Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και θανάτωσης..



Η ύψιστη εκδήλωση του φρικώδους παραλογισμού του καπιταλιστικού συστήματος αλλά και εν γένει του νεωτερικού συστήματος εξολόθρευσης της ζωής, παρουσιάσθηκε εντός των ναζιστικών στρατοπέδων θανάτωσης.
Δεν θέτουμε το θέμα σε κάποιαν ιεραρχική σειρά φρίκης, ούτε παραβλέπουμε το φρικώδες και των άλλων στρατοπέδων συγκέντρωσης, όπως επίσης δεν παραβλέπουμε την ιστορική παρουσία εντός του καπιταλισμού και άλλων κορυφώσεων εξόντωσης και απανθρωποποίησης.
Θεωρούμε όμως τα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτωσης ως την ύψιστη έκφραση του μοντέρνου παραλογισμού διότι εντός τους εξαλείφθηκε εκτός από την ζωή και κάθε έλλογη ή ακόμα και κάθε έστω εργαλειακά έλλογη υπόσταση του ανθρώπου.
Το σκάνδαλο για την νεωτερικότητα και βέβαια ειδικά για τον καπιταλισμό είναι ακριβώς αυτό, πως δηλαδή έφτασε εις τον ύψιστο παραλογισμό τής φρίκης και τον παραλογισμό αφ'εαυτόν εκδηλώνοντας όμως δικές του(ς) βαθύτερες κωδικές δομές και εγχαράξεις και όχι απλά μιαν εκτροπή.
Η ηθικολογική και απολογητική ερμηνεία τού ολοκαυτώματος και όλων των εξοντώσεων στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτωσης, ως ενός (μόνον) εκτροπικού φαινομένου, δεν μπορεί να απεικονίσει την εσωτερική και ουσιώδη σχέση του ως εκτροπικού φαινομένου με την κανονικότητα που το εγέννησε.
Οι πολλές και πολλαπλές πτυχές τού ιστορικού φαινομένου αυτού έχουν ερμηνευθεί ως και υπερερμηνευθεί, αλλά νομίζω πως θα είχε ενδιαφέρον να αναζητήσουμε και μιαν ακόμα προβληματική σχετική με όσα έχουμε δημοσιεύσει τις τελευταίες ημέρες.


Το στρατόπεδο θανάτωσης κατά τα ναζιστικά εθνικοσοσιαλιστικά εθνικιστικά πρότυπα είναι οργανωμένο ως παραγωγική μονάδα με σαφή την προέλευση τής θεμελίωσης-δόμησής του και σε δουλοκτητικά πρότυπα.
Αυτή η καταγωγική θεμελίωση-δόμηση υπήρχε και υπάρχει ακόμα σε όλα τα στρατόπεδα εργασίας, ακόμα και σήμερα όπως είναι οργανωμένα μέσα σε φυλακές.
Δεν θα μιλήσουμε αναλυτικότερα ως προς αυτήν την αναλογία και ομοιότητα, μόνον προσθέτουμε ότι αυτά τα στρατόπεδα όπως και η ναζιστική μήτρα τους είχαν ουσιαστική σχέση με την στρατιωτική δομή
Περισσότερο από αστυνομική η εξουσιαστική δομή των στρατοπέδων περιείχε, και όχι μόνον για καθαυτό λειτουργικούς λόγους, μιαν στρατιωτική λειτουργική αναφορά

Αυτό που έχει τώρα ιδιαίτερη σημασία είναι να επισημάνουμε πως το στοιχείο τής οργανωμένης συστηματικής εξόντωσης του καθορισμένου ως εχθρού εντός των στρατοπέδων δεν ήταν απλά ένα σημαντικό μεν αλλά πρόσθετο δε στοιχείο της φρικαλέας σύνθεσης της ολότητας της φρίκης.

Η ειδική μορφή της εξόντωσης ως συστηματικής και το είδος της εργασίας τών υπό ναζιστική εξόντωση ανθρώπινων πλασμάτων νομίζω πως αλληλοσυνυφαίνονταν σε ένα διαστροφικό λειτουργικό πλαίσιο, όπου αναπαράγονταν όλο το σκηνικό της αρχαϊκότητας της δουλείας αλλά ακριβώς εις την ανεστραμμένη αφηρημένη μορφή της όπως αυτή συμπυκνώνεται οργανικά στις εγγραφές τής αρχαϊκότητας μέσα στο νεωτερικό συστηματικό καπιταλιστικό πλαίσιο. 


