Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Η λήθη και το ψεύδος..


Η λήθη δεν περιέχει την εμφανή δυνατότητα να ανασυρθεί στο φως, εφόσον η ιδιότητά της παρουσιάζεται να είναι η βύθιση κάθε ξεχωριστής οντότητας στο τίποτα.
Όμως, λήθη δεν σημαίνει μηδέν ή τίποτα.
Το νερό της λήθης είναι γλυκό και δεν οδηγεί σε έναν μακάριο ύπνο ή σε έναν θάνατο, άσχετα αν η λήθη συνυφαίνεται και με τον θάνατο, αλλά (οδηγεί) σε αυτό ακριβώς που σημαίνει.
Η λήθη περιβάλλει το βυθιζόμενο σε αυτήν πλάσμα με στοργή και επουλωτική ικανότητα.
Την λήθη φαίνεται να επιθυμούν περίσσοτερο από τον καθένα όσοι σπαράχθηκαν και δεν αντέχουν πιά την μνήμη του σπαραγμού τους.
Η μνήμη του σπαραγμού δεν αφήνει σε ησυχία το έλλογο και φανταζόμενο πλάσμα, η μνήμη των πάντων είναι συστατικό στοιχείο του, και όταν είναι ανυπόφορη, όταν εμποδίζει την ζωή, αυτό ζητάει τον λυτρωτικό μανδύα της λήθης.
Όμως η λήθη παρ' όλα αυτά δεν είναι εφικτή σε μιαν ατομική μονάδα, ενώ οι κοινωνίες που μένουν μετά την παρέλευσή της την έχουν ανάγκη για να καλύψουν την ντροπή τους, την ενοχή τους για την πιθανή αδιαφορία ή και αμαρτία απέναντι στην μονάδα που παρήλθε.
Υπάρχει όμως και στην περίπτωση αυτή μια αντίθετη τάση, από την λήθη προς την μνήμη που θα έγιανε το τραύμα αυτής της κοινωνίας;
Υπάρχει η υποψία πως κάθε μνήμη ίσως να είναι απλά μια τροποποιημένη λήθη, μια λήθη όμως εξορθολογισμένη και ανηρημένη, η οποία αντί να γιάνει το τραύμα της κοινωνίας-που-δεν-παρέρχεται το διατηρεί κακοφορμισμένο σε ένα λογικό σύμπαν φτιαγμένο από την ίδια του την ουσία να μην δέχεται την άρνηση της αλήθειας του.
Αυτή η πομπώδης αποκατάσταση ενός ξένου τραύματος, όταν αυτό μαζί με όλα τα άλλα τής ζωής έχει ήδη εξοντώσει τον φορέα του, θυμίζει πραγματικά κάθε συγγνώμη και θα έκανε την ψυχή του, αν υπήρχε, επιθυμούσα να κατέβει πάλι στη γη και να χαλάσει την γιορτή αυτή.
Δεν έχει σημασία αν το πομπώδες θα περιβάλλονταν με την πρέπουσα υποκριτική σεμνότητα ενός αντικειμενικού Λόγου, αυτό που μετράει είναι το ψέμα της αποκατάστασης και της έμμεσης συγγνώμης.
Η πραγματική λήθη μετά την αποκατάσταση της αλήθειας, αφορά τον ίδιο τον εμπλεκόμενον εις το πάθος και το πάθημα, ίσως ακόμα και αυτόν που ήτο ο ένοχος της πράξης ή των πράξεων που έθιξαν την αξιοπρέπεια και την υπόσταση ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων.
Αυτό που βλέπουμε λοιπόν στην λήθη ως ένα αληθινό εμπειρικό και προσωπικό γεγονός μάς δίνει έναν προσδιορισμό της που εντοπίζεται σε ένα ή πολλά πρόσωπα, όπως όμως αυτά είναι πάντα πρόσωπα και όχι αφηρημένες κοινωνικές οντότητες.
Τι είναι αυτό που κάνει την λήθη αδύνατη και παράγει το ψεύδος σε όλη την επικράτεια τής γης;
Θα πω προκαθοριστικά ότι αυτό που κάνει την λήθη αδύνατη είναι και αυτό που κάνει και μιαν βιωμένη μνήμη ένα σχεδόν απίθανο γεγονός.
