Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Χρόνος και συγκρότηση των (πρωτο-)ταξικών κοινωνιών...




Η χρονικότητα της ανθρώπινης υπόστασης ως μια αυτονομημένη μορφή της ατομικότητάς της, άρα ως έκφραση της αναντιστρεπτότητας του χρόνου ως μορφής της προσωπικής πορείας εντός του χρόνου, ήταν κατά την μακραίωνη διάρκεια των (προκαπιταλιστικών) παραδοσιακών κοινωνιών ένα δύσκολο αλλά και γοητευτικό κτήμα των κυρίαρχων τάξεων.

Γι' αυτό και οι προκαπιταλιστικές τάξεις στην κορυφή της ιεραρχικής πυραμίδας αυτών των κοινωνιών συγκέντρωναν όλες εκείνες τις ιδιότητες μιας εξαιρετικής ατομικότητας που κατοπτρίζονταν μόνον στο πρόσωπο ή τα πρόσωπα μόνον της θειότητας, εφόσον και αυτή η θειότητα δεν ήταν άλλο από ένα κάτοπτρο της εξαιρετικής ατομικότητας των κυρίαρχων.


Όμως η αλληλομετατροπή των κατοπτρισμών μεταξύ της θειότητας και της εξαιρετικής ατομικότητας του κυρίαρχου δεν ήταν μόνον εκπορευόμενη από την ίδια την εξαιρετική ατομικότητα του κυρίαρχου προς το θείον αλλά ισοδυνάμως (εκπορευόμενη) και αντίστροφα εκπορευόμενη από την θειότητα (ως αρχή) προς το εξαιρετικό άτομο της κυριαρχίας.
Συνεπώς η εξαιρετική ατομικότητα του κυρίαρχου και η θειότητα συνκαθίστανται και συνθεμελιώνονται ως θεμέλια το ένα στο άλλο.
Δεν είναι μόνον το εξαιρετικό κυρίαρχο άτομο που παράγει την θειότητα αλλά και η ίδια η αρχή της θειότητας που παράγει το εξαιρετικό κυρίαρχο άτομο.
Η απόσπαση της θειότητας και του εξαιρετικού ατόμου είναι η κοινή μήτρα που γεννάει την αριστοκρατία ή αλλιώς την ελίτ του πολέμου και της αυτονομημένης πίστης.


Στο υπόβαθρο αυτής της απόσπασης βρίσκεται μια κατά τα φαινόμενα στατική αγροτική παραγωγική κοινότητα που κυριαρχείται από την άρχουσα τάξη ως πολεμική και ιερατική ελίτ, η οποία όμως (ως αγροτική παραγωγική κοινότητα) ζει στον μεγάλο κύκλο της αγροτικής παραγωγής που σημαίνει μιαν δυναμική ισορροπία μεταξύ των ειδικά ανθρώπινων δημιουργικών/παραγωγικών συντελέσεων και της (εξωανθρώπινης) Φύσης.
Ούτε η Φύση κυριαρχεί αλλά ούτε και κυριαρχείται, κάθε άνθρωπος που έχει βιώσει κατ'έλάχιστον την αγροτική (αλιευτική, τροφοσυλλεκτική, κυνηγετική, βοσκητική) εργασία, γνωρίζει πως ποτέ η Φύση, ακόμα και τώρα βέβαια, δεν χαρίζει κάποια μορφή εξασφάλισης και απόλυτης προβλεψιμότητας ως ελεγχόμενο ον.
[Μόνον μέσα στα νεοκτηνοτροφικά κρεματόρια, σήμερα πλέον, επιτελείται το χυδαιότερο κατόρθωμα "τοπικής" καθυπόταξης της Φύσης ως συνσυντελεστού της αγροτικής εργασίας].
Ας δούμε όμως πάλι την ελίτ:
Αυτή η κοινότητα των ιερέων και πολεμιστών που αποσπάται και οργανώνει έναν κόσμο ατομικής και θεοκεντρικής εξαιρετικότητας και περιπέτειας (και βίας, κυριαρχίας, διάκρισης, σε ένα αρχικό --διατηρούμενο ως τα τώρα-- ναρκισσιστικό πλαίσιο) οργανώνει έναν χωροχρονικό κόσμο που δεν βρίσκεται στην επιφάνεια του αγροτικού υλικού και υλικοπαραγωγικού υποβάθρου, αλλά στην κυριολεξία υπερίπταται υπέρκειται αυτού.
Τότε γεννάται η διάκριση μεταξύ στρατηγικού πεδίου οργάνωσης της κοινωνίας και κοινωνίας ή "λαού".
Η ίδια η διάκριση των εννοιών του (α1) λαού ή της κοινωνίας (και κοινότητας) από το (β1) αποκοπτόμενο τμήμα της ενιαίας αρχικά κοινότητας (αν και όχι απόλυτα ενιαίας), περιέχει την έννοιά τους ενδογενώς ως του λαού ή της κοινωνίας (α2) ως ενός παρακολουθήματος της αποκοπτόμενης ελίτ, και (περιέχει την έννοια) μιας (β2) ελίτ που ως μη-λαός ή μη-κοινωνία τον (την) κανοναρχεί και τον (την) ταξινομεί ως ήδη παρακολούθημά του (της).
Η ίδια όμως η κανονάρχηση και ταξινόμηση μπορεί να είναι (εκ των πραγμάτων) εξίσου το αρχικό αίτιον της ίδιας της ύπαρξης της ελίτ και του λαού<>παρακολουθήματός της.


