραγωγής τους ως εμπορευμάτων, αφού μόνον και δια της πληθικότητας, της ισχυρής ποσοτικής συγκέντρωσης είναι δυνατόν ένα προϊόν να γίνει εμπόρευμα. 
Η πόλη είναι η πρωτογενής συγκέντρωση, η αποθήκη και ο ανοιχτός κλειστός χώρος που κάνει εφικτή την μετατροπή των διαφορετικών αξιών χρήσης σε ανταλλάξιμα είδη ενός πλήθους, το οποίο περικλείει ως χωρική προϋπόθεση τα προϊόντα και τα οποία εγκλείει ως μια αυτονομημένη ποσότητα (ως πλήθος) παραμερίζοντας την ειδική τους χρονική και υλική ποιότητα.
Κατά αυτό τον τρόπο αλλά και διά άλλων διαμεσολαβήσεων η πόλη είναι και το πεδίο όπου ενώνεται το πρωτογενές και ύστερο θέαμα τού εμπορεύματος, η ψευδαισθησιακή αυτονόμησή του, αλλά πάντα εντός τής μεγαλομανούς αυτοκατόπτρισης τής ψευδαισθησιακής κυριαρχικής αυτάρκειας τού ηγεμόνα ή κυρίαρχού της (ενός ή πολλών, προσώπων ή "δομών").

Η πόλη δια αυτής της πραγμικής και πολεοδομικής αυτονόμησης που είναι, τελικά παράγει πέραν της πρώτης εμπορευματικής μορφής, εννοείται επίσης το χρήμα, το οποίο είναι πάντα το χρήμα ενός κράτους και μιας πόλης, και δι΄αυτών τους πρώτους δούλους ως εμπορεύματα προορισμένα για κατανάλωση και χρήση κάποιας συγκεντρωμένης πολεοδομικά κυριαρχικής αρχής.
Οι γαιοκτήμονες χωροδεσπότες ή χωροδεσπότες δουλοκτήτες, και έπειτα φεουδάρχες ή κάτοχοι αποδιδόμενων γαιών, που φαίνονται όπως είπαμε να προηγούνται είναι στην πραγματικότητα κοινωνικές οντότητες που τους έχει αποδοθεί η ιδιότητα που κατέχουν ως ανταγωνιστική μερικές φορές προς την κυριαρχική πόλη από μια κυριαρχική πόλη πάλι, και αυτό συμβαίνει ακόμα και σε εποχές ή σε περιοχές όπου φαίνονταν ή φαίνεται να έχει υποχωρήσει η κυριαρχία της κυριαρχικής πόλης. 
Ακόμα και πίσω από αυτούς υπήρχε ή υπάρχει ένα κέντρο εξουσίας εδραζόμενο στην πόλη, αλλά και η ίδια η κατάδική τους "αυτόνομη" χωροδεσποτεία μπόρεσε μερικές φορές να αρθεί στο ύψος της πολεοδόμησης μιας νέας πόλης, αίροντας εν εαυτώ την ίδια την  αυτονόμηση της χωροδεσποτείας.

Η πόλη δεν έχει εντός της κανένα δικό της υλικό υπόβαθρο, αλλά μόνον την μορφή.
Η μορφή δια της πόλης είναι δομικά και απόλυτα κυριαρχούσα επί της ύλης.
Στην πόλη η ύλη είναι ήδη εξόριστη, κυριαρχημένη, μορφοποιημένη, οντικά απομακρυσμένη από την πηγή της και από τον πρώτο εξορύσσοντά της ή τον πρώτο παραγωγό της.
Ακόμα και ένας πρώτος παραγωγός εκτός της πόλης παραμένει στο πεδίο της συνδιαμορφωτικής σύμπραξης με την φύση, ενώ στην πόλη υπάρχει μόνον ανθρώπινη διαμόρφωση.
Η αυτονομημένη φαντασία και το αυτονομημένο εικονιστικό μορφοποιείν ριζώνουν στους δρόμους της πόλης και υποχρεώνουν όλους τους εμβιώντες εις αυτήν να γευθούν αναγκαστικά τους καρπούς αυτής τής καθολικής αυτονόμησης.
Στην πόλη όλα τα πρωτογενή περιεχόμενα είναι μόνον προερχόμενα και κάθε μορφή μόνον γηγενής εις αυτήν και μόνον δευτερογενής, τεχνητή, λειψή ως όλον, ένα μαυλιστικό ψευδοόλον.
Η ιθαγένεια της μορφής όμως, οι αυτονομημένες εικονιστικές της ριζώσεις και εκβλαστήσεις, παραμένουν εντός της πόλης ως εξαρτήματα τής κυριαρχικής της δομής.

