Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Ο τόπος και ο απόλυτος καπιταλισμός..


Η καπιταλιστική παραγωγή προτάσσει ως αξία ή ως συντελεσμένο ιστορικό γεγονός (δια του Λόγου των προσωποποιήσεών της: ιδιοκτητών, γραφειοκρατών, διανοουμένων και αστικού κράτους), την ενοποίηση του χώρου, αλλά στην πραγματικότητα προκαλεί, πραγματώνει και συγκροτεί ένα είδος ψευδοενοποίησης του χώρου που σημαίνει την κυριαρχία ενός τμήματός του έναντι ενός άλλου.

Όμως, η ψευδότητα αυτής της καπιταλιστικά συγκροτούμενης ενότητας του χώρου, ήτοι η ψευδοενότητα του εθνικού και του οικουμενικού χώρου, δεν είναι ο φενακισμός ενός αληθινού ιδανικού, το οποίο φαλκιδεύεται από μιαν κατάσταση πραγμάτων ή τους φορείς της για να μην πραγματοποιηθεί ή για να αποκρυβεί η αντικειμενική αδυναμία πραγμάτωσής του εντός του καπιταλισμού αλλά η δυνατότητα πραγμάτωσής του σε ένα άλλο "διεθνές" σύστημα, αλλά ένα από την εκκίνησή του ήδη ψευδές ιδανικό μιας ψευδούς επιθυμίας για την πραγμάτωση μιας ούτως ή άλλως ανέφικτης και ψευδούς δυστοπικής ουτοπίας.

Η μία ή άλλη ενοποίηση του χώρου, είναι η ολοκληρωτική ψευδοουτοπία της καπιταλιστικής δεξιάς, τού καπιταλιστικού κέντρου και της καπιταλιστικής ή αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Ο χώρος και κάθε τοπολογικός τρόπος συγκρότησής του σε ένα κοινωνικο-ιστορικό πλαίσιο είναι πάντα ένα σύστημα διακριτών, ποιοτικά διαχωρισμένων, ετερογενών και πολλών στο πλήθος, χώρων και τόπων.

Η δημιουργική αλλοίωση και μεταμόρφωση τού χώρου σε τόπο είναι δημιουργικό ιστορικό γεγονός που αφορά μιαν εθνότητα, ένα γένος, μια ομάδα ανθρώπων που ακόμα και χωρίς κάποια αρχική αντικειμενική διάκριση από μιαν άλλη εθνοτική ή πολυεθνοτική ομάδα αποκόπτεται από αυτήν ή αυτές και αποφασίζει να κυριαρχήσει γλωσσικά νοηματικά πολιτειολογικά σε ένα σημείο του χώρου μετατρέποντάς τον σε δικό της τόπο, άρα σε τόπο.
Ο τόπος είναι πάντα ένας οικείος, δικός χώρος, και μόνον ούτως είναι τόπος.

Δεν υπάρχει κανένα ελεύθερο παιγνιώδες πλαίσιο που να αφορά αυτό τον αεί οικείο τόπο, και τον τόπο ως το αεί οικείο των ιδρυτών του και των συνεχιστών του, παρά μόνον ίσως με την αρχική κανονιστική και οντολογική αποδοχή τής απόλυτης προϋποθετικότητας της οικειότητάς του ως προς τους κατόχους (συνκατόχους) και αυθέντες (συναυθέντες) του.

Η προσκόλληση της εν-τοπισμένης ομάδας σε μια γη είναι μόνον ένα συνεπαγόμενο χωρικό αποτέλεσμα αλλά και το σύμβολο της κυριαρχίας της σε έναν τόπο, το οποίο αν και φετιχοποιείται από την ακροδεξιά είναι μια ακλόνητη συμβολική πραγματικότητα της τοπικής υπόστασής της και της εδαφικής κυριαρχίας της.
Μπορεί ωστόσο μια γη να είναι ή να γίνει το σημείο μιας δημοκρατικής συγκυριαρχίας, συμβολικής και υλικής, διαφορετικών λαών, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό.
Η αμφισβήτηση της τοπικότητας, άρα και του συμβόλου της γης των πατέρων και των μητέρων μας, με τις ψευδείς ενδύσεις περί ενός άλλου μη εθνοτικού τόπου ή ακόμα και μη τόπου, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κοπρώδες και αφρώδες αποτέλεσμα πολύ συγκεκριμένων παγκοσμιοποιητικών ελίτ που ως προγραμματικό και ιδεολογικό σκοπό είχαν και έχουν να πραγματώσουν μιαν μη βιολογική αλλά παραταύτα ολοκληρωτική και νεοφασιστική ευγονική ψευδοεπιστήμη κατασκευής του απόλυτου οικουμενικού νέου (υπερ-)ανθρώπου.
Ενός ξεριζωμένου όντος χωρίς εθνοτική ταυτότητα, χωρίς κυριαρχικά ερείσματα σε ένα σημείο του χώρου, χωρίς δυνατότητα να αρθρώσει και να πραγματοποιήσει ένα ρεαλιστικό και υλοποιήσιμο δημοκρατικό αίτημα ύπαρξης.

