Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Το πρόβλημα της σύνθεσης..



Η έννοια (ή γλωσσικό σημείο) της σύνθεσης είναι κοινωνικά επικαθορισμένη ως σημασία από ένα πλήθος ανόητων κοινοτοπιών.
Ωστόσο, είναι μια δυνατή σημασία, ένα πραγματικό νόημα που δημιουργεί απαιτήσεις και αξιώσεις στον εκάστοτε φορέα της.

Νομίζω πως η δυσκολία της υπόθεσης περί τής έννοιας τής διαλεκτικής σύνθεσης (η οποία δεν έχει σχέση με την χυδαιοχυδαία χρήση της για να περιγραφεί η εγελιανή και μαρξική διαλεκτική ως θεωρούσα δήθεν μιαν "σύνθεση αντιθέτων") έγκειται περισσότερο στην μη αναγκαία σχέση της με την επιστήμη ή την αμιγή φιλοσοφική διαλεκτική.
Θέλω να πω πως οι πραγματικές συνθέσεις, που επιτυγχάνουν να είναι κάτι άλλο από το κοινώς (και ορθώς λεγόμενο) "σούπα", έχουν την ρίζα τους σε ένα βλέμμα και σε ένα σύνολο επιλογών που δεν κερδίζονται με θεωρία, ακόμα και άψογη θεωρία (θα έλεγα αποφάσεων, αλλά όπως είπαμε η "απόφαση" είναι μια εξίσου παρερμηνευόμενη λέξη).


Οι πραγματικές συνθέσεις ή η πραγματική σύνθεση είναι ένα δύσκολο πράγμα που αν θέλετε την άποψή μου προϋποθέτει ένα είδος έλλογης ξένωσης απέναντι στον κοινό ή ("αντίθετα") τον βαθυστόχαστο νου.
Υπάρχει ένας ελιγμός, μια απόσπαση και ταυτόχρονα μια στριφνότητα του ερευνώντος και πράττοντος υποκειμένου.
Δυστυχώς πρέπει να το διευκρινίσω πάλι:
Η κτήση ή κατοχή τέτοιων ιδιοτήτων από την μεριά ενός υποκειμένου δεν είναι από μόνη της το συνολικό πλαίσιο της συνθετικής σκέψης, αλλά μία από τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις της.


Μια ακόμα ιδιότητα είναι η συλλογική ύπαρξη, συνεργασία και φροντίδα του νοητικού και πολιτικού σκοπού της συνθέσεως.
Και δω αρχίζουν πραγματικά τα δύσκολα, εφόσον μια σύνθεση συνήθως προκύπτει ως απάντηση σε μιαν μορφή φορμαλισμού και συντηρητισμού η οποία συναντάται και καλλιεργείται κατεξοχήν εντός συλλογικών υποστάσεων.
'Αρα, κατά κάποιο τρόπο η ικανότητα του συνθέτειν απαιτεί κάποιες ιδιότητες που μπορούν να υπάρξουν σε ένα ατομικό πεδίο νοητικής ύπαρξης, αλλά (απαιτεί) και μια συλλογική συνεργατική ομάδα η οποία συνήθως ρέπει όμως προς την ένταξή της σε ένα γενικότερο συλλογικό "σώμα" σκέψης που (πάλι) συνήθως οδηγεί στον θάνατο της σκέψης, άρα και της ικανότητας του συνθέτειν.
Πρόκειται για μιαν αντινομία, την οποία το άτομο που επιθυμεί μιαν ορθολογική διαλεκτική του συνθέτειν των δεδομένων του κόσμου καλείται τελικά να λύσει μόνο του, ίσως και σε σύγκρουση προς αρχικά φανταζόμενους συνεργάτες ή φίλους του.
Πρόκειται για μια αδιέξοδη κατάσταση με αμυδρές ελπίδες απορρέουσες όμως μόνον από την έρευνα και την αξιοπρέπειά της, και όχι από επιβραβεύσεις από τις ήδη υπάρχουσες ομαδοποιήσεις με ανάλογους σκοπούς.


