Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Πειραματική άσκηση αθεϊστικής Εν-οκρατίας..



Πειραματική άσκηση αθεϊστικής Εν-οκρατίας:
Η αφαίρεση που επιτέλεσε η ευρύτερη ελληνιστική (και όχι "στενά" ελληνική) σκέψη στηριγμένη στο πλατωνικό (και αριστοτελικό) θεμέλιο, αλλά και βαθύτερα στον ηρακλείτειο Λόγο, αναγόμενη ούτως στο Εν, ειδικότερα μάλιστα στο άρρητο μοναδικό και απόλυτο Εν (Δαμάσκιος), συνεχίσθηκε στρεβλωμένη (ως προς την ριζικότητά της) στο Ισλάμ.
Το αναμφισβήτητο γεγονός όμως, και αρκετά δυσάρεστο για τους δυτικούς και ανατολικορωμαίους (βυζαντινούς) θεολόγους αλλά και φιλοσόφους, είναι πως ως ριζικό αίτημα αφαίρεσης και αναγωγής στο απόλυτο-ως-Εν και το Εν-ως-απόλυτο συνεχίσθηκε όντως μόνον στο Ισλάμ, παρά το γεγονός πως αυτή η (ισλαμική) συνέχεια έλαβε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που δημιουργούν μιαν υποστασιο-κεντρική (άρα και προσωπο-κεντρική) τροπή της αφαίρεσης η οποία αναιρεί την αρχική (νεοπλατωνική) επιθυμία του Ενός ή την (νεοπλατωνική) επιθυμία προς το Εν.
Και στο Ισλάμ το Εν είναι ένα πρόσωπο, άρα είναι ο Έν-ας, ο Αλλάχ.
Μόνον με την εμφάνιση του Μπαρούχ Σπινόζα απέκτησε εμμέσως το Είναι-ως-Είναι μιαν μη υποστασιακή (ή υποστασιο-κεντρική) έννοια ως ένα Εν, έχοντας βέβαια εντός της αυτοκατηγορικότητάς του το κατηγοριακό ρίζωμα της απειρίας, πιθανόν και του Μηδενός (σε μιαν κάπως εξεζητημένη αλλά στέρεα νομίζω ερμηνεία). 
Τότε μόνον, στον Σπινόζα, το Εν εμφανίζεται ως ένας έμμεσος συντελεστής τής διαμεσολάβησης της απείρου υποστάσεως με τα δύο δυνάμενα να συλληφθούν κατηγορήματά της, ήτοι: την έκταση και την νόηση. 
Και πάλι όμως εδώ το Εν παρουσιάζεται σε μιαν απωθημένη μορφή που περιπλέκει την Εν-ολογία σε μιαν αντινομική υποστασιολογία του απείρου-ως-απείρου αλλά και σε μιαν αντινομική υποστασιολογία των κατηγορημάτων του (ως απείρου) που αιωρείται σε μιαν εκδοχή της αρρητότητάς τους ως των κατηγορημάτων πέραν των δύο (2)[έκταση-νόηση]. 
Άρα πάλι έχουμε μιαν άρνηση της δυνατότητας μιας εμφανούς Εν-ότητας και στο πεδίο της απείρου υποστάσεως και στο πεδίο των κατηγορημάτων της, επομένως έχουμε και δια της αιωρήσεως της σημάνσεως του Εν-ός ως Εν-ός την ίδια στιγμή μιαν διατήρηση της υποστασιολογίας ως διαρκώς αναιρέσιμης αλλά τελικά ποτέ ολοκληρωτικά αναιρέσιμης.
Ενώ λοιπόν με τον Σπινόζα το Εν εμφανίζεται υπορρήτως ως άρρητο εμμέσως δια της υποστασιολογίας εκείνης που αίρει την υποστασιολογία διατηρώντας την ωστόσο, την ίδια στιγμή ως άρρητο, αν και αφαιρετικότερον του ισλαμικού Εν-ός, εφόσον δεν υποστασιοποιείται εις πρόσωπον, παραμένει κατά έναν παράδοξο τρόπο "ολιγότερον" αφαιρετικόν αυτού (του ισλαμικού Εν-ός).
Θεωρώ την αιώρηση του Σπινόζα, ίσως του πιο ριζικού στοχαστή εντός της Δύσης (καθόλου τυχαίο ότι δεν ήταν -ως Εβραίος- και τόσο δυτικότατος) ως σημαίνουσα και στο φιλοσοφικό και στο πολιτικό πολιτειακό πεδίο.
Πως θα ήταν άραγε σχηματισμένη η δυτική φιλοσοφική ανθρωπολογία και η (αφελώς δι΄εμέ λεγόμενη ως) οντολογία, αν "κάποιος" (ή "κάποιοι") έθετε (έθεταν) ξανά το ζήτημα τής Εν-ολογίας υπό νεωτερικούς όρους, και σε μια διαλεκτική (ενίοτε φιλική, ενίοτε πολεμική) προς την ισλαμική Εν-ολογία;
Κατά την δική μου ταπεινή άποψη και θέση, η αφαίρεση πρέπει να λαμβάνει πάντα την συνέπειά της, και η απόλυτη αφαίρεση προς το Εν όχι μόνον οδηγεί αναγκαία προς την θεοκρατία ή την απολυτοκρατική Εν-οκρατία (του) ενός προσώπου, αλλά είτε διασταθμεύοντας εις αυτήν υπερβαίνοντάς την, είτε υπερκερνώντας την δια ενός ιστορικοθεωρητικού άλματος ή τομής, οδηγεί στο απρόσωπο δομικό και αφαιρετικό Εν, το οποίο είναι δυνατόν να σημαίνει ακριβώς τον ριζικότερο αθεϊσμό ή την ριζικότερη μη μεταφυσική μορφή υλισμού ή δημιουργικού "βιταλισμού".
Ο Έν-ας ή οι πολλές υποστάσεις (τα κυριαρχικά πρόσωπα του Εν-ός, τα πολλά Εν ως υποστάσεις) μπορούν να αναιρεθούν από έναν πολιτισμό που θα εδύνατο να βιώσει το Εν-ως-Εν και όχι ως πρόσωπο ή υπόσταση (υποστάσεις).




Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..