Η κριτική της γεωγραφίας του ανθρώπου έχει σήμερα μετατραπεί στο κύριο εργαλείο της κυριαρχίας από ανθρώπους που έχουν σαν σκοπό τους την καταστροφή του ανθρώπου ως συγκεκριμένου και ζωντανού όντος.
Οι ιδεολογικές παρατάξεις που συγκροτούν, προπαγανδίζουν και προσπαθούν να πραγματώσουν ένα τέτοιο σχέδιο για την ανθρωπότητα είναι αυτές που στο μυαλό τους και την ψυχή τους έχουν ένα και μόνο σύστημα:
Καπιταλισμός.
Δεν έχει σημασία αν αυτό το σύστημα ενδύεται με τα ψεύδη μιας άκρας ελευθεριακής αριστεράς ή με τα ψεύδη μιας παγκόσμιας φιλελεύθερης υπερ-τάξης, το νόημα είναι ένα: επιθυμία ενοποίησης του χώρου, επιθυμία ενοποίησης της κουλτούρας ακόμα και με το χυδαίο όπλο της αντικουλτούρας των αποκρουστικών τέκνων της ελιτίστικης διανόησης, των ταγμάτων θανάτου της ψευδοουτοπίας της ενοποίησης και της πλήρους κατάργησης κάθε διαχωρισμού και εντοπισμού που δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους να έχουν μια μετρημένη αξιοπρεπή και ποιοτική ζωή.

Αυτό το ολοκληρωτικό σύστημα ψευδοενοποίησης δεν είναι ουσιαστικά και πραγματικά ένα αντίθετο προς τον εθνικισμό αλλά αποτελεί τον καλύτερο και πιο προσαρμοσμένο αντίπαλό του σε μια μάχη η οποία είχε και θα έχει πάντα ως αποτέλεσμά της την καταστροφή των εργαζόμενων ανθρώπων.
Όπως ο εθνικισμός κατέστρεψε τις τοπικές κοινωνίες και εξαφάνισε εθνότητες, εθνοτικές ομάδες, γλώσσες και τοπικά έθη, όπως ο εθνικισμός κατέστρεψε βιοτόπους, ανθρώπινα και φυσικά περιβάλλοντα, παραδοσιακές τέχνες και αισθητικές για να τις υποτάξει στον μηχανισμό αλλοτρίωσης του έθνους σε έθνος κράτος, έτσι και ο υπερδιεθνισμός των καταστροφέων των εθνών επιθυμεί να εξαφανίσει τους τόπους τους, και αξιοποιώντας την ελλειπτική και αντινομική αντιπροσώπευσή τους από εθνικά ή πολυεθνικά κράτη και πολιτικούς οργανισμούς σχεδιάζει, ή μάλλον σχεδίαζε την εξαφάνισή τους με το χώνεμά τους μέσα σε ένα πολτώδες και αφόρητο Εν, χωρίς κανένα πραγματικό ποιοτικό έρεισμα στην πραγματική ζωή των ανθρώπων.
Για να απαλλαχθούμε από τον αστικό εθνικισμό και την αφόρητη καταστροφή που επέφερε εις τον ποιοτικό και ανθρώπινο καθορισμό του εκάστοτε έθνους, και του έθνους μας, αν προστρέξουμε στον διεθνισμό καταφεύγουμε σε έναν ακόμα χειρότερο εχθρό του ανθρώπου.
Μην ξεχνάμε εξάλλου πως οι διεθνιστές ή αεθνιστές είναι τα αιρετικά παιδιά του εθνικισμού:
Μόνον εθνικιστικά μπορούν να εννοήσουν την εθνότητα, την μισούν μισώντας τον εαυτό τους ως δημιουργήματα του εθνικιστικά εννοούμενου και βιωμένου έθνους. 
Οι εθνικιστές και οι αντιεθνικιστές είναι τα ιστορικά τέκνα της αλλοτρίωσης τής εθνότητας σε έθνος κράτος.


