Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Η απαγορευμένη λήθη..



Η λήθη είναι σήμερα απαγορευμένη, και μάλιστα αυτό συμβαίνει ως ένας απόλυτος κανόνας σε κάθε κοινωνία όπου υπάρχει ένα είδος γενικής και ισχύουσας χρονικότητας υπό την κυριαρχία του παρόντος.

Μιλάμε για τον εαυτό μας, δηλαδή για ένα κυρίαρχο παρόν που εκτείνεται ως τις μάλλον όχι και τόσο καθορισμένες καταγωγές του (το παρελθόν ή τα παρελθόντα του), αλλά ίσως έχει και ως παρελθόν ένα παρελθόν που προσαρτάται και αυτό στο παρόν χωρίς να αναγνωρίζεται ως παρελθόν αυτού του παρόντος, ή άλλως, μπορεί να έχει ένα παρελθόν ή (πολλά) παρελθόντα που δεν αναγνωρίζει ψευδώς ως οικείο/οικεία ή όντως δεν αποτελούν σε μιαν πρώτη ανάγνωση κάτι το οικείον (άρα, παροντοποιημένο) αλλά ουσιακά είναι (κάτι παροντοποιημένο).
Το τελευταίο μην σας παραξενεύει.
Είτε ένα σύστημα του παρελθόντος του παρόντος μας είναι όντως οικείον ή δεν είναι, είτε είναι ένα μη γνωστό ή μη αναγνωρισμένο (από εμάς) οικείον που είναι οικείον ή που δεν είναι όντως οικείον (άρα ορθώς τελικά το αναγνωρίζουμε ως μη οικείον), σε κάθε περίπτωση όμως (αυτό το σύστημα που δημιουργείται από το παρόν μας για την κατανόηση τού παρελθόντος του) περιέχει το κάθε άλλο του ως οικείον.
Ιδού το παράδοξον:
Η ίδια η συστηματική δόμηση ενός παρόντος ως καταγόμενου ή προερχόμενου ή το αντίθετο ως μη καταγόμενου ή μη προερχόμενου από ένα παρελθόν, σχηματίζει (ως συστηματική δόμηση) το παρελθόν αυτό σε όποια μορφή του, άρα και ως εννοούμενο ως μη παρελθόν, ως ένα οικείο παρελθόν. 
Αυτό το παρελθόν και μη παρελθόν, άρα παρελθόν, περιέχει το απόλυτο γεωγραφικό πλάτος πολύ πριν υπάρξει η ενοποίηση ή ψευδοενοποίηση του αστικού νεωτερικού κόσμου και την απόλυτη χρονική εξάρτηση προς την παρελθοντική πτυχή του χρόνου, πάλι πολύ πριν υπάρξει η ενοποίηση αυτή.
Άρα:
Ο κυριαρχικός παροντισμός ενός τέτοιου συστήματος είναι η ιδιότητα που παράγει τον όρο "απόλυτο" ως έναν συνεκτικό δεσμό παρόντος<>παρελθόντος που τα δένει ακατάλυτα σε μιά διαλεκτική αλλά ταυτόχρονα κλειστή ταυτότητα ισοδύναμης κυριαρχίας δύο πόλων. Συνεπώς αναδύει και το παρελθόν που υποτίθεται ότι κυριαρχείται από το κυριαρχικό παρόν ως έναν εξίσου ψευδαισθησιακό και ιδεολογικό συντέλεστη της μυστικοποίησης τού χρόνου.

Η λήθη λοιπόν είναι αδύνατη σε ένα σύστημα βίωσης και εννόησης του χρόνου όπου κάθε παρελθόν δεν δύναται παρά να είναι ένα οικείο παρελθόν, όσες διακηρύξεις περί του αντιθέτου κι αν λεχθούν.