Έχουμε αναφερθεί στην απολυταρχία της ιστορικότητας και έχουμε δείξει κάποια στοιχεία για την δομική υπόστασή της στα νεώτερα κοινωνικά συστήματα εξολόθρευσης του ανθρώπου.
Αυτό που ίσως δεν επιθυμούν να κατανοήσουν όσοι αναφέρονται ακόμα και σε πράγματα και καταστάσεις που παρουσιάζονται να μην έχουν το στίγμα της μνήμης είναι πως όντως το έχουν.
Όσο και να λένε και να πιστεύουν ότι καθαίρουν την σκέψη από το αμάρτημα της μεροληψίας και της στρεβλωτικής χρήσης της μνήμης, μόνον και μόνον δια της διαρκούς παρουσίας τους στον τόπο ενός Λόγου που λειτουργεί πλέον ως ένα απόθεμα, ως ένα κεφάλαιο, πράττουν το αντίθετο (από αυτό που λένε ή πιστεύουν).
Υπάρχει αμεριμνησία με την χρήση της κριτικής ικανότητας, ο κριτικισμός έχει μετατραπεί σε αποβλακωτήριο δια της διάνοιας, και σε μια μηχανή ανηθικότητας των κομματικών και ταξικών φραξιών και φατριών δια μέσω επιχειρήσεων κάθαρσης και κατασκευής καθαροτήτων ακόμα και μέσω της ενοχοποίησης του άλλου. 
Δεν σημαίνει αυτό που λέω ότι δεν υπάρχουν κάπως και ένοχοι και θύματα, δεν προτάσσω έναν ιστορικό σχετικισμό, λέω απλά πως όταν η αναζήτηση της απόλυτης αθωότητας μεταχειρίζεται τον κανόνα της ενοχοποίησης του άλλου, και μόνον αυτό τον κανόνα τελικά μεταχειρίζεται, δεν υπάρχει μόνον ψέμα, δεν υπάρχει μόνον ιδεολογικοποίηση, υπάρχει επιπλέον μια καταστροφή ξανά ακόμα και αυτού που τίθεται πίσω από την ασπίδα της υπεράσπισης και της αληθινής μνήμης.
Όταν οι άνθρωποι επιθυμήσουν την ζωή ξανά, δεν θα τους γιάνει κανένας ιστορικός υπερασπιστής, θεός και μη θεός φυλάξοι.
Ποιός έχει αναθέσει την ζωή ζώντων και νεκρών σε τιμητές της μνήμης;
Ποιός είναι αυτός ή ποιοί είναι αυτοί που γνωρίζουν την έκβαση της εκδίκησης ή της συγχώρεσης αν το θύμα της εξουσίας λάμβανε ξανά την ζωή του πίσω; ή την ζωή του όπως ήταν πίσω;
Η δικηγορία έχει πάψει πλέον να είναι ένα επάγγελμα με επαναστατικές δυνατότητες.
Και η ιστορία ζέχνει αφόρητα.
Αλλά για να μην χαίρονται κιόλας κάποια νέα εξυπνοπούλια της πανούκλας, αυτή η απώλεια νοήματος συμπεριλαμβάνει εντός της κάθε ον που χρησιμοποιεί το κεφάλαιο της μνήμης και εμποδίζει την λήθη.
Τουλάχιστον, ας θεωρούνταν πρόβλημα όλο αυτό, αλλά πιστέψτε με είναι κάτι που απασχολεί όλο και λιγότερους.
Υπάρχει άλλο ενδιαφέρον, υπάρχει πρεμούρα, για αλήθειες ιστορικές και υποτίθεται μη ιστορικές, για να μπαζωθεί πάλι η άγρια άβυσσος του πραγματικού όντος.
Και η λήθη ως μια οργανική ικανότητα δεν επιτρέπεται σε σχηματισμούς μάχης που είναι πάλι έτοιμοι να αλληλοετεροκαθορισθούν πολεμικώς αλλά χωρίς προοπτική.





Ιωάννης Τζανάκος   


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 29 δευτερόλεπτα
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 1 ώρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..