Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Χωρίς αυταπάτες: ένας ζοφερός κόσμος αναδύεται..


Η εικόνα που έχουν σχηματίσει αρκετοί στην χώρα για τις δυνατότητες διεθνιστικής ή γενικότερης αντιεθνικιστικής αλληλεγγύης των λαών (ή των εργατικών τάξεων) της περιοχής, μπορεί να τους βοηθήσει να περάσουν αιώνες αυτάρεσκης αναμονής κάποιας εμφάνισής της, και έτσι να τους βοηθήσει τελικά να αυτοτοποθετηθούν σε ένα σημείο τού ηθικού ή ιδεολογικού κρίνειν χωρίς κανένα "κόστος" προσαρμογής στην θλιβερή πραγματικότητα.
Αν ήταν βέβαια αυτή η στρουθοκαμηλική στάση στηριγμένη μόνον στις επιθυμίες των κατά την δήλωσή τους αντικαπιταλιστών ή αντεξουσιαστών δεν θα αφορούσε κανέναν, ή μάλλον θα αφορούσε μόνον εκείνες τις μειοψηφίες που ασχολούνται ολημερίς και ολονυχτίς με την πραγμάτωση του επιθυμητικού Είναι της μεγαλοπρεπούς επαναστατικής προσωπικότητός τους.
Όμως αυτή η στάση, δηλαδή ο ανεδαφικός και εξωπραγματικός διεθνισμός ή αεθνισμός, μιλώντας πάντα για τις ειδικές συνθήκες μιας χώρας και μιας περιοχής όπως αυτή στην οποία ζούμε, δεν έχει πέσει από τον ουρανό, δεν είναι άσχετη ακριβώς με τα δεδομένα της περιοχής, (θα λέγαμε και κάθε περιοχής που παρουσιάζει τα ίδια προβλήματα), υπό την ηγεμονική κυριαρχική πολιτική και οικονομική διεύθυνση του δυτικού ιμπεριαλισμού αλλά και την κυριαρχική παρουσία άλλων σκοτεινών περιφερειακών δυνάμεων, όπως ο ρώσικος ιμπεριαλισμός, το επιθετικό τουρκικό κράτος και ο πειθήνιος (ακόμα) λαός του, οι ισλαμοσυντηρητικές ισλαμοφασιστικές χώρες τής αραβικής χερσονήσου και άλλοι. 
Ας προσθέσουμε σε αυτό το "όμορφο" σκηνικό και την αποθρασυμένη Αλβανία με την ισχυρή συμμαχία της με την Τουρκία και με την συγκρότησή της ως ενός κράτους προστάτη υποκοσμιακών μαφιόζικων κεφαλαίων και κυκλωμάτων.
Η θέση μιας χώρας και ενός μάλλον φιλειρηνικού "μικροαστικού" λαού (του ελληνικού στην πλειονότητά του) μέσα σε αυτό το μάλλον επικίνδυνο σκηνικό εξαρτάται από όλους αυτούς τους συντελεστές, όπως θα τους ονομάζαμε εύσχημα.
Μπορεί ο ελληνικός λαός αλλά και η αστική πολιτική και οικονομική ηγεσία του να είναι φορτωμένοι με πολλές "αμαρτίες" και να μην είναι και τα καλύτερα παραδείγματα για να φτιάξει με τα λόγια και τις φαντασίες ένας ιδεοληπτικός οράματα και θάματα ή αλλιώς, ανώγεια και κατώγεια, αλλά δεν επιθυμεί (στην συντριπτική πλειονότητά του) τον πόλεμο, δεν έχει ως σκοπό του την κατάκτηση εδαφών ούτε έχει δείξει ιδιαίτερες ικανότητες ή ενδιαφέροντα να επεκταθεί οικονομικά αντλώντας υπεραξία ή πλεονάσματα για την πάρτη του από άλλους λαούς, αν και βέβαια εύκολα μπορεί ο οποιοσδήποτε να βρεί στοιχεία από μεγάλες ελληνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις που το κάνουν αυτό και δίνουν και στους εργαζόμενούς τους και στην ελληνική αστική κοινωνία ένα μέρος των καπιταλιστικών κερδών ή προνομίων.
Εννοείται πως αυτή η κοινωνία αντλεί πραγματικά ή φαντασιακά προνόμια εκ τής θέσεώς της στον δυτικό κόσμο, ή μάλλον στα εσωτερικά όριά του, ακόμα!
