Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Ο ιστορικός χρόνος και ο απωθημένος πόνος εντός της καπιταλιστικής ευτέλειας..



Η ανάδυση του καπιταλισμού ήταν μια διεργασία κατά την οποία τα θεμελιακά στοιχεία τής οργάνωσης του χρόνου και τής υλικότητας/χωρικότητας τής Κυριαρχίας αναδιατάχθηκαν μεν ως όμοια με ό,τι δημιουργούσε ως σύστοιχό τους ο καπιταλισμός δημιουργώντας τον εαυτό του, άρα παρουσιάστηκαν ως ήδη σχηματισμένα στοιχεία που αναδιατάσσονται, αλλά παρουσιάστηκαν και ως ριζικά τροποποιηθέντα και ενωμένα σε μιαν ορμή και δια μιάς ορμής που φάνταζε και φαντάζει και τώρα, μετά από τόση έρευνα, αρκετά αδιερεύνητη ως προς την ουσία της, ως προς την συγκεκριμένη δόμησή της.
Ό,τι παρουσιάζεται ως αιτιακό πλέγμα γένεσης αυτού του συστήματος, όπως μάλιστα αυτή εντοπίσθηκε στον ευρύτερο δυτικό μεταρωμαϊκό κόσμο, φαίνεται ακόμα, στα ευφυέστερα πνεύματα, σαν μια εκ των υστέρων εξήγηση που λαμβάνει ήδη κάποιες ήδη δημιουργημένες (κατά την γένεση του καπιταλισμού) πρωτοκαπιταλιστικές δομές ως στοιχεία γένεσης του ίδιου του καπιταλισμού. 
Λήψη ζητούμενου.

Ο χρόνος ως η ευπλαστότερη και ταυτόχρονα λεπτότερη πτυχή των ανθρωποποιήσιμων δομών του υπαρκτού παρουσιάζεται ως η πιθανότερη ουσία και αυτής της ορμητικής δημιουργίας, που ονομάστηκε καπιταλισμός.
Η αδυναμία μας να ορθώσουμε ένα περιεκτικό σύστημα εξήγησης της ανάδυσης τού καπιταλισμού ίσως βρίσκει ούτως, δια του χρόνου, έναν συντελεστή ως τον σημαντικότερο γιατί ίσως αυτός έχει εντός του την μεγαλύτερη υποδεκτικότητα καθορισμών, άρα ίσως να υποκύπτουμε σε μιαν ακόμα ολιστική ευκολία, όμως υπάρχουν στοιχεία που κάνουν μια τέτοια επιλογή θεμιτή.
Και το ίδιο το συνολιστικό και συνολοποιητικό πλαίσιο του καπιταλισμού είναι εξόχως χρονοειδές.
Ο καπιταλισμός ενώνει χώρους όντως ο ίδιος μια χρονοειδής και χρονοκινούμενη δύναμη που θέτει τον χρόνο εις την θέση μιας αυτοναφορικής ολότητας, και τούτη δεν είναι άλλο πράγμα από την ιστορία ή την ιστορικότητα ως αυτή να είναι ένας μηχανισμός ανάλωσης των πάντων σε μια ρευστοειδή ροϊκή και ταυτόχρονα καταβροχθίζουσα δύναμη κυριαρχίας.

Οι ίδιες οι πόλεις ως κέντρα εμπορικής και στρατιωτικής κυριαρχίας ενώνουν την διαχρονική γεωμετρική κεντρομόλα δύναμή τους συγκέντρωσης των ανθρώπων, των πόρων, των αγαθών, των τεχνών, των πάντων με μιαν ελεγχόμενη φυγόκεντρη δύναμη ενσωμάτωσης των πάντων πάλι, χωρίς να υπάρχει η ανάγκη για την διαρκή επιβεβαίωση τής αρχικής τους κεντρικότητας. 
Η ενιαία κεντρομόλα και φυγόκεντρη δύναμη κυριαρχίας είναι μια ροή, και η ροή είναι χρόνος, αλλά μια ροή που ωστόσο διατηρεί την γεωμετρικότητα της εκκίνησης και της κατάληξής της είναι μια ολότητα, άρα ο χρόνος είναι ούτως ολότητα.

