Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Ο νέος θυμικός πυρήνας..


Η δυνατότητα της ανάδυσης ζωντανών ιδεολογικών και νοηματικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων ακόμα και κατά την σημερινή συνεχή ανάπτυξη και ολοκλήρωση των καπιταλιστικών σχέσεων, έχει  γίνει κατανοητή μόνον δια μέσω της κριτικής της εικονοποιητικής ή θεαματικής ή ψηφιακής μορφής αυτών των σχέσεων.
Όμως η εικονοποιητική, η θεαματική αλλά και η ψηφιακή μορφή διαμεσολάβησης της συνολικής ανθρώπινης σχέσης, σήμερα, δεν είναι το μοναδικό περιεχόμενο αυτής της κίνησης παγκόσμιας νοηματοδότησης των πραγμάτων, αν και είναι καθοριστικώς και αυτό, δηλαδή ένα από τα σημαντικά περιεχόμενά της.
Ως ένα καθοριστικό πλαίσιο των σύγχρονων παγκόσμιων σχέσεων νοηματοδότησης αυτές οι μη τυπικές μορφές νοηματικής/συμβολικής διαμεσολάβησης δεν είναι απλά εξωτερικές μορφές του νοήματος εν γένει, αλλά το νόημα το ίδιο σε μιαν οργανική εκδήλωσή του, όπως ακριβώς συνέβαινε με την γραφή, η οποία ως μέσο ήταν πάντα και ένας αυτοσκοπός της ανθρώπινης κοινωνικής και ατομικής νόησης.


Το νοείν κατά την θεαματική και ψηφιακή εκδοχή του διέρχεται σήμερα, ακόμα, την φάση της ένδοξης επέκτασής του ως τούτο, ως έχον αυτή την μορφή ύπαρξης, και βέβαια δέχεται όλες τις αντιδραστικές επιθέσεις που δέχτηκε πάντα μια νέα κυρίαρχη και ανατρεπτική συνάμα παραγωγική δύναμη του κοινωνικού ατομικού νοείν αλλά και του άμεσου υλικού πράττειν.
Ενώ όμως οι αντιδραστικοί διανοούμενοι επέδειξαν μεγάλη ανοχή προς την σκληρότητα τής καπιταλιστικής συσσώρευσης, ενώ επέδειξαν ένα "πνεύμα ισορροπίας" απέναντι στις παγκόσμιες επελάσεις του κεφαλαίου, με πολύ καθυστερημένη την κριτική τους στην "πρόοδο" εν γένει και αφού είχαν ήδη ερειπωθεί όλες οι παραδοσιακές δομές ιεραρχικής κυριαρχίας μαζί με τις υπερβατικές ποιότητες που τις νομιμοποιούσαν αλλά και τους προσέδιδαν νόημα, ενώ λοιπόν οι πάντα αντιδραστικοί διανοούμενοι της (ιδιόκτητης) "ποιοτικής" γραφής και της εικαστικής "ποιότητος" κράτησαν κάπως την ψυχραιμία τους απέναντι στον εμπορικό βιομηχανικό και τεχνικό καπιταλιστικό οδοστρωτήρα, στην περίπτωση της νέας ριζοσπαστικής τεχνικής του νοείν και του εικονίζειν αφρίζουν παρανοούν ελεεινολογούν και κινδυνολογούν. 
Πάντα βέβαια υπάρχει κριτική ικανότητα, ένα δημιουργικό αποτελέσμα ως προς την ολική εξεικόνιση της νέας κατάστασης, αλλά τώρα, λόγω του ζωτικού κινδύνου εξαφάνισης τής παραδοσιακής διανόησης που ύφαινε την ζωή της γύρω από την ιεροποιημένη γραφή και την εικαστική εικονοποιϊα, έχει σημάνει από την αρχή ο ύψιστος αντιδραστικός συναγερμός.
Υπάρχει βέβαια, επίσης, αρκετή ευφυϊα για να υπάρξει προσαρμογή εις τις επιτάξεις της νεώτερης επικοινωνιακής ζωής, και μάλιστα μια προσχώρηση στον πιο ακραίο μοντερνισμό ούτως ώστε να υπάρξει επειγόντως ένα νέο μυστικό, μια νέα μυστικοποίηση πάνω ακριβώς στο έδαφος της νέας θεαματικής εικονιστικής και ψηφιακής θεμελιακής πραγματικότητας.