Ακριβώς όμως γιατί ο καπιταλισμός είναι σήμερα το κυρίαρχο σύστημα, και δεν προβλέπεται στο άμεσο ή ακόμα και μεσοπρόθεσμο μέλλον η ανατροπή του, η διαλεκτική του της αδιέξοδης αντιπαράθεσης μεταξύ των ψευδοαντιθέτων του πρόκειται να οξυνθεί και να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερα κοινωνικο-ιστορικά αδιέξοδα.
Η ακόμα μεγαλύτερη αστεοποίηση των πληθυσμών και η ολοκληρωτική καταστροφή της υπαίθρου, αντί να οδηγήσει σε μιαν εξέγερση των μαζών θα οδηγήσει μάλλον σε επιτάσεις των αντινομιών του συστήματος με αναπαραγωγή τους σε ένα ακόμα πιο αδιέξοδο πλαίσιο διευθέτησής τους ή μερικής πραγμάτωσής τους.


Οι πόλεις θα μπορούσαν να είναι για τις εργαζόμενες μάζες και τα καταπιεσμένα έθνη το νικηφόρο πεδίο τής ιστορικής αντιπαράθεσής τους με το ντόπιο και ξένο καπιταλιστικό κεφάλαιο και τους διάφορους δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς μασκαράδες του, αλλά αυτό θα προϋπόθετε μιαν σειρά ισχυρών ερεισμάτων τους στην ύπαιθρο και την εκάστοτε εθνική ή τοπική περιφέρεια ή υποπεριφέρεια.
Το γεγονός πως οι πόλεις έγιναν το ιστορικό πεδίο της αντιπαράθεσης αυτής στο παρελθόν χωρίς να γίνουν όμως το πεδίο της κτηθείσας ιστορικής ελευθερίας των ανθρώπων και ειδικότερα των εργαζόμενων υποζυγίων, δεν σημαίνει μιαν ιστορική υστέρηση σε σχέση με την αντικειμενική ελευθεριακή δυναμική που υποτίθεται περιέχει η πόλη ως τόπος του ανθρώπινου, αλλά αντίθετα (σημαίνει) τα ιστορικά όρια της ελευθεριακής δυναμικής από την σκοπιά των ορίων της κάθε εφικτής πόλης.
Η πόλη όχι μόνον λειτούργησε ως ένας απελευθερωτικός μηχανισμός ως-εν-δυνάμει αλλά μάλλον ως μια τεράστια απρόσωπη και ύπουλη μηχανή σκλάβωσης και ψευδαισθησιακής ζωής.
Η ψευδαίσθηση αυτή επιτείνεται με τις ουτοπίες της πόλης, κορυφώνεται στην απόλυτη ψευδαίσθηση περί ενός ριζοσπαστικού μητροπολιτικού προλεταριάτου, την ίδια στιγμή που σήμερα το συγκεκριμένο μητροπολιτικό προλεταριάτο και πρεκαριάτο ευρίσκεται εκ της αντικειμενικής θέσεώς του σε δυσχερέστερη θέση ως προς την διανοητική σύλληψη των ιστορικών καθηκόντων του, σε σχέση με κάθε άλλη στιγμή της ιστορίας.
Η μοναχικότητα του αποκομμένου πλήθους μέσα στο πλήθος ως τον μοναδικό καθορισμό του Είναι των πραγμάτων δεν αλλάζει ουσιωδώς ανάλογα με τον βαθμό δύναμης και το είδος της τεχνικής ή πολεοδομικής δομής συγκρότησης τής κοινωνικότητας, από την στιγμή που έχει υπάρξει απώλεια του περιφερειακού και εξωαστεακού ερείσματος της καθημερινής ύπαρξης και αντιστοίχως πλήρης καταστροφή των παραδοσιακών συντεχνιακών, τοπικών, ποιοτικών δομών χωρίς άμεση και οργανική αντικατάστασή τους με ένα νεωτερικό αλλά ωστόσο ζωντανό σύστημα άμεσης κοινωνικότητας και υλικής αναπαραγωγής.
