Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Η ιστορική ευθύνη τής Τουρκικής Εργατικής Τάξης και το μεγάλο βάρος της..



Πραγματικά η μοναδική ελπίδα μου είναι η εξέγερση του τουρκικού λαού, γιατί αν περίμενα από τους έλληνες διεθνιστές να κατανοήσουν την υπόσταση του τουρκικού αστικού κράτους και της τουρκικής ελίτ και άρχουσας τάξης θα ήμουν και γω ένας ηλίθιος όπως αυτοί.

Συνήθως υποψιαζόμαστε τον Λόγο ενός ανθρώπου ως ρητορικό με την έννοια πως περιέχει τεχνάσματα που προσπαθούν να κρύψουν τις πραγματικές σκέψεις ή προθέσεις του, αλλά τούτο (ως πονηρεμένη αναζήτηση προθέσεων) μπορεί να είναι επίσης έκφραση απύθμενης βλακείας.
Στην περίπτωση αυτών που σας λέω, αν θέλετε με πιστεύετε ότι τα εννοώ και δεν ρητορεύω, αν όχι με γειά σας και χαρά σας. 
Σιγά το θέμα, στην τελική.

Αυτή τη στιγμή και από την αρχή της ίδρυσης του τουρκικού κράτους ως αστικού έχει ενσταλαχθεί μέσα στον τουρκικό λαό και την εργατική τάξη μια από τις αποκρουστικότερες μορφές ρατσιστικού γενοκτονικού εθνικισμού και ο λαός αυτός δεν έχει μπορέσει να ξεφύγει από αυτό παρά μόνον μέσα στην γιγαντιαία και κοιμώμενη πνευματική υπερδύναμη που λέγεται Αλεβιτισμός, αλλά τούτο σε πραγματικά μυστική και υπνώττουσα ακόμα μορφή.
Ο λαός αυτός έχει κατασκευασθεί και μορφοποιηθεί σε πολύ άσχημες ιδεολογικές και αξιακές φόρμες και τούτο είναι και δική του ευθύνη αλλά κυρίως είναι ευθύνη της τουρκικής άρχουσας τάξης.
Αυτό που λέω μπορεί να το κατανοήσει ένας πραγματικός Τούρκος αριστερός, αλλά όχι ένας Έλληνας αριστεριστής ή αναρχικός ή αυτόνομος ή ακόμα και κομμουνιστής, ακόμα κι αν κάνει 10.000 αχτίφ με Τούρκους αγωνιστές, και δεν το καταλαβαίνει γιατί ποτέ δεν κάθησε να το σκεφτεί, δεν διάβασε ιστορία, δεν θέλησε να ξεφύγει από τα φρικαλέα ψευδοϊστορικά σχήματα απόλυτης εξομοίωσης μεταξύ ελληνικού και τουρκικού εθνικισμού, εντελώς δογματοποιημένα και εδραιωμένα μέσα στο ελληνικό αριστερίστικο, αριστερό, αναρχικό και κομμουνιστικό κίνημα.
Κατά κάποιο τρόπο όμως, πέραν της επικινδυνότητας που δημιουργεί μια τέτοια άθλια και ανιστόρητη, όπως γίνεται, εξομοίωση των κεντρικών εθνικιστικών αφηγημάτων, για τον ελληνικό λαό και την ελληνική εργατική τάξη, το εκπληκτικό αποτέλεσμα αυτής (τής εξομοίωσης) είναι να βλάπτεται ακόμα περισσότερο ο τουρκικός λαός και η τουρκική εργατική τάξη που θα είχαν ακόμα μεγαλύτερο συμφέρον να απαλλάσσονταν από το κράτος "τους" και την υπερφασιστική τουρκοτουρανική ή τουρκοϊσλαμιστική ελίτ.
Αλήθεια πόσο ανόητοι, άθλιοι καραγκιόζηδες κακοήθεις και ταυτόχρονα κακομοίρηδες είναι οι Έλληνες αριστεροί αριστεριστές αυτόνομοι κ.λπ να μην το κατανοούν τούτο;
Ειλικρινά με ξεπερνάει το θέμα.
Η συνέπεια του δεξιοαριστερού ελληνογλειψίματος τού τουρκικού κράτους και της τουρκικής ελίτ θα είναι πάντα η παραμονή της στην κυριαρχία και την εξουσία.
Αυτή είναι η ουσία, πέραν των ενδοελληνικών αριστερών ιδεολογικών ψευδοδραμάτων για το πως έκλασε ο Ζαχαριάδης και για το πόσο στα Δεκεμβριανά υπήρχε δυνατότητα για μια πεντακάθαρη ταξική πάλη.
Και δεν πρόκειται να γλυτώσουμε από όλο το ελληνοδυτικόδουλο ή το ελληνοδυτικό λουμπεναριό, αριστερό δεξιό ακροδεξιό, ή ό,τι άλλο γαμημένο θέλει, σε τούτο το κωλοχώρι των κολοκυθοκέφαλων που λέγεται μάλιστα καταχρηστικώς Ελλάδα, αν δεν μας βοηθήσουν οι Τούρκοι Κούρδοι και Άραβες εργάτες και αγρότες μέσα στην ίδια την Τουρκία λύνοντας το ιστορικό αίνιγμα με απλά μέσα και παίρνοντας την εξουσία με επαναστατικό και εξεγερτικό τρόπο.
Όσο οι εργάτες αυτοί είναι διαποτισμένοι από τουρκομογγολικά (τουρανικά) (Γκρίζοι Λύκοι) ή τουρκοϊσλαμιστικά ιδεολογήματα δεν έχουμε να περιμένουμε βέβαια τίποτα από τους διαφόρους ηλίθιους που κάποτε τους θεωρούσα και συντρόφους μου.
Μόνον η τουρκική εργατική τάξη μπορεί να τσακίσει το κράτος βρυκόλακα τής περιοχής και να την καταστήσει έναν τόπο όπου πραγματικά μπορεί να έρθει η ουτοπία επί της γης, και εννοώ όλη την περιοχή της Μεσοποταμίας, την Τουρκία, το Ιράν, το Κουρδιστάν και την Ελλάδα.