Με το τελευταίο θυμόμαστε τι χαμός γίνονταν την εποχή που ο Μηλιός θεωρούνταν ένα σοβαρό πρόσωπο ως αναλυτής του ελληνικού καπιταλισμού, και γενικά σοβαρό πρόσωπο, και θυμόμαστε επίσης τις διάφορες αφίσες, τα περιοδικάκια με τις αναλύσεις για την ελληνική ή ελληνοαστική ιμπεριαλιστική οικονομική και πολιτική παρέμβαση και διείσδυση στα Βαλκάνια, την Μέση Ανατολή κ.λπ
Δεν ήταν και δεν είναι όλα αυτά ψεύδη, ο ελληνικός καπιταλισμός είχε και έχει ακόμα και τώρα μια δυναμική, αλλά όταν κανείς θέλει αυτή την δυναμική να την χρησιμοποιήσει για να παρουσιάσει τη χώρα ως μια κανονική ιμπεριαλιστική ή μητροπολιτική υπεραναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα, και έτσι να κάνει και κριτική στον εθνικισμό, είναι για να το πω χωρίς περιστροφές ένας ηλίθιος, ή μήπως όχι μόνον;
Η σχέση των ηλιθίων αυτών με τον δυτικό ιμπεριαλισμό δεν είναι μια ηλίθια σχέση, και δεν εννοώ βέβαια μόνον ή κυρίως πρακτορολογικά σενάρια.
Εννοώ πως οι κύριοι αυτοί, σε πλήρη, αν και πλατεία και όχι στενή, οργανωτική ενότητα με τους ρεαλιστές φιλοδυτικούς μεγαλοαστούς αλλά και σε κανονικότατο συντονισμό με τους φόβους των εργαζόμενων και των μικροαστικών στρωμάτων, έχουν επενδύσει ιδεολογικά και πολιτικά στον στρουθοκαμηλισμό κάποιας μη εκτροπής σε πόλεμο ή στον ευρύτερο στρουθοκαμηλισμό που λέει ότι ο καπιταλισμός είναι ένα εδραιωμένο παγκόσμιο σύστημα που δεν έχει δυνατότητες για εθνικές ή εθνικιστικές αναδιπλώσεις, και αν έχει αυτό σημαίνει βαθιά κρίση του, και κάπου εκεί φαντασιώνονται πως θα πάρουν την εξουσία με επανάσταση ή με δημοκρατική αλλαγή ή ό,τι άλλο (ως διεθνής εργατική τάξη στο συγκεκριμένο σημείο του γεωστρατηγικού χώρου).
Καταρχάς θα έλεγα, μακάρι τα παιδιά, και τότε η ιστορία να γελάει με ανόητους όπως εμείς και να στεφανώνει όλους αυτούς τους λαμπρούς εγκεφάλους με δόξα αιώνια.
Θεωρώ όμως πως δυστυχώς έχουμε να κάνουμε με ηλίθιους, ιδεοληπτικούς, αλλά και κάτι ακόμα, έχουμε να κάνουμε με άτομα, κοινωνικές υπο-τάξεις ή τμήματα τάξεων και κινήματα που προκειμένου να επιβεβαιώσουν την ψευδή εικόνα τους για τον κόσμο που ζούνε δεν έχουν και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να ξεπουλήσουν κάθε εν δικαίω αμυνόμενο λαό, και βέβαια δεν έχουν και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να μην αναλάβουν κανένα προσωπικό και ιστορικό καθήκον ανάληψης ευθυνών και προσωπικού κινδύνου για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα ενός τέτοιου λαού.
Σε τελική ανάλυση είναι και "αυτός" ένας "αμαρτωλός", δεν είναι δα και το νομαδικό προλεταριάτο, δεν είναι στην χειρότερη κατάσταση, είναι και αυτός ένας ιθαγενής ή ιθαγενιστής λαός, εθνικιστής, ας τον να πάει στο διάολο, δεν υπάρχει, η έννοια λαός είναι κατασκευασμένη κατασκευή, είναι αστική έννοια, ή ξεπερασμένη "εθνοσταλινική" κ.λπ κ.λπ
Τα ξέρουμε όλα αυτά που λένε ή πιστεύουν και βέβαια και αυτός ο λαός, όπως μάλλον και οι περισσότεροι, θα δώσει κάποια δικαιώματα για να εδραιώσει κάποιος ό,τι θέλει, άρα και μια θεωρία για να μην κάνει τίποτα, να μην σκεφτεί τίποτα γιά την θλιβερή πραγματικότητα.
