Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Το πρόταγμα της αληθινής ζωής και του ποιοτικού χρόνου ή ά-χρονού της - ή - Η απελπισία ενός φιλοσόφου..


Η ανάπτυξη της ιστορικότητας δεν είναι συνυφασμένη (έστω) μόνον με την ανάπτυξη του αναντίστρεπτου και γραμμικού χρόνου ως να υπήρχε αυτός ο χρόνος στα βάθη της ιστορίας και να αναδύθηκε στην επιφάνειά της, μετατρέποντας όμως αυτήν την επιφάνεια σε κυριαρχική επιφάνεια ενός κυριαρχικού πλέον βάθους, αναιρώντας κατά αυτόν τον τρόπο (εν ρηξιακή ή μη ρηξιακή συνεχεία) την διάκριση μεταξύ επιφάνειας και βάθους σύμφωνα με τον γενικό κανόνα ανάδυσης μιας δύναμης από μη κυρίαρχη ή συγκυρίαρχη σε κυρίαρχη.

Η ανάδυση της ιστορικότητας και η κυριαρχία τής με την μορφή τής κυριαρχίας ενός μαζικού αναντιστρεπτικού χρόνου, έχει βέβαια γενετική σχέση με την αριστοκρατική λειτουργία τού προσωποπαγούς και παραδοσιακού κυριαρχικού (προκαπιταλιστικού) μυθικοϊεραρχικού χρόνου, όπως όμως αυτός ως χρονική εξουσιαστική μήτρα ήδη-μαζικών κοινωνιών συγκροτεί έναν ισχυρό και όχι ασθενή ιστορικό χρόνο, και σχηματίζει μιαν κυριαρχική επιφάνεια με ένα σημαντικό ιστορικό βάθος που δεν ανατρέπεται και τόσο με την εισβολή και επικράτηση τού αναντιστρεπτικού χρόνου της αστικής καπιταλιστικής κοινωνίας.

Ο (όχι και τόσο πιά) νέος καπιταλιστικός χρόνος οργανώνεται ως όλον τού χρονικού μορφώματος της κοινωνίας και το υπάγει εις εαυτόν ως ενεργητικό και ως αποθεματικό κεφάλαιο του εαυτού του.
Η εξέλιξη των πραγμάτων μετέτρεψε και το αποθεματικό κεφάλαιο του καπιταλιστικού χρόνου, ήτοι τον "ελεύθερο" χρόνο και τις αναπαραγωγικές καταναλωτικές και οικιστικές λειτουργίες, σε ένα είδος ενεργητικού κεφαλαίου το οποίο δεν παίζει έναν επιβοηθητικό ή εξαρτημένο ρόλο αλλά έναν ισοδύναμο ρόλο στον βαθμό που οι ίδιες οι λειτουργίες που αυτό ενσωματώνει και μορφοποιεί έχουν ισοδυναμία με τις άμεσα παραγωγικές λειτουργίες.

Η αποικιοποίηση των δομών αυτών από το κεφάλαιο και η εμφάνιση του κεφαλαίου ως ενός πλέον απόλυτου όλου της κοινωνικής χρονικότητας, συνυφαίνεται άρα με μιαν αναβίβασή τους, την ίδια στιγμή που αυτή η αναβίβαση συνυφαίνεται επίσης με τον ευτελισμό τους.

Φανταστείτε πως υπάρχει ένα φάσμα λειτουργιών της ανθρώπινης ζωής που εθεωρείτο μάλιστα (παλαιότερα) από τις παραδοσιακές αριστοκρατίες εις την ταπεινή "λαϊκή" μορφή τους ως κάτι ευτελές, και με τον ύστερο καπιταλισμό τούτο (το φάσμα) αναβιβάζεται σε καπιταλιστική αξία αλλά μολοντούτο αξία, την ίδια στιγμή που σε αυτό ενσωματώνονται οι αριστοκρατικές ποιότητες, ευτελισμένες και αυτές, αλλά ευτελιζομένων συνάμα και των πρώην θεωρουμένων ως ταπεινών "λαϊκών" ποιοτήτων.

Δεν είναι άδικο να πει κάποιος πως ο καπιταλισμός (μαζί με τα ομοιώματά του) είναι το σύστημα της ευτέλειας, η ευτέλεια ως ιστορικό ον.
Αυτή η ευτέλεια στεφανώνεται διαρκώς από τον κεντρικό αναντιστρεπτικό χρόνο που την δημιούργησε.

Υπάρχει άραγε σοβαρός άνθρωπος, μετά από όλα αυτά και άλλα που θα έρθουν εντός αυτού τού χρόνου, ο οποίος να πιστεύει πως μπορεί να μετατραπεί (τούτος ο χρόνος) σε ένα άλλο είδος αναντιστρεπτικού (μεν) αλλά ποιοτικού και αληθινά βιωμένου (δε) χρόνου;
Ή, εν πάση περιπτώσει, για να το θέσω μετριασμένα:
Υπάρχει άραγε σοβαρός άνθρωπος, ο οποίος πιστεύει ότι αυτός ο άλλος αναντιστρεπτικός ποιοτικός χρόνος θα υπάρξει χωρίς την συγκυριαρχία του με ένα είδος άλλου κυκλικού χρόνου;

Αν δεχτούμε πως θα υπάρξει συγκυριαρχία και δυναμική (σχετική) ισοδυναμία αναντιστρεπτικού και κυκλικού χρόνου όλο το κοσμοθεωρητικό, αισθητικό και ιδεολογικό/πολιτικό πρόταγμα πρόγραμμά μας αλλάζει εκ θεμελίων.
Ο κυκλικός χρόνος περιέχει καθορισμούς που εκφεύγουν της ιστορικότητας, είναι μια διαρκής άρνησή της, μια αντι-ιστορία και εν μέρει ένας αντι-χρόνος, ένα ά-χρονον ή μεταχρονικόν, και συνυφαίνεται βέβαια πάντα με μιαν εξωαστεακή και όχι μόνον εξωαστική πτυχή των πραγμάτων.
Ακούγεται "πολύ θεωρητικό" αλλά δεν είναι, να εντάσσεις τέτοια στοιχεία σε ένα κοσμοθεωρητικό και πολιτικό άρα πρόταγμα.
Για όσους επιμένουν να σκέφτονται με όρους "επιθυμητικής οικονομίας" θα τους έλεγα να ξεκολλήσουν λίγο από την αναγκαία μεν αλλά περιορισμένη δε πτυχή των ανθρώπινων πραγμάτων ως επιθυμητικών.

Η ταπεινότητά μου πιστεύει πιο πολύ ότι είναι απόλυτη θεωρητική, αξιακή και πολιτική αναγκαιότητα να υπάρξει αυτή η κοσμοθεωρητική αναδιάταξη όπως σας την περιέγραψα από το γεγονός της ασήμαντης ύπαρξής της. 
Και ακόμα περισσότερο πιστεύει πως αν δεν γίνει αυτό από την όποια αριστερά ή εν πάση περιπτώσει από το όποιο αυτόνομο επαναστατικό κομμουνιστικό ή απλά προλεταριακό κίνημα, θα αναληφθεί από αντιδραστικές μαύρες δυνάμεις και τότε ζήτω που καήκαμε.

Ζήτω που καήκατε κυρίως.

Εγώ ως ασήμαντος άνθρωπος, αλλά ως φιλόσοφος με όλη την κινδυνώδη ουσία που έχει ένας τέτοιος αυτοπροσδιορισμός, θα έχω να πω πώς μίλησα όταν έπρεπε και υπήρχε ακόμα χρόνος..






Ιωάννης Τζανάκος    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..