Δεν πρέπει ωστόσο να παραβλέψουμε πως το ιστορικό σύμπλεγμα δουλείας και στρατιωτικής δομής είχε υπάρξει ήδη και στην αρχαϊκή (αρχαία) ιστορική ύπαρξή του ως συστηματικό και οργανωμένο σύστημα, αν και χωρίς την σκοποθεσία της εξόντωσης (αν και υπάρχουν θεαματικές εκφάνσεις όπως ξέρουμε, στην Ρώμη).
Υπήρξε στα ναζιστικά στρατόπεδά θανάτωσης μια ακριβής μεταφορά της ασύνειδης αλλά ωστόσο πάντα λειτουργούσας δουλοκτητικής εγγραφής μέσα στο γενικό μνημικό σύστημα του αστισμού, σε οξυμμένη βέβαια εκδοχή και με έναν τρόπο που δεν σήμαινε την επιστροφή της δουλείας (άρα ένα αρχαϊκο/αρχαίο μεν αλλά μολοντούτο ορθολογικό σύστημα με σκοπό την παραγωγική απομύζηση) αλλά την επιστροφή της αρχαϊκής εγγραφής ως το ενεργητικό-ως-αφηρημένο ίχνος της στο καπιταλιστικό παρόν.


Δεν λείπει βέβαια, όπως υπαινιχθήκαμε, και μια παράξενη ομοιότητα/διαφορά-ετερότητα μεταξύ της αρχαίας θεαματικότητας της εξόντωσης και της "νέας" ναζιστικής,  ως προς το κοινό υπόβαθρο του θεάματος:
Σημειώνουμε ως υπό διερεύνηση γεγονός πως το ναζιστικό θέαμα εξόντωσης, η μαζική και συστηματική εξόντωση, παράχθηκε κατά την θεαματική πτυχή της ως ένα μυστικό θέαμα, σχεδόν ιδιωτικό, και για τους εφαρμοστές του σχεδίου αλλά ακόμα περισσότερο και για τους κύριους εμπνευστές του που το βίωσαν θεαματικώς ως ένα αμιγές μυστικόν θέαμα.
Αντιθέτως, τα αρχαία θεάματα εξόντωσης ήταν δημόσια, ως μέρη θριάμβων ή υπενθυμίσεων της κυριαρχίας και της δόξας του ηγεμόνα. 
 
Ισχυρίζομαι λοιπόν πως αυτή η ανορθολογική έκφραση των δομικών συμπλέξεων μέσα στην καταστατική αστική εγγραφή, δηλαδή μέσα στον αστικό οντολογικό κώδικα, όπως δύναται μάλιστα να συμπλέκεται ο ίδιος με τον αντισημιτισμό ως στοιχείο που ανα-επιτείνει την αρχαϊκότητα εντός του, δεν είναι απλά ένα παράπλευρο ή περιθωριακό υποσύστημα εντός αυτής τής κωδικής πρωτο-εγγραφής αλλά θεμελιακό μέρος της σε ένα κεντρικό σημείο της.
Η ύπαρξη ενός αρχαϊκού παρανοϊκού συστήματος σκέψης μέσα σε αυτό το σύστημα, όπως ο αντισημιτισμός, μπορεί να γίνεται το στοιχείο εκείνο που επιτείνοντας την ήδη σε επίταση αρχαϊκή εγγραφή δεν λειτουργεί ως κάτι που ισχυροποιεί μόνον την εκδήλωσή της και άρα "εξηγεί" (προκαλεί) ούτως την επερχόμενη φρίκη ως το αποτέλεσμά της ως αρχαϊκής ή μάλλον αρχαϊκοειδούς εγγραφής, αλλά γίνεται και λειτουργεί ως το στοιχείο εκείνο που εκφράζει και εκδηλώνει περιεκτικότερα το αρχαϊκό ίχνος ως προς την γενική και αφηρημένη του ουσία, ήτοι ως αφηρημένο καταστάλαγμα φρίκης και καθαρής δουλοκτητικής ενέργειας που υπερβαίνει την δουλοκτητική πράξη ως πράξη με εργαλειακό έλλογο περιεχόμενο και σημαίνει κεκαθαρμένη πράξη απόλυτης και γυμνής κυριαρχίας.
Ο καπιταλισμός είναι δομικά και αυτό το φρικαλέο καταστάλαγμα που περιέχει όλα τα κατασταλάγματα φρίκης που υπήρξαν σε όλο το προκαπιταλιστικό παρελθόν μεταμορφώνοντάς τα όμως σε ένα σύστημα της αφηρημένης κυριαρχίας, όπου αφηρημένη κυριαρχία σημαίνει πέραν του Λόγου της, άρα του εργαλειακού έλλογού της, και σύνοψη του Λόγου ως υπερσύνοψης και αφαιρετικής υπερσυμπύκνωσης τού Λόγου τής κυριαρχίας εις το λογικοφενακιστικόν και παραλογοφενακιστικόν διηνεκές της, άρα ως του απόλυτου παράλογου ειδικά ούτως.
Αυτή η θέαση της αλλοτρίωσης του Λόγου που παραθέτουμε εδώ μόνον φαινομενικώς μπορεί να θεωρηθεί ως όμοια με την θέαση της αλλοτρίωσης του Λόγου κατά την ειδική κριτική θέση του Αντόρνο (εις τα πλαίσια της ειδικής του κριτικής θέασης του Λόγου).