Υπάρχουν άλλα πολλά για να σκεφτείς, όντως, και είναι γοητευτικότερα, με έναν Ντελέζ με έναν Καστοριάδη ξεχνιέμαι, είναι λαμπρές οι σελίδες και προσφέρουν ένα πολύ καλό πλαίσιο για να κατοπτρίσει κανείς την επιθυμία του να είναι μόνον επιθυμία.
Κάπου εκεί κοντά και οι "λενινιστές", άλλη περίπτωση σολιψιστών αυτοί, καμία όμως τύχη και κεί για "αντικειμενικές πραγματικότητες" συν τα απωθημένα της ιστορικής απόσυρσης και αποτυχίας. 
(Η Κύπρος είναι πιο μακριά από το Κουρδιστάν, για μένα τουλάχιστον. Καλή σας τύχη.)
Μιλάμε για φανταστικούς κόσμους, αλλά δεν μας απασχολούν αυτοί, δεν τους θέλουμε πιά ούτε για κουβέντα, ούτε τους λαμβάνουμε σοβαρά υπόψει. Άλλο είναι το πρόβλημά μας και αυτό λέγεται καπιταλισμός όπως είναι ως Είναι ως τοπικό αλλά κυρίως διεθνές σύστημα,
Ως αποκλεισμένος και εκκαθαρισμένος από όλους τούς έλληνες ή ελλαδίτες αριστερούς κολοκυθόμυαλους δεν στρέφω το βλέμμα μου σε αυτούς, ούτε περιμένω τίποτα από αυτούς.
Ας λάβουν μόνον υπόψει τους ότι είμαι εργάτης του δημόσιου τομέα, και αν αμφισβητούν την ταξικοεργατικότητα του προσώπου μου, να ξέρουν ότι οι βιομηχανικοί και άλλοι πιο "αληθινοί" εργάτες άνεργοι άεργοι ή περιθωροποιημένοι, και όχι μόνον οι ντόπιοι, τρέφουν τα ίδια αισθήματα όπως εγώ και κάνουν τις ίδιες σκέψεις. 
Ας το σκεφτούν αυτό και ας το θυμηθούν κάποτε.
Όπως είπα λοιπόν δεν με ενδιαφέρουν οι κοκορόμυαλοι, αλλά τι σκέφτεται τι κάνει η τοπική και παγκόσμια μεγαλοαστική τάξη.
Εκεί, όχι στα πρόσωπα αλλά στις δομές που τα θεμελιώνουν, είναι που συμβαίνουν τα σημαντικότερα συμβάντα και κρίνεται και η τύχη των μαζών, όσο αυτές τουλάχιστον άγονται και φέρονται από και σε μιάν ιστορική απάθεια.
Σε αυτό το πλαίσιο είναι που έχει ενδιαφέρον να δούμε και το θέμα θεματάκι της νέας αριστεράς, χωρίς να υποκύπτουμε σε συνωμοσιολογικές ερμηνείες, αφού αυτή είναι απλά η ουρίτσα του λεγόμενου "ακραίου κέντρου" αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η νέα αριστερά έχει ρίξει τον εαυτό της στους βόθρους της globalδημοκρατικής αστικής τάξης και έχει επενδύσει τα πάντα στην υπερεθνική δυναμική του κεφαλαίου.
Δεν είναι εντελώς μη κατανοητόν τούτο, αν δει ας πούμε τι σημαίνει εθνικιστικός πατριαρχικός ή θεοκρατικός καπιταλισμός όταν επικρατεί ως ειδική μορφή:
Ο λαός δεν (πρέπει να) ξεχνά τι σημαίνει δεξιά!
Ποτέ μου δεν αντιπάθησα αυτό το σύνθημα τού (τότε) Πασόκ, τώρα Σύριζα αλλά επί της ουσίας και Ανταρσύα και άλλοι αριστεριστές όταν τίθενται ζητήματα αναμέτρησης με την δεξιά κ.λπ
Κάθε αντιφά, όχι μόνον το ριζοσπαστικό αντικαπιταλιστικό αντιφά των αυτόνομων, είναι θεμιτό και κατανοητό και μάλλον σχετικά αναγκαίο όταν έχουμε να κάνουμε με τους αντιδραστικούς κυρίαρχους και άλλα φοβερά.
Αλλά το σύνθημα είναι Πασόκ, για να το πω ολίγον συνδικαλιστικά, και όλοι αυτοί κάπου είναι Πασόκ, όχι με την έννοια της σοσιαλδημοκρατίας, του λαϊκισμού και άλλα, αλλά με την έννοια του βαθύτατου οντολογικού διαχωρισμού με την δεξιά που όλοι τον καταλαβαίνουν αλλά μερικοί δεν τον παραδέχονται.
