Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Αυτοκριτικές σημειώσεις...



Υπάρχει και δεν υπάρχει δικαιολογία όταν κάποιος ελπίζει ότι η πολιτική ή αντιπολιτική μεταφυσική που πολεμά μπορεί να καταπολεμηθεί δια διαλόγων με αυτήν.
Η ορθή δικαιολογία είναι ότι όταν είσαι ένας καθημερινός άνθρωπος και όχι μια από τις στελεχάρες ή τα στελεχάκια της πολιτικής και επικοινωνιακής ζωής, από κάπου αρχίζεις και με κάποιους πρέπει να συζητήσεις, να "ζυμωθείς", όταν ξαναμπαίνεις στον καθημερινό πολιτικό και ιδεολογικό βίο. 
Άρα εφόσον διαλέγεσαι είναι αναγκαίον να τηρήσεις και εσωτερικούς όρους σεβασμού του συνομιλητή, δεν πας δηλαδή με λυμένο το ζωνάρι.
Από την άλλη είναι λάθος, το οποίο διέπραξα και γω, να ξεχνάς αυτά που σε χωρίζουν από τη αρχή και τα ξέρεις, δεν είναι πως δεν τα ξέρεις.
Η ανάπτυξη της σκέψης σου, και δια του διαλόγου ή συζήτησης, σε φέρνει πάλι μπροστά στα βάραθρα της διαφοράς σου με αυτούς που ξεκίνησες ξανά να "ζυμώνεσαι".
Το σχεδόν αναπόφευκτο αποτέλεσμα αυτής της νέας προσγείωσης είναι η οργή και ο θυμός, όχι γιατί είδες ξανά αυτό που ήδη ήξερες αλλά γιατί συνειδητοποίησες ότι αυτό έχει αναπτυχθεί, μεταμορφωθεί και ισχυροποιηθεί όσο εσύ απλά ζούσες. 
Είναι λάθος όμως να μην το έχεις και αυτό προβλέψει, είσαι δηλαδή υποχρεωμένος να ξέρεις από την αρχή της νέας εκκίνησης ότι οι εθνοεθνικιστές ή οι υπερταξικιστές που ήξερες (και ως καθημερινούς φίλους ή συγγενείς ή απλά συναδέλφους) όχι μόνον συνεχίζουν να είναι αυτό που είναι αλλά έχουν αναπτυχθεί σκληρύνει δυναμώσει και αρρωστήσει περισσότερο από τις δικές σου "πρώτες" εποχές.
 
 
Η οργή αυτή εκφράζεται με λεκτική βιαιότητα.
Δεν ήταν χρήσιμη, αν και το αξίζουν όλοι αυτοί.
Δεν τίθεται για μένα ζήτημα ενοχοποίησης κάθε λιβελλογραφικού Λόγου, ακόμα κι όταν χρησιμοποιεί λαϊκοπατριαρχικές εκφράσεις, χωρις λίβελλο δεν υπάρχει ούτε πολιτική ούτε επανάσταση, αλλά υπάρχει και η ώρα των πραγμάτων.
Οι ιαχές του πολέμου ας μείνουν για τον πόλεμο, και όχι για τις ιδεοθεωρητικές και πολιτικές συγκρούσεις.
 
Η επίγνωση είναι πάντα ξαφνική, μετά κυρίως από αποσύρσεις ετών και δεκαετιών, αλλά η έκφραση του εξαίφνης ας παραμείνει αργή.
Ωστόσο υπάρχει και το πάθος, αυτό δεν θα το αρνηθώ ποτέ, ίσως γιατί έχω την βαθιά πεποίθηση ότι σε μερικά πράγματα έχω δίκιο.
 
Αν σε κάτι έχει νόημα η βιολογική ηλικία είναι στον μη αιφνιδιασμό, αλλά ο μη αιφνιδιασμός είναι πραγματικός όταν δεν προκαθορίζεται.
Έπρεπε να κατανοήσω βαθύτερα την βαθιά εμπλοκή της ελληνικής αστικής κοινωνίας με ολοκληρωτικές φασιστικές και εν γένει αυταρχικές ιδέες, σε όλους τους χώρους, ακόμα και σε αυτούς που καμώνονται το αντίθετο.
Η μορφή των Λόγων μπορεί υποτάσσεται στον εχθρικό Λόγο ή Λόγους και δια της αντιπαράθεσης.
Το γεγονός πως υπερασπίστηκα την κατασταλτική δύναμη μιας εν δυνάμει δημοκρατικής επαναστατικής δύναμης μπορεί να με έκανε όμοιο με αυτές τις αντιλήψεις τις οποίες ήθελα να καταπολεμήσω. 
Ήταν ένας πόλεμος αρχών, όταν λ.χ μίλησα για δημοκρατικό μιλιταρισμό, αλλά άντε τώρα σε μια κοινωνία ειδικά σαν την ελληνική να γίνει κατανοητόν αυτό. 
Και αυτό όμως όφειλα να το ξέρω από τα πριν.
 
