Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Ποιότητα και ευτέλεια..



Η ποικιλία των αρχιτεκτονικών δομών της ισχύος εμφανίζεται κατά τους 2 τελευταίους αιώνες ως κυριαρχημένη από μιαν επιπεδωτική μορφολογία αντίστοιχη με την γενίκευση της εμπορευματικής μορφής ως γενικής ουσίας του κόσμου και (αντίστοιχη) με την μαζικοποίηση όλων των ποιοτικών ιδιοτήτων κάθε όντος και αντικειμένου εις αυτόν.
Θα έπρεπε να θεωρηθεί αυτονόητη η ύπαρξη μιας πλοκής αλληλοκαθορισμού και αλληλοδιείσδυσης αυτών των καθορισμών πέραν της αποσπασματικής παράθεσής τους.

Αυτή η ιστορική απώλεια των ποιοτικών ιδιοτήτων λαμβάνεται ως η μοίρα των όντων, και η ευτέλειά τους (λαμβάνεται) ως ο μοναδικός ρυθμός τους που αν και δεν τα παράγει ως να είναι η ουσία τους είναι η ειδική ουσία της κυριαρχικής επικράτειάς τους και της ψευδαισθησιακής τους λειτουργίας στην ζωή των ανθρώπων.
Όμως, κατά την ειδική λειτουργία εκδίπλωσης όλου αυτού του δυστοπικού τρόπου ύπαρξης τού ανθρώπινου κόσμου η ίδια η κυριαρχία ως καθοριστικό και υπερέχον σημείο της κοινωνικής λειτουργίας εμφανίζεται να έχει βυθισθεί αναντίστρεπτα σε μιαν εξαρτημένη και φαινομενική παρουσία.
Εντός των ίδιων των εμπορευμάτων, και όλων των άλλων ευτελισμένων όντων που κυριαρχούνται από αυτά, η παρουσία των ιδιοτήτων της ποιοτικής εξαιρετικότητας και της διάκρισης, που ένωνε στο προκαπιταλιστικό παρελθόν την υλική παραγωγή με την ίδια την κυριαρχία, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μια κυρίαρχη ιδιότητά τους, άρα η ίδια η κυριαρχία εμφανίζεται ως ένα εξωτερικό χαρακτηριστικό που φαίνεται να έχει χάσει την ιδιότητα να είναι το ίδιο ιδιότητα.
Η κυριαρχική εξαιρετικότητα παρουσιάζεται ως ένας εξόριστος της ίδιας της οικονομικής πραγματικότητας που καλείται μεν να λύσει τα αινίγματά της αλλά ως ένας ήδη εξόριστος συντελεστής της κοινωνικής ουσίας, όπου ως ουσία ας θεωρήσουμε μόνον αυτή την ουσία που ιχνογραφήσαμε πριν.
Η μαζική κοινωνική γενίκευση της κυριαρχικής εξαιρετικότητας και η απόδοση ή ψευδοαπόδοσή της στα ίδια τα όντα και τα πράγματα της καθημερινής χρήσης των καθημερινών ανθρώπων της οικονομίας και της διαχείρισης των πραγμάτων, φαίνεται να σημαίνει άρση της και αποβολή της από το πλέγμα των οικονομικών λειτουργιών αλλά και από το ευρύτερο υλ(ικ)οσυμβολικό πλέγμα που ενώνει αυτές τις λειτουργίες με τις φαντασματικές και ψευδαισθησιακές τους διαμεσολαβήσεις.

Επιστρέφοντας στην αρχική μας απόφανση θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν πως η αρχιτεκτονική της κυριαρχίας φαίνεται να είναι πιά δομημένη σε μιαν διαρκή άρση της, σε τέτοιο βαθμό που να παρουσιάζεται ως εκείνη η δομή που αίρει κάθε τυπική ιεραρχική έννοια και της αρχιτεκτονικής και της κυριαρχίας με την εμφάνιση, παρά τα όποιες αντίθετες φυσικές σημειοποιήσεις, μίας τελικής επιπέδωσης και οριζοντιωτικής μορφής ή μη μορφής.

