Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Εξομολόγηση...


Να σας εξομολογηθώ μιαν παράξενη κατάσταση, ελπίζω χωρίς να ναρκισσεύομαι, δεν έχω εξάλλου καθόλου χρόνο για αυτοθωπείες, εκτός κι αν η απελπισία θεωρείται εμπλεκόμενη με τέτοιες ψυχικές φόρμες. 
Τι να πω, υπάρχουν αναλυτές για τα πάντα, οπότε ως εκτιθέμενοι σε λόγους και Λόγους είμεθα υποκείμενοι σε αναλύσεις αναλυτών, κάθε είδους, χαλάλι αν είναι για την ταξική ή αταξική επιστήμη, εμένα στα αρχίδια μου.

Τα έχουμε πει, πολλές φορές και θα τα λέμε εδώ και εκεί, τα δεδομένα της ζωής μας, ιδεολογικής θεωρητικής και πραγματικής, βάλτε όπου θέλετε εισαγωγικά, εγώ βάζω στην ζωή.

Ένα πράγμα σα μαχαίρι μπηγμένο στην καρδιά μου.
Νομίζω, έχω λάθος; , ποιός ξέρει, νομίζω λοιπόν πως είμαι και είμαστε ως εργαζόμενοι, και μάλιστα όσοι δεν φετιχοποιούμε τον "ρόλο" όπως είπε και ο μέγας μαλάκας και ευρωκαθίκι Άκης (στα χνάρια άλλων), περικυκλωμένοι από πολλούς φίλους.
Όλοι για μας μιλάνε, είτε ως εργαζόμενοι είτε ως άνθρωποι, είτε μας κολακεύουν είτε μας υβρίζουν.
Οι τελευταίοι, οι υβριστές, συνήθως αναρχικοί μου φαίνονται καλύτερα παλικάρια, κάπως μουρλοκομεία, αλλά λένε αυτό που "νιώθουν" απέναντι στους μικροαστούς, όπου μικροαστός είναι ο κάθε περαστικός ή η γριά που περνάει απέναντι αλλά και ο εργαζόμενος εις τον οποίο ορκίζονται, ακόμα και οι υβριστές, όταν καταστρέφεται από το αφεντικό, το σύστημα κ.λπ αλλά αν τον δούνε στο δρόμο τον κοιτάνε σα σκατά.
Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η κατάσταση, έτσι την βιώνω και γω.
Ως ερασιτέχνης θεωρητικός και στιχοπλόκος, ευτυχώς, έκανα και ένα άλλο ταξίδι, ήρθα μέσω νετ σε επαφή με κόσμο και φρέσκαρα την μανία μου για θεωρία με κάθε τίμημα, κι ό,τι θέλει ας γίνει.
Σε αυτό λοιπόν το "πλαίσιο" οι καταστάσεις τελικά, όπως τις ξαναδιερεύνησα μετά από το 2010 που ξεκίνησα πάλι να "θεωρώ" δημοσίως, με ωθούν πια σε ζοφερότερες σκέψεις, όχι λόγω των μάλλον τραυματικών επαφών μου κυρίως με το αριστερό διαδίκτυο, αλλά και άλλους, αλλά λόγω μελέτης, παρά τις όποιες υπερβολές μου, και συγγνώμη από τους μυγιάγγιχτους.
Χάλια και μάλιστα μεγάλης εκτάσεως, ειδικώς και συγκεκριμένως με την κατάσταση όσον αφορά στην τάξη μου, την ευρύτατη εργατική τάξη, τοπικά και παγκόσμια.
Και πολλοί φίλοι, αλλά ψεύτικοι φίλοι, όλοι όμως.
Και ας πούμε ότι δεν έχει σημασία να μιλάς ως μέλος μιας τάξης, πάλι τα ίδια.
Μετά από τους σταλινικούς σωτήρες οι παλιοί σωτήρες και από δίπλα και τα κωλοπαίδια του αριστερισμού και της αναρχίας αυτονομίας σαν τις πορδές, μας έχουν κάνει θεούς πάλι, μα ποιοί είμαστε; εντάξει όχι εμείς, άλλοι συνάδελφοι από άλλες χώρες, άλλοι λαοί άνθρωποι, και τα σχετικά.
Μα σε τι κόσμο ζούνε μερικοί;
