Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Περί αρχαιοπάθειας και ορτοντόξ ρεβανσισμού..


Σύμφωνα με την αστική φιλελεύθερη κοινοτοπία η θρησκευτική ταυτότητα "πρέπει" να είναι μια προσωπική επιλογή.
Η θρησκευτική ταυτότητα ωστόσο, όπως και η γλώσσα και άλλα στοιχεία δεν είναι ποτέ αρχική επιλογή του ατομικού υποκειμένου.
Μπορεί να υπάρξει σε κάποια από αυτά τα στοιχεία, που είναι εγχαραγμένα από την έναρξη της υποκειμενικής ζωής, η μεταγενέστερη επιθυμία αλλαγής με ένα "κανονικότατο" αποτέλεσμα (μεταστροφής), λ.χ θρησκεία μπορείς να αλλάξεις ή να γίνεις άθεος ή αν έχεις γεννηθεί σε οικογένεια αθέων να γίνεις θρήσκος κ.λπ, και σε άλλα αυτό είναι αδύνατον.
 Η μητρική γλώσσα ή και γλώσσες (το βρέφος και το παιδί απορροφούν με μεγάλη ευκολία πολλές γλώσσες και σαν μητρικές) δεν αλλάζει και δεν αντικαθίσταται, ακόμα κι αν κάποιος αποκοπεί από το αρχικό "μητρικό" εθνοτικογλωσσικό ή πολυεθνοτικογλωσσικό περιβάλλον.
Αυτά είναι τα πολύ γενικά στοιχεία τα οποία οφείλουν να γνωρίζουν και γνωρίζουν οι στοιχειωδώς "μορφωμένοι" πολίτες που εκφέρουν άποψη για τα θέματα της γλώσσας και της θρησκείας, πριν ακόμα αρχίσουν οι διαφωνίες για τα δυσκολότερα και πολυπλοκότερα ζητήματα περί "ταυτότητας".
Και όμως ακόμα και σε αυτό το επίπεδο, πέραν των γνωστών στην χώρα μας υπεραπατεώνων αρχαιολατρών δωδεκαθεϊστών νεοπαγανιστών, συνήθως εθνοφασιστικής κατεύθυνσης που έχουν περί αυτών των ζητημάτων ανυπόστατες εκκινήσεις, τις οποίες πολύ εύκολα μπορεί κανείς να τις καταπολεμήσει σε ένα πλαίσιο όμως που υπάρχει στοιχειώδης σοβαρότητα, υπάρχει επίσης η ελληνοορθόδοξη και νεοορθόδοξη κλίκα και καμαρίλα στην διανόηση η οποία τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες, με την βοήθεια μάλιστα πρώην αριστερών, κομμουνιστών, πρώην μαοϊκών (Καραμπελιάς) κ.λπ θέλει να περιορίσει την σύγχρονη εθνική και εθνοτική ταυτότητα του ελληνικού λαού σε ένα στενό σφικτό ταυτοτικό πλαίσιο, επί της ουσίας συνεχίζοντας τροποποιημένο το ιδεολόγημα περι "ελληνοχριστιανισμού".
Η ιδιοτυπία αυτής της νέας και αρκετά επικίνδυνης (και αυτής) καμαρίλας είναι ότι ξεκόβοντας από το χιμαιρικό και φαντασιόπληκτο πλαίσιο της απόλυτης "τρισχιλιετούς" ελληνικής συνέχειας [αρχαία ελλάδα, βυζάντιο, νέος ελληνισμός], όπως υπήρξε (ως πλαίσιο) σε μετριοπαθέστερες ή πιο υπερβολικές μορφές, σταθεροποιεί μιαν φαινομενικά ρεαλιστικότερη σχέση με το εθνοτικό παρελθόν και έτσι καθηλώνει την συζήτηση και αναζήτηση για την εθνοτική ταυτότητα σε αυτό το πλαίσιο, χωρίς να τίθεται επί της ουσίας το πολιτικό πρόβλημα της εθνότητας και σε σχετική αλλά γενική ταυτόχρονα διάκριση προς το εθνοτικό παρελθόν, αλλά ειδικότερα σε διάκριση με την θρησκεία και την συγκεκριμένη επικρατούσα θρησκεία.