Οι σχέσεις εντός της εμπορευματικής μορφής είναι πάντα σχέσεις αντικρύσματος εις ένα εντελώς λείο και σχεδόν άϋλο επίπεδο και σε μίαν αμιγώς οριζόντια συναλλαγή ή ανταλλαγή των σημείων του, ακόμα κι αν οι "αντικρυστοί" φορείς της κατέχουν άνισες ποσότητες ισχύος και διαπραγματευτικής ικανότητας.
Επίσης, ας το διευκρινίσουμε, οι αντίθετες προς αυτή την επιπεδωτική/οριζοντιωτική εικόνα φυσικές σημειοποιήσεις κάποιας υπεροχικής έκφρασης (που προαναφέραμε λίγο πριν, κάπως αφαιρετικά) είναι παραπλανητικές κορυφώσεις τής επιπεδότητας/οριζοντιότητας και όχι επανεμφανίσεις ή "εκδικήσεις" της ιεραρχικής και καθετοποιητικής υπεροχικής αρχής: 
Οι ουρανοξύστες λ.χ είναι, παρά την κατεύθυνσή τους προς τα άνω και δια αυτής τής επίθεσής τους προς τον ουρανό, εκφράσεις της οριζοντιότητας, όπως είναι πάντα και ένας αστός ταξικός αναρριχητής, μεταφέροντας μάλλον προς τα άνω την επιπεδότητα και την οριζοντιότητα των εμπορευματικών και άλλων τετριμμένων σχέσεων και όχι κάποια υπεροχική αρχή σε αυτές (τις εμπορευματικές και (άλλες) τετριμμένες σχέσεις).

Μέχρι εδώ καλώς. 
Είναι όμως ακριβώς έτσι;


Η ψευδαισθησιακή διάχυση των ιδιοτήτων τής κυριαρχίας στην μάζα των ανθρώπων και η μαζικοποίησή των ίδιων των ανθρώπων ως διαρκώς ψευδοκατεχόντων κάποιες ιδιότητες που όταν είναι ιδιότητες δεν είναι ούτως ιδιότητες αλλά παραμένουν ωστόσο διακριτές έστω σε αυτή την μαζική τους εικονική μορφή, μας δημιουργεί (ως εξεταζόμενη θεωρητικά και βιωνόμενη κατάσταση) πολλά ερωτηματικά ως προς την ίδια την (ιστορική) αντικειμενικότητα τής κατάλυσης της κυριαρχίας τού ίδιου του κυριαρχικού φαινομένου.
Μας δημιουργείται η απορία για το είδος της παρουσίας της κυριαρχίας στο συνολικό φαινόμενο της ανθρώπινης ζωής και για την απώλεια η μη απώλεια από "μέρους" του της οργανικής σχέσης του με αυτήν (δηλαδή με την κυριαρχία).


Κατά μια έννοια, η επανεμφάνιση της κυριαρχικής ρητορικής και πρακτικής, πέραν όμως των ακραίων μορφών που λαμβάνει ή μάλλον πέραν της τερατολογίας περί αυτών (εις την οποία όλοι μας κατά καιρούς υποκύπτουμε, ίσως από φόβο), μας δημιουργεί την απορία για την πραγματικότητα της αναντιστρεπτότητας της καταστροφής της ως οργανικής ιδιότητας των κοινωνικών διαμεσολαβήσεων.


Η ίδια η νέα αρχιτεκτονική της κυριαρχίας ή όπως είπαμε αυτής της κυριαρχικής μη κυριαρχίας τού εμπορευματικού και χειριστικού καπιταλιστικού κόσμου, ενώ φαίνεται να έχει ολοκληρώσει και συντελέσει εις το πλήρες την απομύθευση τού κόσμου των όντων, δηλαδή την ευτελιστική του επιπέδωση και φαινομενοποίηση, παρουσιάζει διακυμαντικές καμπυλώσεις και ρήξεις που όμως έχουν μιαν αντίθετη ροπή προς την επιπεδωτική/οριζοντιωτική κατεύθυνση που είχαν ακόμα και οι αντιδραστικές μορφές επιστροφής του κόσμου του μύθου και της ιεραρχίας και της επαναφοράς της καθετοποίησης κατά τον φασιστικό μεσοπόλεμο κ.λπ κυρίως ή μάλλον μόνον στη Δύση, αλλά και την Ιαπωνία.