Ούτως αποκαλύπτεται με ανατριχιαστική πλέον εμφάνεια το ψεύδος της ιστορικής και χρονικής συνείδησης ως ενός ψευδούς δημιουργικού πολιτικού και κοσμοθεωρητικού αντισταθμίσματος προς την καπιταλιστική αλλοτρίωση και ερήμωση των κοινωνικών όντων και καταστάσεων.
Αυτό που αρχικά παρουσιάστηκε ως έλλειμμα και υστέρηση της ιστορικής συνείδησης (της κοινωνίας, του προλεταριάτου κ.λπ) δεν είναι παρά το σύμπτωμα της συνείδησης-ως-συνείδησης, όπου η "ίδια" μας παρουσιάζεται τελικά ως ένα αθεράπευτο συνδρόμο αποκοπής τής ίδιας τής αστικής και αστεακής υπερβατικότητας από τους ταπεινότερους και γι'αυτό κρισιμότερους όρους της ανθρώπινης υπόστασης.
Ο υπερβατισμός της αστικής και αστεακής συνείδησης (εντός και διά του οντολογικού καθορισμού της πόλης) κάτω από το μασκάρεμα μιας ψευδούς και χυδαίας εκδοχής μιάς (ψευδο-)καντιανής και (ψευδο-)εγελιανής υπερβατολογικής ελευθερίας ή μιάς ψευδούς και χυδαίας εκδοχής του ορθολογισμού ή της θετικής επιστήμης, δεν μπορούσε να σημαίνει τελικά τίποτα άλλο από μια επίκληση σε μια παθολογική και εγωτική μορφή και του υπερβατολογικού και του υπερβατικού εγώ/μη-εγώ, η οποία μάλιστα είχε και έχει το απέραντο αστικό θράσος να μιλάει στο όνομα τού εγώ και τής επιθυμίας ενάντια υποτίθεται στο υπερεγώ εν γένει, ή ειδικότερα.
Γι' αυτό άλλωστε και αυτή η νεοϋπερβατική ψευδο(υπερ)συνείδηση μπορεί να αντικρύσει μόνον διαψεύσεις χωρίς να αναρωτιέται για τους ταπεινότερους όρους αυτών των διαψεύσεων, και δύναται να ψευδοανακαλύψει πόσο την προδίδουν οι καθημερινοί άνθρωποι όταν είναι απλά βυθισμένοι στην απελπισία της αντινομίας τής αστικής ζωής τους χωρίς θεϊκές αυταπάτες, ή (να ψευδοανακαλύψει) τις υποτιθέμενες συνωμοσίες της εξουσίας να κατασκευάζει τους χώρους της πόλης ως διαχωρισμένους και τούτο να ευθύνεται υποτίθεται για την αποκοπή των ανθρώπων από τον πραγματικό μη ιστορικό όμως εαυτό τους.
Ενώ στ΄αλήθεια, η ίδια η αμιγής ιστορικότητα, η ανυψωμένη στο άπειρο κενό χρονικότητα, η παραμεταφυσική λατρεία του παιγνιώδους χρόνου, η αλλοτριωμένη ως-καταρρέουσα-εις-εαυτόν χρονικότητα, είναι τα μέσα βύθισης στο απολυτότερο ψεύδος που εμφανίσθηκε στην πραγματικότητα του ανθρώπου, παρουσιάζονται από τις έξαλλες αιρέσεις τάγματα θανάτου του καπιταλισμού ως το άπαν της ελευθερίας που έρχεται και θα έρθει (κυρίως εντός τους).
Η υποταγή του χώρου στον βιωμένο χρόνο, λένε.
Αλλά αυτό ακριβώς είναι ο απόλυτος εγωκεντρικός καπιταλισμός, ή απλά, αυτός είναι ο καπιταλισμός ως κοσμοθεωρητική και βιωματική ταυτότητα. 

 Bilind APO Mezin APO by Ãzãd





Ιωάννης Τζανάκος 
   
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 21 δευτερόλεπτα
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 53 δευτερόλεπτα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..