Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Ο Λόγος του Εν-ός/Μηδενός ως καλειδοσκοπική αντίσταση στην απομόνωση των ανθρώπων.



Η ενοποίηση του κόσμου προϋποθέτει έναν ήδη ενιαίο κόσμο σε μιαν εμφανή ή υπνώττουσα πτυχή του, αλλά τούτο μπορεί να θεωρηθεί ως συνεκτικό θεώρημα μόνον αν ακόμα και η υπνώττουσα πτυχή είναι με κάποιον τρόπο εμφανής.
Η θεώρηση ενός κόσμου ως δυνάμενου να υπάρξει ως και μια πτυχή του, άρα και ως δυνάμενου να υπάρξει κατά την ηγεμονική εμφάνιση και παρουσία αυτής, χωρίς τούτη να έχει μιαν ύπαρξη στο φαίνεσθαι, είναι μια απελπισμένη θεώρηση χωρίς καμία άλλη αξία παρά αυτήν που απορρέει από την ίδια την ύπαρξή της.
Κατά κάποιο τρόπο και αυτή η θεώρηση υπάρχει όπως όλα τα άλλα όντα του όντος.
Σε μιαν εποχή όπου το φαίνεσθαι έχει δοξασθεί και έχει λοιδωρηθεί όσο τίποτε άλλο στην ιστορία, η ήρεμη και ηγεμονική θέαση της φιλοσοφίας δεν σημαίνει κανέναν ανορθολογικό ή ιστορικό οντικό διαχωρισμό προερχόμενο από κάποια φανταστική ή πραγματική εξουσία αλλά την επιθυμία μιας ένωσης των όντων υπό το καθεστώς του μοναδικού βασιλείου που αξίζει το όνομά του ως βασιλείου, της πολιτείας του Λόγου.
Η απολυτοκρατική θεώρηση που εκφεύγει της θέασης του Λόγου ή κείται στις παρυφές της ελλογότητάς του διεκδικώντας την ορμητική της παρουσία και κυριαρχία εις τον πραγματικό κόσμο δεν αξίζει την περιφρόνησή του αλλά ούτε σημαίνει, αντιθέτως, την υποταγή του.
Κάθε απόλυτο είναι αδέρφι του απόλυτου-αλλά-έλλογου-Λόγου (της έλλογης επιθυμίας για ένα απόλυτο έλλογον-ως-Λόγο) και της θέασης του νου ως μοναδικού (ενικού), εν-ωτικού και κενωτικού πληρωτικού σημείου του κόσμου, και σε έναν σημαντικό βαθμό, αντίθετα από ό,τι λένε οι διάφοροι υπερορθολογιστές ή σεχταριστές τού έλλογου (αρκετά μη έλλογοι οι ίδιοι μάλλον) αυτή η συγγένεια δεν είναι σημαίνουσα μιαν πτώση, μιαν αλλοίωση ή μια αλλοτρίωση του έλλογου απόλυτου [με την κοινότοπη μαρξιστική ή ψευδοεγελιανή (φοϋερμπαχική), άρα χυδαία έννοια], αλλά την από κοινού μοιρασιά ενός κοινού πεδίου, το οποίο μάλλον είναι διεκδικούμενο από αντεραστές έχοντες τον ίδιο βαθμό γοητείας, χωρίς την ύπαρξη κάποιας υπεροχής του ενός απέναντι στον άλλο ή τους άλλους.
Σε αυτό το πλαίσιο ωστόσο, είναι σημαντικό να διακρίνουμε τον απόλυτο Λόγο που κείται του έλλογου απόλυτου Λόγου από τον απόλυτο Λόγο που τρέφεται μόνον από τις αναπαραστατικές και εικονιστικές μορφές της εννόησής του και άρα δεν είναι ούτε απόλυτος ούτε Λόγος, ακόμα και με την πραγματική ή πιθανή μυστική έννοιά του.
Η φαντασματική και καλειδοσκοπική πλέον έννοια και κατάσταση του Μηδενός δεν έχει όπως είναι εύκολο να κατανοηθεί την επιστημονική ή επιστημονικοφανή χρήση που είχε όσο λειτουργούσε σε ένα ολικό (ολιστικό) και αδιαμεσολάβητο από την νεωτερική φυσική επιστήμη πλαίσιο. 
Κατά τον ίδιο τρόπο και η έννοια του Εν-ός ακολουθεί την ίδια ιστορική μοίρα, αποκτώντας, μαζί με την έννοια του Μηδενός, την σημασία του σε ένα μεταγλωσσικό στοχασμό περί του σημείου και του σημαίνειν στην μορφή της καθολικής επιθυμίας των ανθρώπων για έναν τόπο παρουσίας και νοηματοδότησης που δεν περικλείεται τελικά στην τοπικότητα, ακόμα κι αν αυτή λαμβάνει την παραπλανητική μορφή του ά-τοπου έκ-τοπου ή (οικουμενιστικοειδούς) διά-τοπου (υπέρ-τοπου).
Η έννοια του (ανθρώπινου) χρόνου κατά την άμεση και διαμεσολαβημένη πτυχή της ως κοινωνικής διαμεσολάβησης (της εργασίας κ.λπ) δεν είναι δυνατόν να σημαίνει τίποτα (όπως και κάθε κριτική που χτίζεται πάνω σε αυτήν) αν δεν γονιμοποιηθεί από τον στοχασμό περί του Εν-ός και του Μηδενός, ως μορφών του αδιάσπαστου και πάντα επιθυμούντος την ενότητα και το Εν νου, και αυτός ο στοχασμός πραγματικά υπέρκειται όλων των άλλων στοχασμών για τον βίο και κυρίως τις μορφές του (ή καταστάσεις του) ως δήθεν περιέχουσες και καθορίζοντες αυτόν, έστω στην διαμορφωτική αποκλειστικότητά τους ως διαμορφωτικών συντελεστών του "ανθρώπινου".
Οι υλιστές της εγχρονότητας ή της άμεσης πρόσδεσης του στοχασμού σε μιαν έγχρονη και μόνον έγχρονη υλικότητα, πάντα έψαχναν και πάντα ψάχνουν εξωτερικές ή επιφανειακές εξωτερικές (ως και πολεοδομικές) προφάσεις και δικαιολογίες για την απομόνωση των ανθρώπων, αλλά δεν θέλουν μάλλον να δούνε το προφανές της περιπλοκής των ατομικών και "κοινωνικών" στοχασμών με αυτήν (την απομόνωση) ίσως διότι ούτως και οι ίδιοι θα αποκαλύπτονταν ως καταστροφείς του Λόγου ως απολύτου, άρα του Λόγου ως του γόνιμου ουράνιου εδάφους, το οποίο είναι ως Λόγος και το μόνον που γεννάει ανθρώπους που σπάνε και θα σπάνε τα τείχη της απομόνωσης.




Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 33 δευτερόλεπτα
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 1 ώρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..