Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Να σκεφτούμε τα πράγματα..


Η τοποθέτηση μιας (αστικής) κοινωνίας σε μιαν εσωτερική περιφέρεια μιας μεγαδύναμης, στο εσωτερικό-εξωτερικό όριο μιας ισχυρής παγκόσμιας αυτοκρατορίας, όπως είναι η Δύση ως ένα υπερπολύπλοκο αυτοαντιφατικό ιεραρχικό και ενδοανταγωνιστικό παγκόσμιο σύστημα καπιταλιστικής πολιτικής/οικονομικής/πολιτισμικής ισχύος, δεν είναι κάτι που έχει μελετηθεί με την δέουσα σοβαρότητα και επιφύλαξη.

Δεν σκοπεύω να δομήσω μια πλήρη θεωρητική εικόνα αυτού του πράγματος, και γιατί δεν έχω χρόνο και γιατί δεν έχω τα φόντα για ένα τόσο μεγάλο έργο.
Θέλω μόνο να δώσετε προσοχή σε κάποιες πτυχές του, να νιώσετε ανασφαλείς ως προς την επάρκειά σας και επάρκειά μας να το κατανοούμε, ακόμα κι αν τελικά "αυτό" είναι η ζωή μας, εφόσον είμαστε κι εμείς ως υποκείμενα ενταγμένοι νομοτελειακά εντός του.

Η θέση μιας κοινωνίας σε ένα εσωτερικό-εξωτερικό όριο μιας μεγάλης και βαθιά θεμελιωμένης και δομημένης συσπείρωσης παγκόσμιας ισχύος, την θέτει σε μιαν ειδική θέση που δεν είναι "εθνική" παρά το γεγονός πως υπάρχουν και "εθνικές" ιδιομορφίες συμπλεκόμενες όμως με την δομή αυτή και το ακόμα σημαντικότερο ιδιαίτερο γεωστρατηγικό και γεωπολιτισμικό ανάγλυφο, εις το οποίο διαμεσολαβείται τόσο η γενική θέση "εντός-εκτός" ορίου που προαναφέραμε όσο και η ειδική "εθνική" θέση.

Η επικινδυνότητα αυτής της ειδικής θέσης δεν λογίζεται με σοβαρότητα, ούτε θεωρείται ως κάτι περιέχον ειδικούς κινδύνους αν αγνοηθεί, και το αστείο τελικά είναι πως η ίδια η συζήτηση περιορίζεται σε μια συζήτηση περί "έθνους" είτε κάποιος εμφορείται από μιαν αεθνική ή διεθνιστική άποψη είτε είναι εθνιστής ή εθνικιστής, ενώ το ζήτημα δεν περιορίζεται και δεν εξηγείται καθόλου από το ζήτημα του "έθνους" αν και το περιέχει.

Όμως, η συνάντηση όλων των δομών και των καταστάσεων σε περιοχές όπου εγγίζονται μεταξύ τους και αλληλεπιδρούν όλες οι οριακότητες του δεδομένου καπιταλιστικού κόσμου θα έπρεπε να προκαλεί αϋπνίες και ιδεολογικές αποσταθεροποιήσεις και όχι το αντίθετο.
Ακριβώς όμως επειδή υπάρχει η ανάγκη ιδεολογικών αποσταθεροποιήσεων και ρευστοποιήσεων γι' αυτό και επιθυμείται το αντίθετό τους, ήτοι ιδεολογικές σταθεροποιήσεις και περιχαρακώσεις άνευ νοήματος και άνευ προοπτικής, μιλώντας πάντα για εκείνους τους "χώρους" που δεν θα είχαν, κάθε άλλο, την ανάγκη για την συντήρηση ενός κόσμου σε απόλυτη ιδεολογική νοηματική σταθερότητα και εμμένεια εις εαυτόν.

Έτσι κι αλλιώς αυτά τα οριακά σημεία τού (δυτικού κυρίως) καπιταλιστικού παγκόσμιου συστήματος είναι προς κάποια μελλοντική ρευστοποίηση, παρά την απόφαση και αντίρροπη τάση βέβαια να διατηρούνται όσο είναι δυνατόν σε μιαν σταθερότητα λειτουργικής ένταξης και υπαγωγής στον κεντρικό του πυρήνα.

Με λίγα λόγια, η κατάσταση σε αυτά τα "όρια" θα μετασχηματισθεί κάποτε νομοτελειακώς σε πολεμική ένοπλη συγκρουσιακή και περιέχουσα όλα τα είδη των αποδομητικών αποσχιστικών και περιφερειοποιητικών δυναμικών.

Κάποια απόσχιση θα συμβεί ή κάποιες αποσχίσεις θα συμβούν ούτως ή άλλως, αυτό που "παίζει" είναι τι θα είναι ενωμένο ως αποσχιζόμενο και σε τι θα ενταχθεί ή θα ρέπει αυτό ή αν θα συγκροτήσει ξεχωριστό πόλο σε συνέργεια με άλλες αποσχιζόμενες δυνάμεις.

Ακόμα και μια ενωτική διεθνιστική εργατική κοινωνική επανάσταση θα είναι αποσχιζόμενη από κάπου και θα έχει να αντιμετωπίσει τις αποσχίσεις κάποιων εσωτερικών εχθρών, όλα αυτά ως ένα γενικό πλαίσιο που θα σημαίνει επανενοποιήσεις και επαναδιαχωρισμούς και όχι έναν ενιαίο γεωγραφικό χώρο υπό την σκέπη ενός ενιαίου προλεταριακού "κόσμου".

Πρέπει να είσαι απλά μαλάκας αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό, πάντως όχι κομμουνιστής ή επαναστάτης σοσιαλιστής. 
Και οι μαλάκες είναι πολλοί δυστυχώς ή αυτοί που παριστάνουν τον μαλάκα.

Αυτή η ελευσόμενη κατάσταση, δεν ελπίζουμε άμεσα, ίσως και να γίνεται κατανοητή ως νομοτελειακή εις το "βάθος" της συντηρητικής (ή μήπως ψευδοσυντηρητικής) ή αντιδραστικής σκέψης σχεδόν όλων όσων ζούνε "πάνω σε αυτά τα όρια", ακόμα και αυτών που λένε ότι ποντάρουν την ύπαρξή τους στην απόλυτη παγκόσμια επανάσταση, και είναι εντελώς κατανοητόν "ανθρώπινα" ότι την αποφεύγουν ως σκέψη, αλλά το ζήτημά μας πλέον είναι να μην υποκύψουμε στις επιθυμίες αλλά να συντριβούμε στην πραγματικότητα. 

Η ουτοπία δεν είναι εχθρός αλλά ας παραμερίσει επιτέλους. 
Θέλουμε να σκεφτούμε τα πραγματικά δεδομένα.







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..