Ο κυριαρχικός παροντισμός είναι η ιδεολογική και νοηματική ταυτότητα εκείνη που σημαίνει την κυριαρχία του ιστορικού χρόνου, ακόμα κι αν αυτή περιορίζεται στην περιλάλητη ως μυθοπλασμένη και μυθοφενακισμένη επιφάνεια κοινωνιών όπου κυριαρχούν οι αριστοκρατίες του πολέμου και οι ιερατικές αριστοκρατίες.
Πρέπει ωστόσο να επαναλάβουμε πως όντως σε αυτές τις κοινωνίες υπάρχει μια συνεχής καταβύθιση και κατάρρευση τής ιστορικότητας στον κυκλικό χρόνο της φυσικής αγροτικής κοινωνίας.
Ωστόσο, θα επισημάνουμε πως παρά την ασθενικότητα τού ιστορικού χρόνου σε αυτές τις κοινωνίες και (παρά) την ισχυρότητα τής παρουσίας τής κυκλικής χρονικότητας (θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για μιαν υπόρρητη συγκυριαρχία τους) αυτό που δεν παραλλάσσει είναι η ισοδυναμία παροντικού και παρελθοντικού καθορισμού (και ο απολυτοκρατικός λειτουργικός δεσμός τους) στον βαθμό που είναι και αυτές ιστορικές κοινωνίες.
Η παρουσία του κυκλικού χρόνου δεν είναι το α-ιστορικό βάθος μιας ιστορικής επιφάνειας, όπου τον ρόλο τής επιφάνειας τον παίζει η έστω ασθενής ιστορική χρονικότητα, και μάλιστα με έναν οργανικό διαλεκτικό τρόπο (ως η επιφάνεια μιας ουσίας που την εκφράζει μεν ρηξιακά αλλά την εκφράζει ωστόσο οργανικά, ως μορφή του).
Ο κυκλικός χρόνος και η βίωσή του, στις κοινωνίες όπου υπάρχει αυτόνομη οντολογικά αγροτιά που τον κατέχει ως μέρος της σάρκας της, είναι ένα ξένο προς τον ιστορικό χρόνο και ο ιστορικός χρόνος και η βίωσή του ένα ξένο προς τον κυκλικό χρόνο, αν και βρίσκονται σε ισότιμο συγκυριαρχικό διάλογο.
Σε αυτές τις κοινωνίες δεν επιστρέφει/καταρρέει μόνον, σε κάποιες (καταστροφικές για τον "πολιτισμό") στιγμές, η κυριαρχική επιφάνεια στον βυθό της κυκλικής λήθης, για να αναγεννηθεί και αυτή ξανά ως μέρος ενός διευρυμένου κύκλου κ.λπ αλλά συμβαίνει κάτι σημαντικότερο. 
Επιτρέπεται να υπάρχει λήθη και βιωματικός κύκλος που την αγκαλιάζει όπως αγκαλιάζει μια μάνα το παιδί της.
Οι κοινωνίες αυτές δεν είναι "κοινωνίες του μύθου" όπως επαναλαμβάνουν ακόμα και σήμερα διάφοροι ανόητοι υπερορθολογιστές, αλλά κοινωνίες όπου ακριβώς και ο μύθος και οι κυριαρχικοί φορείς του, είναι νομοτελειακό να καταρρέουν στον βυθό της κυκλικής ζωής και στην λήθη.
Αντιθέτως, οι ιστορικές κοινωνίες, ήτοι οι κοινωνίες όπου υφίσταται μια ισχυρή παρουσία και υπερίσχυση του ιστορικού χρόνου (όχι αναγκαία μόνον οι νεωτερικές αστικές), είναι κυριαρχημένες από μιαν απόλυτη διαλεκτική παροντοποίησης και παρελθοντοποίησης που ακόμα κι αν σημαίνει (υποθετικά) μιαν ολοκληρωτική εξαφάνιση του μύθου και των ταξικών ιεραρχιών του αναδύει έναν κόσμο που το παρελθόν έχει την μεγαλύτερη κυριαρχία από ποτέ άλλοτε.  

 
Η κυριαρχία του ιστορικού χρόνου είναι αναπόσπαστα συνυφασμένη με την καταδίκη της λήθης, και η καταδίκη της λήθης είναι αναπόσπαστα συνυφασμένη με την δεσποτική κυριαρχία όχι μόνον του θεοποιημένου παρόντος αλλά και του παρελθόντος.
 
Η καταστροφή του μύθου είναι το έλλογο κατόρθωμα μιας κοινωνίας, η οποία όμως αν δεν θεμελιώσει την ισοδυναμία της κυκλικής βίωσης στο κυριαρχικό σχήμα της βίωσης του χρόνου, νομοτελειακά θα βυθίζεται και θα καταρρέει στον χειρότερο εφιάλτη που είναι η απόλυτη πρόσδεσή της και συνύφανσή της με ένα παρελθόν πάντα οικείο, ακόμα κι όταν απωθείται ως ξένο και εχθρικό. 

Ο ιστορικισμός είναι ο πραγματικός καπιταλιστικός φιλοσοφικός και πολιτισμικός θάνατος της ζωής, ειδικά μάλιστα της ακτήμονος εργαζόμενης ζωής, και το μοιραίο στοίχειωμά της σε ένα διαρκές στοίχειωμα.
Η προσπάθεια δε, να ανακτηθεί η ζωή από τους ίδιους τους φορείς της με τα ίδια τα μέσα του παροντισμού που την φυλάκισαν δεν είναι μόνον μια φιλότιμη αν και αδιέξοδη προσπάθεια εντός του ταυτού, αλλά το εντατικότερο και ταυτοτικότερο ταυτό αυτού του ταυτού.




Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..