Αυτό που είναι ένα εμφανές και όλο απλοποιούμενο Είναι της νέας επικοινωνίας, "πρέπει" να μετατραπεί από την "ποιοτιστική" διανόηση σε μυστικό, σε λατρευόμενο ή μισούμενο (άρα πάλι λατρευόμενο) μυστικό, γι΄αυτό και αναδύεται πάλι η τρεμάμενη και καταγγελτική φωνή του ιερέως απέναντι και κατενάντια στην ποσότητα, την χυδαία μάζα, το ευτελές νέον ψευδοιερόν, αλλά και κατενάντια στο "εμπόρευμα" (ο αιώνιος εχθρός των αντιδραστικών, αντισημιτών κ.λπ), το "χρήμα" κ.λπ όπως υποτίθεται ότι όλα αυτά επανεμφανίζονται στις νέες μορφές που αναφέραμε. 
Αυτή την φορά όμως δεν έχουμε να κάνουμε με μιαν άλλη μορφή επανάστασης κατά την εκδοχή της τυπογραφίας, αλλά με κάτι ριζικότερο, έχουμε δηλαδή να κάνουμε με την πλήρη καταστροφή της ιδιοτυπικής και συντεχνιακής κάστας της διανόησης, όπως αυτή επιβίωσε και αναπτύχθηκε ομαλά και επί της τυπογραφίας.
Οι άνθρωποι έχουν τελειώσει, και το ξέρουν.
Ήρθε λοιπόν για τους φανατικούς απογόνους του πιο αρχέγονου ιερατείου η ώρα της τελευταίας μάχης, την οποία θα την χάσουν νομοτελειακά παρά τις έξαλλες συμμαχίες τους κατά αυτή την φάση της αναπόφευκτης αποβίωσης.
Είναι προφανές πως η πραγματική λυσσαλέα τελική μάχη δεν δίνεται στην λαμπερή επιφάνεια της θεαματικής και ψηφιακής υπερπραγματικότητας αλλά στα έγκατα των τελευταίων ιερατείων της "ποιότητος" με τα μέσα των πιο εξεζητημένων νεομυστικισμών κυρίως εικαστικού ή αρχιτεκτονικού προσανατολισμού.
Ο καπιταλισμός μαζικοποιεί και απομυστικοποιεί συνέχεια, και οι πρωτοπορίες αναμυστικοποιούν και φτιάχνουν όλο και πιο ασυνάρτητα εσωτερικά οχυρά, που μέχρι να μαζικοποιηθούν ξανά κ.λπ διατηρούν ένα νεφέλωμα ελιτίστικου μυστηρίου.


Ωστόσο, πέραν αυτών των μαχών οπισθοφυλακής, οι οποίες έχουν πραγματικά εξαιρετικό ενδιαφέρον αν θέλει κανείς να γίνει συγγραφέας κάποιας νέας μορφής αστυνομικού φιλοσοφικού μυθιστορήματος, υπάρχει όντως η ανάδυση μιας νέας ιεραρχικοποίησης του υπαρκτού η οποία δικαίως απασχολεί και ανησυχεί και τους αντιπαθείς ελιτίστες αλλά και όλους εμάς τους υπόλοιπους.


Η υποτιθέμενη επιπέδωση του κόσμου, η θεωρούμενη ως δεδομένη υπερίσχυση μιας διαρκούς ροϊκότητας και πηκτικότητας πάνω σε αυτό το μη έδαφος της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής και κυκλοφορίας, αρχίζει να φαίνεται κάπως σχετικότερη και προβληματικότερη της αρχικής της μορφής.
Οι δε διακυμάνσεις και πρώτες ρήξεις "πάνω" της δεν ακολουθούν την γεωμετρική μορφή ή υπερδιάσταση του επιπέδου, αλλά μιαν τάση προς την νέα ιεραρχικοποίηση προς ένα (ακόμα) φαντασματικό (προς-)άνω.


Μπορεί να λέγεται και να ξαναλέγεται βέβαια πως αυτό το φαντασματικό (προς-)άνω είναι ψευδαισθησιακό με την έννοια πως θεμελιώνεται σε μιαν κυριαρχημένη ή νεκρωμένη εμβιωτική κυκλικότητα, ήτοι (σε μιαν) ψευδοκυκλικότητα (των μη παραγωγικών λειτουργιών της ζωής) που έχει εντός της κατακτημένη (ως ιδιότητα) την κυριάρχησή της από την επιπέδωση και την οριζοντιωτική (μη ιεραρχική) δομή των αστικών σχέσεων.
Αλλά αυτό που λέγεται είναι μάλλον καθησυχασμός ή είναι πια καθησυχασμός.
Η μαζικοποίηση των ιεραρχικών καθετοποιητικών λειτουργιών και η ένταξή τους σε ένα θεαματικό λειτουργικό ενδογενές ή ψευδοενδογενές τού εμπορεύματος, καταρχάς δεν εξόντωσε ολοσχερώς το δυναμικό απόθεμα, η όλον τον πυρήνα, της ιεραρχικής και καθετοποιητικής εξαιρετικοποίησης του όντος.
Πέραν όμως των επιβιώσεων της αριστοκρατικότητας των κοινωνικών όντων, εμφανίζεται πια ένα νέο είδος θεαματικής ισορροπίας εντός τους που φαίνεται να προσδίδει εις αυτά μιαν ψευδαισθησιακή εξαιρετικότητα η οποία δεν περιορίζεται στην φενακιστική πραγμάτωση ως νεκρών των αρχέγονων αριστοκρατικών προτύπων βίωσης τού υπαρκτού.
Η μαζικοποιητική υλοποίηση του εξαιρετικού το ακυρώνει αναβιώνοντάς το ωστόσο πάλι μέσα από τις στάχτες της διαρκούς εξαφάνισής του στα βάραθρα της μη υλοποίησης ή της ευτελούς υλοποίησής του. 
Η ψευδαισθησιακότητα της υλοποίησης δεν περιχαράσσεται πλέον ως κατάσταση ούτε στην κυριαρχία της ανταλλακτικής αξίας, ούτε στην ψευδοουσία του εμπορεύματος και του (καπιταλιστικού) κεφαλαίου, ούτε στην πολεοδομική και αρχιτεκτονική επιπέδωση και οριζοντίωση των αστικών σχέσεων.
Αναδύεται ξανά ο αριστοκρατισμός και η εξαιρετικότητα των όντων, ως ένα θυμικό δυναμικό της καθημερινής σχέσης και ως ένα ψευδαισθησιακόν ισοδύναμό της το οποίο όμως παρά το γεγονός πως είναι ψευδαισθησιακόν αντιστοιχεί πλέον στον κατακτημένο και έμπρακτο θυμικό πυρήνα. 



Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..