Είναι λάθος επίσης να ωθείς τα πράγματα στο σημείον εκείνο το οποίο δεν σε αφήνει να συγχωρέσεις την φαινομενική προδοσία των συνομιλητών σου, αφού αυτή είναι φαινομενική.
Τι περιμένεις από εθνο-υπερεθνικιστές ή υπερταξικιστές; να σε ακούσουν;
Ο καθένας τραβάει τον δρόμο του και κανείς δεν σε προδίδει, εσύ νομίζεις πως ο άλλος σε προδίδει ή σε εξαπατά, ενώ αυτός απλά τραβάει τον δρόμο του.
Υπάρχουν συμπαθητικά πρόσωπα, αυτό που λέμε "τίμιοι" άνθρωποι, αλλά όλοι σχεδόν οι πολιτικολογούντες και οργανωμένοι είναι σκυλιά μαύρα στην υπεράσπιση των αρχών τους. 
 
Σε ένα χωριό ενίοτε και κωλοχώρι, μετράει η "ταυτότητα" και όχι η άποψη.
Λυπηρόν, αλλά αυτό είναι η ελληνική κοινωνία, αυτό είναι το σύστημα σκέψης των περιφερειακών ημι-παιχτών, σε όποιο σύστημα σκέψης κι αν ανήκουν. 
Αν κανείς το ξέρει αυτό, και οφείλει και αυτό να το ξέρει, ή φεύγει από το χωριό ή προσέχει τους κουτσομπόληδες.
Ως Έλληνας ίσως είμαι ο λιγότερο Έλληνας από όλους αυτούς, αλλά με την ιδεαλιστική έννοια και όχι την εθνοεθνοτική-φυλετική ή εθνοπολιτισμική ίσως και "πραγματικός" Έλληνας.
Αλλά εδώ, δεν υπάρχουν και πολλοί Έλληνες, και όσοι επικαλούνται αυτή την ταυτότητα με σθένος βλάκα είναι συνήθως κάτι γελοία πρόσωπα με αρχαιοπάθεια συνταξιούχου χωροφύλακα του μεσοπολέμου.
Δεν θεωρώ πάντως τυχαίο το γεγονός πως ο μόνος που με "αναδημοσίευσε" θαρρετά και σχεδόν αυτόματα ήταν ένας Εβραίος ή όπως λέμε Ελληνοεβραίος.
Ίσως και αυτός να είναι από τους λίγους "πραγματικούς" Έλληνες, ίσως λέω, αν και όλη αυτή η συζήτηση είναι δυσάρεστη.
Πάντως με όλες αυτές τις διευκρινήσεις μπορώ και γω να πω χωρίς πρόβλημα: Έλληνες είστε και φαίνεστε, αλλά όλοι σας και με την αρχοντοχωριάτικη εν πάση περιπτώσει έννοια του πράγματος.
Μάλλον Ρωμηοί, καλύτερα να λέμε..
 
Η όλη κατάσταση με ανησυχεί πραγματικά γιατί δεν υπάρχει πραγματική πολιτική, αλλά αυτό δεν λέγεται με τους τρόπους που επέλεξα, ίσως και με κανέναν τρόπο. 
Ας μην λέγεται σε τελική ανάλυση, ή ας λέγεται θεωρητικά και άψογα.
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

1 σχόλιο:

  1. Τι σημαίνει "ζυμωθεις";
    Επιτρεψτε μου ενα προβληματισμο.
    Μια συζητηση γινεται για δυο λόγους: ειτε για να περάσει κάπως η ώρα (με καποιον τρόπο, δεν αξιολογω) ειτε γιατί δυο ανθρωποι ή και περισσοτεροι προσπαθούν να διατυπώσουν με ολο και μεγαλυτερη σαφήνεια τους όρους και τις προυποθεσεις μιας κοινής τους αναζητησης/ερώτησης,
    Αν εχω δίκιο σε αυτό,τότε οι συζητούντες/αναζητούντες, πρέπει να προσερχονται στον διαλογο,έχοντας ήδη παραιτηθεί από την απαίτηση τους να πείσουν αλλήλους, καθώς αναγνωριζουν ότι τα πασης φύσεως θεματα ποτέ δεν εξαντλούνται από τον εκφερόμενο για αυτά λόγο, παρα μόνο τίθενται ενωπιόν μας με μεγαλύτερη ή μικρότερη σαφήνεια.
    Η πειθώ είναι αλλης ταξεως ζητημα.
    Και εν τέλει, καημό τόχω, να διαβάσω στον χώρο των "σκεπτόμενων" ανθρώπων και των οραματιστών, κατι τέτοιο: "εχω εναν προβληματισμό" ή "με απασχολεί το τάδε..." ή "δεν έχω καταλήξει ..." ή "ερευνω" κλπ.
    Όλοι τα γνωρίζουν πολύ καλά όλα, ψοφάνε για άμβωνα και λεκτικό μπουνίδι.
    Στον "χώρο" το λένε και "ζύμωμα"....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..