Το ζήτημα όμως είναι τι είναι το Πασόκ τού σήμερα, το οποίο όλοι αυτοί ακολουθούν και υβρίζουν υβρίζουν και ακολουθούν, όχι μόνον ως "κεντροαριστερά" ή κόμμα της Γεννηματά ή του ευφυέστατου κυρίου Βενιζέλου αλλά ως παγκόσμιος χώρος της δημοκρατικής κεντροαριστεράς κέντρου αλλά και κεντροδεξιάς.
Γιατί, στην πραγματικότητα, απέναντι στην δεξιά-δεξιά, στην αντίδραση, τον πατριαρχισμό εθνικισμό ρατσισμό και άλλα, και η δημοκρατική κεντροδεξιά έχει έναν ιδιότυπο ενδοδεξιό "αντιπολιτευτικό" ρόλο, όπως προφητικά είχε παλαιότερα διαβλέψει ο ευφυέστατος επίσης ως στρατηγική σκέψη χώρος του ευρωκομμουνισμού.
Όλο αυτό το πράγμα μεταλλαγμένο και εμπλεκόμενο σε εσωτερική έριδα, συμπεριλαμβανομένης και της άκρας αριστεράς ή αυτονομίας, είναι σήμερα στοιχισμένο πίσω από την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση ως αυτή να είναι το εδραιωμένο αντικειμενικό έδαφος της όποιας αλλαγής, (σοσιαλ-)δημοκρατικής ρύθμισης, επανάστασης, κινήματος κ.λπ κ.λπ 
Πρόκειται για μια παγίδα και για τους ίδιους τους προοδευτικούς ή "προοδευτικούς" αστούς globalιστές, και τώρα αυτό φαίνεται. 
Φαίνεται κυρίως στον πανικό τους με την άνοδο του εθνοεθνικιστή φασίζοντος (ή φασίστα) Τράμπ με μια ισχυρή αν και όχι "ποσοτικά" πλειονοτική πλειονότητα στήριξης και ανοχής από "κάτω" του.
Η παγίδα έγκειται σε ένα σύνολο με πολλά και διαφορετικά πράγματα που έχουν στριμωχθεί μέσα του, από την επίλυση εθνοτικών και γεωστρατηγικών ζητημάτων (όπως αυτά της περιοχής μας) μέχρι το ζήτημα των "φύλων" και του νέου δημοκρατισμού, χωρίς να υπάρχει όμως κανένα πραγματικό υπόβαθρο αυτό το σύνολο ή ψευδοσύνολο να τα επιλύσει, αλλά δυστυχώς δεν συμβαίνει μόνον αυτό.
Οι globalδημοκράτες, ελευθεριακοί φιλελεύθεροι αριστεροί κ.λπ όχι μόνον έχουν ποντάρει σε ένα κουτσό άλογο, το οποίο αυτό κι αν είναι κατασκευή!, αλλά εμφανίζουν και παρουσιάζουν έναν αντιλαϊκό φασίζοντα Λόγο, όχι βέβαια στο ύψος και το βάθος της δεξιάς, αλλά αρκετά ενοχλητικό και επικίνδυνο, συνδεόμενο εξάλλου και με ιμπεριαλιστικές εκστρατείες του δικού τους τύπου, τις οποίες ή στηρίζανε ή ανέχονταν.
Οπότε, αυτό εννοώ, αυτό είναι το πρόβλημα.
Και επι αυτού του προβλήματος είναι που η δεξιά-δεξιά, δηλαδή η νεοπατριαρχική ακροδεξιά, θα σαρώσει, θα κάνει όλο και περισσότερο επελάσεις προς τον πυρήνα της παγκόσμιας αστικής εξουσίας και θα τον αλώσει στο τέλος.
Ακόμα και αν υπάρξει, που θα υπάρξει, παλινόρθωση ενός κεντροαριστερού ή κεντρώου ρεύματος, ειδικά στις Η.Π.Α, το παιχνίδι έχει χαθεί νομίζω.
Σκεφτείτε τώρα αυτά που σας έλεγα στην αρχή.
Αν ζεις σε μια τέτοια περιφέρεια, δύσκολα τα πράγματα. 
Αν θες βέβαια μπορείς να ξεχνιέσαι, υπάρχουν πολλοί τρόποι, μαρξιστικότατοι μάλιστα ή απλά επιστημονικότατοι, για να θυμηθώ έναν διάλογό μου με έναν καλωσυνάτο ορθολογιστή για το θέμα της επιστημοσύνης.









Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..