Αυτή η νέα ροϊκότητα της κυριαρχίας, η οποία δεν παύει να μας εκπλήσσει ακόμα και τώρα που ο καπιταλισμός έχει δείξει σημαντικά στοιχεία κόπωσης, δεν υπήρχε εγγεγραμμένη ως να υπήρχε εν δυνάμει πάντα στις προηγούμενες κυοφορούσες τον καπιταλισμό πρωτοαστικές δομές.
Ο καπιταλισμός συνόψισε, αναδιάταξε, εξακόντισε ήδη δημιουργημένες δομές κυριαρχίας, την ίδια στιγμή όμως που όλη αυτή η κίνηση, ως ένα όλον που σχηματίζονταν, τις ενοποιούσε με έναν τρόπο που αλλοίωνε την επιμέρους ή την συνδιατακτική λειτουργία τους.

Ο καπιταλισμός άρα, δεν ήταν μόνον μια επανάσταση τής ιστορίας που υπήρχε ωστόσο κυρίως σε ένα απώτατο βάθος της δυνητικότητας και σε μιάν μάλλον ισχνή επιφάνεια τής ανθρώπινης ζωής εν κυριαρχία, αλλά (ήταν) η ίδια η εμφάνιση της ιστορίας ως επαναστατικής και συνάμα αντεπαναστατικής δύναμης, εφόσον η ίδια ως ολιστική χρονική δημιουργία δεν συνέχιζε μόνον τις ιστορικές κυριαρχικές δυνάμεις αλλά τις έθετε σε μιαν διαρκή κίνηση, μολοντούτο εντός εαυτού.

Κατά κάποιο τρόπο όλες οι πρώτες και οι ενδιάμεσες βαθμίδες του αλλοτριωμένου χρόνου, οι κυοφορούσες (προς) τον (δυτικό) καπιταλισμό κρατικές και οικονομικές δυνάμεις ως ιστορικοποιημένες ολότητες, όπως η μυθικοϊστορική (πρωτοορθολογική) δουλοκτητική αρχαιότητα και ο μονοθεϊστικός φεουδαλικός μεσαίωνας, δεν περιείχαν τον καπιταλισμό αν και ήταν τα θεμέλιά του, η θεμελίωση τού καπιταλισμού σε αυτά τα θεμέλια ίσχυσε κατά την γένεσή του και ισχύει ακόμα και τώρα ως αυτά να μην είναι δυνάμενα να επιτελέσουν έναν ρόλο οικοδόμησης του αλλά με έναν τρόπο που ταυτόχρονα τα διατηρεί ως δομικά όρια, παρά την αχνότητά τους.
Δομές δουλείας, σε έναν κόσμο που δεν χρειάζεται και ταυτόχρονα χρειάζεται τις δομές δουλείας.
Ο φασισμός έδειξε πολλά σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά δυστυχώς και όλος ο υπόλοιπος "αντιφασιστικός" κόσμος.

Η ιστορική ολότητα είναι η ορμή, το όριο, το θραύον το όριο, και το στοίχειωμα αυτού του κόσμου της θανατώνουσας ροϊκότητας τής κυριαρχίας που γνωρίζει να μεταμφιέζεται και να υποστασιοποιείται σε μη κυριαρχία ίσως και σε αντικυριαρχία.
Ίσως η ευτέλεια της μαζικοποίησης της ανταλλακτικής και κυριαρχικής λειτουργίας την οποία έφερε και φέρνει αυτός ο κόσμος μαζί με το αληθοψευδές αντίτιμο της λαϊκής ή μάλλον λαουτζίκικης ελευθερίας ως μη-δουλείας που όμως σημαίνει έναν σχετικά εύκολο και πάντα πιθανό μαζικό θάνατο, να μην έχει γίνει ακόμα αντιληπτή παρά τον πόνο.

Ο ευτελισμός και του πόνου τον έχει κάνει ακίνδυνο, ίσως γιατί είναι ο μόνος τρόπος που θα έκανε το αίσχος γνωστό στα θύματά του.

Τι ρόλο να παίζει άραγε ο δοξασμένος αφελώς ιστορικός χρόνος σε αυτήν ακριβώς την ευτελιστική απόκρυψη του μαζικού πόνου; 




Ιωάννης Τζανάκος
    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..