Ο "λαός" της πόλης, ακόμα και το περίφημο προλεταριάτο της είναι εξαρτημένο μέρος της βρυκολακίστικης (αλλά όχι νεκρής ή μισοζώντανης) οργανικότητας τού κυρίαρχού της (ή της κυριαρχικής δομής της) εφόσον ακόμα κι αν (αυτός ο "λαός") απαλλαχθεί από τα κυριαρχικά πρόσωπα, τους ιδιοκτήτες των οικονομικών και πολιτικών οργανισμών της, ή της πόλης εν γένει, θα πρέπει να συνεχίσει να απαιτεί την εισαγωγή εντός της από τους εκτός της όλων των υλών, των αγαθών, των πρώτων υλών, των ενεργειακών πόρων, αλλά και της σύνολης κοινωνικής δράσης-ενέργειας και εργασίας.

Η χρονικότητα ως χρονικότητα, η ιστορικότητα ως αυτονομημένη και έξαλλη μεγαλομανιακή ψευδαίσθηση αυτάρκειας, εκεί ακριβώς όπου όλα έρχονται από κάπου αλλού και εκεί ακριβώς όπου υπάρχει η πλήρης εξάρτηση από την δουλοποιημένη και απισχνασμένη κάποια περιφέρεια, δεν γεννιέται στην πόλη, αλλά είναι η πόλη.
Ακόμα και μια πόλη που λειτουργεί χωρίς εντός της αφέντες και αυθέντες, ταχέως θα μετατρέπεται πάντα η ίδια σε αφέντη δυνάστη και αυθέντη, της περιφέρειας ή άλλων πόλεων, αν δεν αυτοκαταργηθεί ως πόλη, ή κυριαρχική μητρόπολη.

Η κατάργηση της κυριαρχίας της πόλης μπορεί να σημαίνει τελικά την κατάργηση της πόλης ή μιαν άλλη πόλη που θα σέβεται το Άλλο της, το ήδη εξοντωμένο όμως αλλά πάντα αναμένον την αναγέννησή του Άλλο της, αλλά πάντως δεν είναι εφικτή χωρίς μιαν ριζική επανάσταση εναντίον τής πόλης, ειδικά της μητρόπολης, και πάντως ούτε αυτή η επανάσταση εναντίον της πόλης, της μητρόπολης,     δεν είναι εφικτή από κοινωνικά στρώματα που δεν θα θέτουν, εκκινώντας από "εντός" και από "εκτός" της πόλης, το ζήτημα από μία σκοπιά που θα είναι ήδη μη πόλη.
Μόνον δηλαδή αν το προλεταριάτο τής πόλης σκεφτεί, δράσει, ονειρευθεί και σχεδιάσει από τα πριν την δική του έξοδο από την πόλη και πράξει ιστορικά τον ριζικό περιορισμό της, θα υπάρξει αυτή η επανάσταση η οποία είναι σήμερα και η μοναδική επανάσταση που θα είναι επανάσταση.

Για να το κάνει όμως αυτό πρέπει να πάψει να βιώνει τον κόσμο ως αστικό αστεακό προλεταριάτο και να αρχίσει να τον βιώνει ήδη ως ήδη προλεταριακή αγροτιά, ως η νέα αγροτιά του νέου κόσμου.
Δεν χρειάζεται να πούμε πως όλες οι πολιτικές, αισθητικές, τεχνικές κ.α μορφές που δημιούργησε η πόλη θα πρέπει να οικειοποιηθούν από την νέα ριζική αγροτιά ως εξαγνισμένες από το βρυκολακίστικο αστεακό τους νόημα.
Προϋπόθεση για μιαν νέα προλεταριακή αγροτιά για να είναι αγροτιά και όχι ένα ακόμα αστικό προλεταριάτο, είναι να καταπολεμήσει την αλλοτρίωση αυτή που ονομάζεται Ιστορία και χρόνος ως (μόνον) χρόνος.





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 16 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..