Επίσης υπάρχει ένα σημαντικό στοιχείο που κάνει την κατάσταση ακόμα δυσκολότερη ως προς την πραγμάτωση ενός τέτοιου ευγενικού σκοπού:
Υπάρχει ήδη ένας σχηματισμένος κόσμος ερμηνειών και θεάσεων, που δεν είναι απλά ένας ψευδής κόσμος, παρά την μονομέρειά του, τις βουλήσεις και τα συμπυκνώματα σκέψης που περιέχει, και αυτός ο κόσμος είναι να διαμεσολαβηθεί και να "χωνευθεί" στο επιθυμούμενο νέο σχήμα σύνθεσης.
Για να μην παίζουμε με τις λέξεις και τα νοήματα ας πούμε ξεκάθαρα και με ειλικρίνεια πως αυτός ο ήδη σχηματισμένος ορθολογικός Λόγος και η τάξη του, έχουν σχηματισθεί και σχηματίζονται κυρίως στον σημανθέντα κάπως αορίστως ως δυτικό κόσμο.
Νομίζω πως ακόμα κι αν κάποιος επιδιώκει και επιθυμεί φλογερώς να υπερβεί τον δυτικισμό ή την κυριαρχία της δύσης ακόμα και στο διανοητικό πεδίο, δεν πρέπει να κάνει το λάθος να περιπλεχθεί λαβυρινθωδώς σε ένα αδιέξοδο αντι-δυτικισμό σε ότι σχετίζεται με την σκέψη ακόμα και την λεγόμενη (ως) αισθητική.
Αν το κάνει αυτό θα χαθεί σε λάθος δρόμους και το κυριότερο θα κατασκευάσει μάλλον ένα ετεροκαθορισμένο ομοίωμα της ίδιας της δυτικής κυριαρχίας και κυριαρχικής σκέψης.
Χάσιμο χρόνου και σκοτάδι στην θεωρία και την λεγόμενη (ως) αισθητική.
Το θέμα δεν είναι εκεί. 
Στην ουσία το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής σκέψης είναι απλά αναπτυγμένη σκέψη, και μάλιστα αναπτυγμένη κυριαρχική σκέψη, και όχι μία ακόμα εθνική ή πολιτισμική ιδιομορφία που δήθεν είναι να επεκταθεί επι αδυνάμων και θυματοποιημένων καταπιεσμένων πολιτισμών, και άλλα κάποτε συμπαθή και νυν άκρως επικίνδυνα εις την (σημερινή) τυμπανιαία έκφρασή τους.
Αφού αποδεχθούμε όλο το φορτίο της ορθολογικότητας τότε θα μπορούμε να κάνουμε κριτική, και την κατά κάποιο τρόπο "δική" μας και τοπική σύνθεση. 
Βέβαια, το διευκρινίζω και αυτό, ούτε η όποια τοπική σύνθεση δεν είναι το μόνον ή το μόνον κύριον του συνθέτειν. 
Είναι ένα από τα κύρια στοιχεία του συνθέτειν-μια-νέα-σύνθεση.
Και σε αυτό το έλλογο και ρεαλιστικό πλαίσιο τίθεται πλέον το σημαντικότερο ζήτημα απέναντι στην οικουμενική δυτική παράδοση χωρίς τα βάρη του συμπλεγματικού ιθαγενισμού κάθε είδους.
Και αυτό το ζήτημα έχει να κάνει με το πρόβλημα της ισχύος και της πολιτικής και αξιακής δύναμης σε σχέση με την θέση μιας χώρας και ενός λαού (ή μιας ομάδας λαών) σε ένα ριζικά ασύμμετρο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο ακόμα και εις την δυναμική του προς-την-άρση-του τείνει να παράγει καπιταλιστικά ή μετα-καπιταλιστικά τέρατα και τερατογενέσεις. 
Κάπου εκεί κρύβεται η νέα σύνθεση (ως απάντηση στην τερατογονία κυρίως της δύσης) αλλά και η έλλογη κριτική στον ήδη σχηματισμένο Λόγο (δυτικό Λόγο) και την τάξη του. 




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..