Δεν μιλάμε για μιαν απόλυτη διάκριση, ούτε επιδιώκουμε ας πούμε μια πλήρη και απόλυτη, σοβιετικού τύπου λ.χ, κατάργηση της θρησκείας ή της επικρατούσας (όχι όπως την ορίζει το σύνταγμα μόνον) μορφής θρησκείας, αλλά το να ταυτίζουμε την εθνότητα, το έθνος ως πολιτικό οργανισμό, και ακόμα περισσότερο την κοινωνία με τον εθνοτικοθρησκευτικό καθορισμό του παρελθόντος της, ακόμα κι αν αυτός είναι "ρεαλιστικότερος" των αρχαιόπληκτων φαντασιώσεων, μας οδηγεί έτσι απλά απλούστατα απλοαπλούστατα στην ακροδεξιά και τον νεοφασισμό.
Επιπλέον, ακόμα κι αν η ελληνοπαθολογική και νεοελληνοπαρανοϊκή καταγωγική θεώρηση της αρχαιότητας είχε και έχει ακόμα (ειδικά τώρα) προκαλέσει τεράστια ζημιά στην ψυχική ευστάθεια και την ορθολογικότητα του ελληνικού λαϊκού πληθυσμού (και των διανοουμένων), η αρχαιοκαταγωγική θέση ως εν γένει περιέχει έναν βαθμό επαφής με έναν σπουδαίο πολιτισμό της αρχαιότητας (τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό) που δεν συγκρίνεται με το βυζαντινό μεσαιωνικό πρότυπο, το οποίο δεν θα έλεγα πως αποτελεί και κάτι το ιδιαίτερα άξιο λόγου, μάλλον ένα μέτριο πράγμα είναι, μερικές φορές ιδιαίτερα απεχθέστερον του αρχαίου,  ή ακόμα και συγκριτικά προς τον δυτικό μεσαίωνα.
Το πρόβλημα με την νεοελληνική αρχαιοπάθεια είναι ότι δύσκολα μπορεί να μετατραπεί σε ένα ποιοτικό μη καταγωγικό ιδεώδες ή σε έναν ιδεαλιστικό θαυμασμό και μιαν αγνή μίμηση, και τούτο συμβαίνει διότι έτσι εμπλεκόμενη όπως είναι με τον καταγωγισμό δεν ξεμπλέκει εύκολα, μάλλον απίθανο το ενδεχόμενο. 
Ποτέ ο νεοελληνικός αρχαιολατρικός ιδεαλισμός δεν θα μπορέσει να φτάσει στο επίπεδο του πρώτου γερμανικού, αγγλοσαξωνικού κ.λπ, μόνον και μόνον διότι αυτοί οι "ξένοι" μην έχοντας να αντιμετωπίσουν την κατάρα του καταγωγισμού σε σχέση με αυτό το παρελθόν (παρά τις προσπάθειες και εκεί) αφήνουν το αντικείμενο του θαυμασμού στην ησυχία του, το λατρεύουν όπως είναι (ή με μεγαλύτερο σεβασμό) και όχι όπως θα ήθελαν να είναι αν ήταν μέρος της επιθυμούμενης στενής εθνοτικής παραδόσεώς τους.
Από την άλλη, η επιθυμία να βρεί κάποιος σχετικά πραγματικές (και όχι πλήρως φαντασιακές) ρίζες και καταγωγές, μπορεί να φαίνεται ορθολογικότερη και ρεαλιστικότερη, επίσης φαίνεται να έχει κάποια σύνδεση με στοιχεία μιας λαϊκής κουλτούρας που υποτίθεται πως έχει επιβιώσει, αλλά δεν παύει να είναι επιθυμία προς ένα παγωμένο, νεκρό ψόφιο παρελθόν (τίποτα δεν έχει επιβιώσει, όλα αυτά πέθαναν κάπου εκεί μεταξύ 1950 και 1960).