Και στις δύο εκδοχές της διεργασίας αποκοπής (που στην πραγματικότητα είναι πτυχές τής ίδιας διεργασίας) αυτό που δημιουργεί την αποκοπή δεν είναι το υπερπροϊόν ή το πλεόνασμα αλλά μάλλον η ίδια η αποκοπή ως λειτουργία (και στις δύο πτυχές της) είναι που προκαλεί την πίεση για υπερπροϊόν ή πλεόνασμα.


Σίγουρα υπήρχε ένα μεγάλο ιστορικό διάστημα κατά το οποίον ενώ υπήρχε δυνατότητα παραγωγής υπερπροϊόντος ή πλεονάσματος αυτό δεν δημιούργησε αυτόματα ή συνεπαγωγικά την αποκοπή κάποιας ελίτ ή άρχουσας τάξης από την αγροτική κοινότητα.
Εγώ θα έλεγα μάλιστα πως ίσως πάντα να υπήρχε η παραγωγική δυνατότητα παραγωγής υπερπροϊόντος ή πλεονάσματος, αλλά τούτο δεν παράγονταν συστηματικά ή και καθόλου διότι δεν υπήρχε λειτουργικός λόγος για να παραχθεί ή να επιδιωχθεί η παραγωγή του. 


Η πολεμική και ιερατική ελίτ δεν αποτελεί λοιπόν μιαν "επιφάνεια" μιας ήδη υπάρχουσας αγροτικής κοινότητας, αλλά η ίδια η αγροτική κοινότητα (και ως υπόβαθρο της ελίτ) παράγεται ως έχει με την διεργασία της αποκοπής της ελίτ, και "από την άλλη" ο συγκροτούμενος από αυτήν (την ελίτ) ειδικός κοινωνικός χωροχρόνος (της) είναι αποτέλεσμα της ίδιας ακριβώς λειτουργικής διεργασίας, η οποία παρουσιάζεται ούτως ως μια διεργασία παραγωγής και των δύο κύριων ομάδων (κυρίαρχων και αγροτικής μάζας).
Αντί για σχέση ταξικής μορφής και κοινωνικού υλικού περιεχομένου, όπου η ταξική μορφή παράγεται ή αναδύεται από ενδοδιεργασίες του κοινωνικού περιεχομένου, έχουμε στην πραγματικότητα μια διαλειτουργική συνίδρυση των δύο τάξεων με τελικό αποτέλεσμα και όχι πρωτογενές αίτιον την παραγωγή και διαχείριση ενός υπερπροϊόντος ή πλεονάσματος.