Σημείωση: 
Ο οικειοποιημένος έστω ούτως ιστορικός χρόνος ως το βάθρο τού υπερπαραλόγως και υπερψευδαισθησιακώς υπάρχοντος κυρίαρχου, ο οποίος δομεί μάλιστα αυτόν του τον παραλογισμό  σε μιάν μυστικιστική θεαματική μορφή θέασης, από την οποία δεν λείπει ούτε ο χριστιανικός ηθικός κομφορμισμός ούτε η μικροαστική συστολή ως προς την "απόλαυση" του θεάματος, εφόσον αυτό παράγεται ως θέαμα και μυστικά ως μυστήριον και ιδιωτικά ως ημινόμιμη πορνική ή πορνογραφική εγκληματική απόλαυση.
 
Ίσως για να υπάρξει το απόλυτο παράλογο της επιθυμίας αιωνιοποίησης ενός συστήματος, αυτο το σύστημα (ο καπιταλισμός), το οποίο όσο κανένα άλλο θέλει να παραμείνει αιώνιο, να χρειάζεται να επιστρατεύσει κάθε δυνατότητα απόλυτης κυριαρχίας.
Αυτό όμως πέραν του ότι είναι εξήγηση και κάποια μορφή ερμηνείας κάποιας εργαλειακότητας δεν παύει να δείχνει πως κάθε σύστημα απόλυτης κυριαρχικής μνήμης και σύνοψης του παρελθόντος από την σκοπιά τής κυριαρχικής τεχνικής, δεν μπορεί να αποκτήσει τελικά τον έλλογο σκοπό του, ούτε να ανακτηθεί σε μια στρατηγική σκοπιά ως έλλογο, εφόσον η επιστράτευση και η επίταξη όλων των κωδικών εγγραφών δεν είναι εκ των πραγμάτων έλλογη.
Ο αστισμός, αλλά μάλλον και άλλα συστήματα κωδικής αποθεματοποίησης της κυριαρχίας σε όλο το ιστορικό μήκος, επιστρατεύει, κινεί τυφλές αφαιρέσεις και τις ρίχνει όπως λάχει στο ιστορικό παρόν, σαν ένας τρελός στρατηγός που έχοντας λόγου χάριν στο οπλοστάσιό του έναν μηχανισμό παραφρονοποίησης των ανθρώπων τον ενεργοποιεί "ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας" που τον περιέχει χωρίς να ξέρει ή ξέροντας πως και ο ίδιος θα νοσήσει από τον ίδιο τον μηχανισμό, αν δεν έχει ήδη νοσήσει, που μάλλον έχει.
Η κωδική εγγραφή της αφηρημένης και κεκαθαρμένης από έλλογα στοιχεία δουλοποίησης λοιπόν, η αλλοιωμένη και αφαιρετικοειδώς στρεβλωμένη αρχαϊκότητα, δια μέσω και άλλων ενεργοποιητικών παρανοϊκών "ουσιών" όπως ο αντισημιτισμός, λειτουργούν ως ένα πλαίσιο στρατιωτικής κινητοποίησης όλων των δυνάμεων που είναι να κινητοποιηθούν ακόμα και μέσα από το απόθεμα αυτών των αρχαϊκών ή μάλλον αρχαϊκοειδών αφαιρέσεων.
 
Αν θεωρήσουμε ότι ο καπιταλισμός και γενικότερα η νεωτερικότητα έχει τέτοια κωδικά αποθέματα, τα οποία δύναται ή έχει την ορμή να τα ενεργοποιήσει, τότε θα έπρεπε να είμαστε σε συνεχή ανησυχία, εφόσον το φρικώδες έχει πίσω του έναν δομικό παραλογισμό, ο οποίος δεν περιορίζεται μόνον εις το ίδιο το γεγονός της λειτουργούσας πάντα αρχαϊκοειδούς κωδικής εγγραφής αλλά και στο εξίσου ή μάλλον περισσότερο ανησυχητικόν γεγονός ότι ο ίδιος ο αστισμός έχει και αυτόβουλη υποκειμενική στρατιωτική στρατηγική ορμή προς την εντατική ενεργοποίησή της.

Τι μπορεί όμως να περιέχει αυτή η αστική στρατηγική αυτοβουλία, ως κάτι ακόμα περισσότερον ή εξίσου ιδιόμορφον φρικαλέον αλλά και ξεχωριστόν σε σχέση με το (όμολογον αλλά όχι ταυτόν προς αυτήν) δόμικο καπιταλιστικοαρχαϊκοειδές πλέγμα που μόλις περιγράψαμε;









Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..