Και αυτό το παρελθόν όπως εμφανίζεται μάλιστα στην απώτατη χρονικά ύπαρξή του, όπως είπαμε, δεν είναι και να το θαυμάζεις και τόσο πολύ, ούτε βέβαια να το απορρίπτεις ως "κατώτερο" ή "κακό", αλλά έχει θεμελιακά προβλήματα.
Πως να το κάνουμε, λ.χ ο Θωμάς ο Ακινάτης είναι ένα τεράστιο πράγμα, ίσως και φρικαλέον, ενώ οι μεσαιωνικοί ορθόδοξοι στοχαστές κάτι ακαθόριστο και χαώδες, μάλλον περιπλεγμένο με την τάση της μεσαιωνικής πολυεθνοτικής αυτοκρατορίας της νέας ανατολικής Ρώμης να μείνει ως έχει όπως και να έχει.
Να τονίσω εδώ, πως αντιστοίχως και οι μουσουλμάνοι της εποχής εκείνης, και αυτοί παρήγαγαν δια των τότε πνευματικών τους "αντιπροσώπων" σημαντικά πράγματα, τα οποία και έμειναν, είτε έχοντάς τα σήμερα υποτιμήσει ή υπερεκτιμήσει (η συζήτηση συνεχίζεται).
Το πρώτο πραγματικό νοσοκομείο, με βάση τα σημερινά στάνταρτς ήταν μουσουλμανικό, το ινδικό δεκαδικό σύστημα (μαζί με το Μηδέν) υπήρξε ως αναπτυγμένο και σαφές άρα και πρακτικότερο του αρχικού ινδικού μέσω των μεγαλοφυών Αράβων και Περσών μουσουλμάνων μαθηματικών και άλλα πολλά.
Βυζάντιο; νταξξ..μιλάω έτσι λίγο υπερβολικά για μερικούς γιατί μας έχουν ζαλίσει ολίγον με τον βυζαντινισμό τους, και τώρα με το ξεβράκωμα και τον εξευτελισμό της αρχαιοπάθειας ξετσουτσουνίσανε πάλι για να πάρουν ρεβάνς όχι μόνον από τους ανόητους ή δύστυχους και μάλλον επικίνδυνους αρχαιοπαθείς, αλλά γενικά από όλους.
Κακό σημάδι αυτός ο ορτοντόξ ρεβανσισμός, ο οποίος μάλιστα σέρνει μαζί του και άλλα σιχαμένα πολιτικά και ιδεολογικά παρακολουθήματα, εφόσον από΄τι είδα σε ένα άρθρο του παναθλιοτάτου εθνικιστικού/ψευδοεθνιστικού χώρου "Άρδην" (δεν το λινκάρω, φτάνει πιά η διαφήμηση) μπλέκει την βούρτσα με την πούτσα, δηλαδή Βαρουφάκη δραχμισμό, (πάλι Ζωή), Τσίπρα, αριστερά και βέβαια πάλι το φάντασμα του κακού "εθνομηδενισμού".
Πείτε μας κύριοι νεοσκοταδιστές για τον Πούτιν, πείτε μας για την συμμαχία τής ορτοντόξ νέας ρωσικής αυτοκρατορίας με Ερντογάν, πείτε μας και εσείς τα δικά σας, και αφήστε την αριστερά να πάει στο μηδέν της που είναι και πραγματικό, ενώ το δικό σας δεν υπάρχει ούτε αυτό, είστε κάτω από το μηδέν, είστε κάτω από το τίποτα, είστε κάτω από φαινόμενα Σώρρα, χρυσής αυγής, ή μάλλον είστε από κάτω τους, ως η σοβαροφανής νόμιμη ορθολογική εθνικιστική έκφραση της αποικιοποίησης, δουλοποίησης της χώρας. 
Και πάνω από όλα, είστε ένας χώρος που πίσω από τα φληναφήματα περί ενδογενούς ανάπτυξης και "κοινοτήτων" συνεταιρισμών και άλλα κενόμυαλα και ανόητα σε συνθήκες βιομηχανικού και μεταβιομηχανικού καπιταλισμού, κρύβετε τις σχέσεις, τις επαφές και τις αγάπες σας με το μονοπωλιακό κεφάλαιο και την δεξιά ολιγαρχία.







Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..