Πραγματικά απορώ.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω κείμενα και όπως είπα σε κάτι αριστερούς ηλίθιους πριν από κάτι μήνες μού' ρχεται να ξεράσω, ή συνήθως ούτε αυτό, κάτι πιο ήπιο, κάτι αλλότριο, κάτι που δεν με αφορά είναι να το χέσω να το βγάλω από μέσα μου.
Νομίζω πως κακώς έμπλεξα ειδικά με τις πολιτικές αναλύσεις και τις φιλίες και δεν έμεινα στα "θεωρητικά" αλλά πάλι δεν είναι και έτσι.
Θεωρία σήμερα είναι λίγο το "αυτό", λίγο η λίμπιντο, λίγο η επιθυμία, λίγο ή πολύ ο Μαρξ, λίγο φιλοσοφία, αλλά και αρκετό μίσος για την κριτική αν στρέφεται εναντίον όλων αυτών που μας τα έχουν κάνει λίγο να οι φίλτατοι και όλο το διανοουμενάτο της καρμιριάς.
Να τώρα θυμήθηκα τον Νέγκρι, τι μαλάκας θέ μου, τι αρχιμαλάκας! αλλά δεν είναι μόνον αυτός, πήζουμε στις παπαριές των διανοουμένων, συγγνώμη για τον μη Λόγο μου.
Όλο θες να "αγιάσεις" όλο και διαβάζεις την κάθε παπαριά, ή αν δεν είναι παπαριά είναι πάλι κάτι εις εαυτόν, εις τον εαυτό τους και όλα αυτά έχουν σχέση υποτίθεται με τον "καθημερινό" άνθρωπο, να μην πούμε εργαζόμενο και αρχίσουμε τα ίδια.
Πρόκειται μάλλον για ένα ενδοταξικό "διαζύγιο", αυτό κάτι μου λέει, έχουμε σπάσει ως τάξη, αλληλομισούμεθα και είναι καιρός να το πούμε, τέρμα οι ευγένειες.
Και αυτό το ενδοταξικό δράμα άρχισε να γίνεται τρομαχτικό όταν εσείς, ναι εσείς, της νέας αριστεράς μας είπατε πως τελειώσαμε, πεθάναμε.
Ποιοί όμως;;
Παράξενο, αλλά άρχισα να καταλαβαίνω και να ορίζω ταξικά τον εαυτό μου από τότε που ήρθα σε επαφή με τον βαθύ ρατσισμό της νέας αριστεράς και κατανόησα τις ύβρεις και τον εξευτελιστικό αναλυτικό Λόγο από τους νεοαριστερούς, το γενικότερο στυλάκι τους και το πρότζεκτ εν γένει.
Ας μην παρεξηγούμεθα, μισώ πρώτα και κύρια την δεξιά, τους εθνικιστές, τους υπερπατριώτες, τους πατριάρχες και τα σχετικά, και ας σας φαίνεται αυτό παράξενο, αν έχετε υπερτονίσει μέσα σας τις επικριτικές αναλύσεις μου για τους νεοαριστερούς, αλλά τώρα τελευταία τα έχω πάρει άγρια στη κράνα με όλο τον συρφετό σας.
Είναι και ο σύριζας ως μια γενική πραγματικότητα και όλη αυτή η "ελευθεριακή" ατμόσφαιρα που μου μυρίζει σκατίλα. 
Σκατίλα.
Δεν είναι οι χειρότεροι αν δεις τους δεξιούς αλλά και τους ακραίους κεντρώους, αλλά και οι ακραίοι κεντρώοι δεν είναι οι χειρότεροι αν δεις τους δεξιούς, αλλά κάπου και στα αρχίδια μου όλοι τους, συμπεριλαμβάνω και τους πολύ άγριους επαναστάται αυτόνομοι αντιφά αντάρσυους κ.λπ που κι αυτοί είναι προτιμότεροι πάλι των δεξιών και πάει λέγοντας. Η σκατίλα σκατίλα όμως.
Πρέπει να μυρίζω τα σκατά σας;
Όχι, πρέπει επιτέλους να σοβαρευτώ, και να μην ασχολούμαι άλλο με γελοίους.
Είμαι εργάτης, δεν το έχω για φετίχ και καμάρι, έτυχε, και δεν έχω χρόνο.
Σας έχω για τον πούτσο..με αγάπη πάντως, και ελπίζοντας να αρχίσω επιτέλους να ξεχνάω και να κάνω και εις την θεωρία ό,τι έχω σχεδιάσει.
Καλή σας νύχτα..




Ιωάννης Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..