Αυτή όλη η διεργασία σημαίνει πράγματα που οι μαρξιστές ή μαρξίζοντες μάλλον δεν θέλουν να συζητήσουν ή σκεφτούν, ακόμα κι αν τους επινοήσουμε ή δεχτούμε σε μιαν φαινομενικά αντικρατικιστική ή αντι-κυριαρχική μορφή, εφόσον το ζήτημα της ιστορικής συγκρότησης των δύο κύριων τάξεων ή της σχέσης ελίτ και μάζας δεν υπόκειται στα δυϊστικά πλαίσια με τα οποία έχουν μάθει να (μην) σκέφτονται.
Αν ο κυρίαρχος είναι ένα χωροχρονικό πλεόνασμα εκ τής λειτουργικής απόσπασης του κοινωνικού χωροχρόνου ή χρόνου, από την άλλη είναι ούτως (συνεπαγωγικά) και ταυτόχρονα η ζωντανή και όχι νεκρή συμπύκνωση τής πλεονασματικής ενέργειας τής εργαζόμενης πλειονότητας (αρχικά αγροτικής).
Με αυτό τον τρόπο όμως η μείωση ελάττωση αποζωοποίηση και απάντληση της (πρωταρχικής λ.χ) ζωντανής εργασίας δεν σημαίνει ήδη από τότε κανέναν σχηματισμό κάποιας νεκρής ή νεκρόφιλης αποκοπείσας ιεραρχικής ταξικής οντότητας ή ελίτ, τουναντίον, αυτή η οντότητα όντας το πρώτο χωροχρονικό αποτέλεσμα και θέαμα της απαντλημένης και απομυζημένης ζωντανής εργασίας ή δραστηριότητας σφύζει από ζωή και ενεργητικότητα. 
Η απώλεια ή απομείωση τής ζωής από το παραγμένο ως υλικό/υλικοπαραγωγικό υπόβαθρο της κοινής ζωής και το θέαμα της διεργασίας αυτής δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ ένα νεκρό.
Ο ταξικός βρυκόλακας σε αντίθεση προς τον συνήθως ούτως σημαινόμενο δεν πάσχει από κανένα νεκροφιλικό σύνδρομο ούτε δεν ζει, τουναντίον ζει και παραζεί, εκτείνεται παντού, μάλλον δεν ξέρει τι να την κάνει τόση ζωή όση έχει "εντός" του.
Η αντίληψη του λαού ως προς αυτό και το θεαμά του είναι απολύτως ορθή, παρά το "αλλοτριωτικό" της ιδιάζειν και εξηγεί περισσότερα από τις εποπτείες διανοουμένων ή εκδιωχθέντων ή ματαιωθέντων ιερέων και καλλιτεχνών που μάλλον θρηνούν αιωνίως την μη συμμετοχή τους στην γιορτή της ολιγαρχικής πλεονασματικότητας, επικαλούμενοι όπως πάντα ζητήματα "ποιότητος", κατά τα επαγγελματικά τους ήθη.
Όταν ο λαός ή "λαός" κοιτάει ζηλιάρικα από το παράθυρο του αφέντη το γλέντι είναι καταφανώς τιμιότερος του ματαιωμένου διανοούμενου.
Αυτό που δεν ξέρει ο λαός και το ξέρει η ματαιωμένη διανοητική ελίτ αλλά δεν το λέει ξεκάθαρα στον λαό, επί του οποίου δημαγωγεί ή τον υβρίζει χυδαιότατα (υβρίζοντας και την υποτιθέμενη ζωωδία του), είναι πως το γλέντι αυτό ήταν και παραμένει κάτι πέραν του φαινομένου γλεντιού, είναι επικίνδυνο και λέγεται: αναντίστρεπτος χρόνος ως εξουσία και χρόνος της, ως προσωπική ευθύνη επί κρίσιμων αποφάσεων, ως τέχνη της διαχείρισης, ως μεγάλος χρόνος και κρίσιμος χρόνος, ως πρόγραμμα, ως γραφή, ως χρόνος-γραφή. 
Όπως θα είναι πάντα..




Ιωάννης Τζανάκος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..