Όποιος ψάχνει σε αυτές τις ανησυχητικές διακυμάνσεις και καμπυλώσεις προς τα άνω, μόνον ή κύρια μια νέα φασιστική δυναμική ή έστω μόνον μια νέα αυταρχική δυναμική, θα βρεθεί σίγουρα προ εκπλήξεων αν υπάρχει και άλλη γενίκευσή τους. 
Δεν θα αναφερθώ σε παραδείγματα.
Όμως η κριτική στην ειδωλολατρία τής επιπέδωσης τείνει όλο και περισσότερο να λαμβάνει και θα λαμβάνει νομίζω με κατακλυσμιαία δύναμη τα χαρακτηριστικά τής επιστροφής ή επιθυμίας επιστροφής σε οργανικά πρότυπα σύμπλεξης και σύναψης των υπερεγωτικών και των εγωαυτο-ικών δυνάμεων της κοινωνικής λίμπιντο.


Η κυριαρχία θα επιστρέψει ως δικαιωμένος συντελεστής του ανθρώπινου, και αυτό αναδύεται από κάθε σημείο της ανθρώπινης κατάστασης, είτε ως αντιδραστική ή συντηρητική επιθυμία είτε ως επιθυμία μιας νέας δόμησης των αρχιτεκτονικών δομών της ανθρώπινης κατάστασης όπου και το κυριαρχικό στοιχείο θα αποτελεί ένα ιδεοπροτυπικό στοιχείο συνδόμησης του υπαρκτού.


Είναι δεδομένο πως όλα αυτά διαμεσολαβούνται και θα διαμεσολαβούνται από ψευδαισθησιακές και ανορθολογικές μορφές έκφρασης ή και θεμελίωσης της επιθυμίας (τούτης), όμως όπως προείπα είναι λάθος και μάλλον επικίνδυνο να περιορίσουμε τον κριτικό μας φόβο ή πάθος μόνον προς την επιφάνειά της ή (μόνον προς) τις χυδαίες ακόμα εργαλειοποιήσεις της από (τους) πάντα πρόθυμους πολιτικούς και στρατιωτικούς τυχοδιώκτες.
Όπως υποθέσαμε αχνά στην (εδώ) αρχική ανάλυση της ψευδο-αντιοντολογίας του καπιταλιστικού κόσμου, και έχουμε σημειώσει αναλυτικότερα σε άλλα κείμενά μας, η ίδια η δομή τής φαινομενικότητας του καπιταλιστικού κόσμου, και μάλιστα η δομή της εμπορευματικής μορφής και των (αστικοκυριαρχικών) διαχειριστικών πρακτικών δεν δύναται να αποκρύψει την μάλλον τόσο προφανή τελικά επιβίωση όλης της πρωτομορφής της αστεακής αρχιτεκτονικής της ζωής, δηλαδή της πόλης ως ιεραρχικής και κυριαρχικής αρχιτεκτονικής.


Είπαμε μάλιστα αλλού, κάπως θρασέως, πως δεν υπάρχει τελικά και μια τόσο σημαντική εις βάθος άρση της οργανικότητας αυτής της κυριαρχικής δομής, άρα είπαμε λίγο ως πολύ ότι αυτή ακριβώς η δομή που αποτέλεσε την φρούδα ελπίδα όσων θεώρησαν πως μπορεί να υπάρξει μια άλλη και μάλιστα εις αντι-εμπορευματικόν ποιοτικόν βάθος ανάπτυξη της "δημοκρατικής" (ή "αναρχικής") επιπέδωσης της αστεακής δομής λογάριασαν "χωρίς τον ξενοδόχο", ήτοι χωρίς την ίδια την βαθιά ρίζωση της πόλης καθεαυτής ή εν γένει στην μη ριζικότητα και τον υπερβατισμό της γεωμετρικότητός της. 


Ωστόσο, δεν αρκούν αυτές οι βολές αν δεν αναλυθεί περισσότερον η σημασία της πρώτης ακόμα γενίκευσης της αριστοκρατορικής εξαιρετικότητας των όντων, πραγμάτων, καταστάσεων, σε ένα μαζικό πλαίσιο πραγμάτωσης και ψευδοπραγμάτωσης.
Σε κάθε νυφικό μιας λαϊκής μικροαστικής ή εργατικής οικογένειας της Δύσης και όχι μόνον, αναπαράχθηκε και αναπαράγεται σε μαζικό βαθμό ευτελισμένη όλη η τελετουργία γάμου των αρχοντικών οικογενειών των κυρίαρχων, και φέρνω ένα από τα πια εμφανή και γι΄αυτό αφανή (για καικαλάδες διανοούμενους) παραδείγματα.
Αυτή η ημιαρχοντική ψευδοπραγμάτωση της αρχοντιάς, απομακρυσμένη από τα μυθικοϊεραρχικά στοιχεία της πηγής της, έχει ήδη συμβεί ίσως πριν τον καπιταλισμό.
Θα μπορούσαμε επίσης να μιλήσουμε αναλυτικά για άλλα φαινόμενα, όπως η μαζική εστίαση, η μαζική κουλτούρα του θεάτρου ή του κινηματογράφου, σε σχέση πάντα και με τις ψευδοαριστοκρατικές ιδιότητες που αποδίδουν και στους παραγωγούς τους ή τους καταναλωτές τους.
Τι σημαίνει άραγε να επιμείνουμε στον τονισμό της ψευδοπραγματωσιακής ή εμπορευματικής ιδιότητας τέτοιων φαινομένων μαζικής ευτελιστικής μεταβίβασης αριστοκρατικών τελετουργιών;
Αλλά θα μπορούσα να φέρω ένα πιο "σύγχρονο" παράδειγμα άσκησης ψευδοαριστοκρατισμού που δεν έχει να κάνει με τον εύκολα εξευτελιζόμενο από τους διανοούμενους λαϊκό μικροαστισμό:
Παντού κυκλοφορεί, πέραν των αποκλειστικά λαϊκομικροαστικών θυμάτων της ανελέητης κριτικής της μικροαστικής διανόησης (τής "ποιότητος"), η λέξη, νέο μυστήριο διανοητικής μεταλήψεως, "νόημα".
Ακόμα και απομακρυνθέντες από τα αμαρτωλά στέκια της μαζικής ευτέλειας (ξεχάσαμε τον τουρισμό), σε μονοπάτια εναλλακτικών ψευδοαντιτουριστικών ημιπεριπλανήσεων, αναζητούν το "νόημα", μιλάνε για το "νόημα", σπαράζουν για το χαμένο "νόημα" και τα σχετικά, μη γνωρίζοντας ίσως πως στην πραγματικότητα πράττουν δομικώς το ίδιο με την νυφούλα από την μικροαστική εργατική οικογένεια του Λίβερπουλ ή της Νέας Ιωνίας που προβάρει το νυφικό της ενθυμούμενη την γνωστή αδικοχαμένη πριγκήπισσα. Μυριάδες παραδείγματα.
Αυτό που είναι όμως μια διάχυση αριστοκρατικών λειτουργιών και τελετουργιών που κάποτε έδιναν όχι μόνον νόημα σε μια ιεραρχική κοινωνία αλλά και ρυθμοδοτούσαν την παραγωγή της και τις αστεακές κυριαρχικές δομές της, δεν είναι για να το αντιμετωπίσουμε με τόση έπαρση ή χωρίς έστω απορία για το ειδικό του περιεχόμενο στο τώρα, πέραν των αυτάρεσκων θεωριών για το ψευδοπραγματώνον ή το ψευδαισθησιακόν που είναι δια της ευτελισμένης ή μαζικής μορφής του.




Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..