Προκαλώ έναν οποιονδήποτε σύντροφο, έστω ΕΝΑΝ,  να έρθει να μου δείξει πως έχω άδικο, πως δεν στέκουν αυτά που λέω, χωρίς να καταφεύγει στα γνωστά γελοία επιχειρήματα και τις ιδεολογικές ταξινομήσεις που όλα τα εξηγούν και τίποτα δεν εξηγούν.
Προκαλώ τον οποιονδήποτε, αλλά δύσκολο το βλέπω να τολμάτε. 
Είστε αριστεροί, κομμουνιστές, αυτόνομοι, τής πλάκας..





Ιωάννης Τζανάκος 

2 σχόλια:

  1. Αγαπητέ Ιωάννη Τζανάκο,
    Σε χαιρετώ ξανά (και μετά από αρκετό καιρό)!

    Η Τουρκική Εργατική Τάξη όμως, δεν πρέπει να οργανωθεί πολιτικά, δηλ. να αποκτήσει τον δικό της αυτόνομο πολιτικό φορέα και εκφραστή των συμφερόντων της και της διεθνιστικής ιδεολογίας της, ούτως ώστε να μπορέσει «να τσακίσει το κράτος βρυκόλακα τής περιοχής και να την καταστήσει έναν τόπο όπου πραγματικά μπορεί να έρθει η ουτοπία επί της γης, και εννοώ όλη την περιοχή της Μεσοποταμίας, την Τουρκία, το Ιράν, το Κουρδιστάν και την Ελλάδα» [και την Κύπρο θα συμπλήρωνα, ΕΓΩ];
    Σήμερα στην Τουρκία υπάρχει, δρα και λειτουργεί νόμιμα ένα Κομμουνιστικό Κόμμα. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό μπορεί να εκπληρώσει αυτό τον στόχο, (κι ας μην αναλωθούμε να υποστηρίξουμε αν το συγκεκριμένο κόμμα μπορεί να το πράξει ή όχι), αλλά διερωτούμαι πόσο εύκολο είναι μέσα σε ένα απόλυτα φασιστικό περιβάλλον, θα μπορέσει η τουρκική εργατική τάξη να υλοποίηση αυτό τον στόχο, όταν (όπως λες κι ΕΣΥ) οι τούρκοι «εργάτες αυτοί είναι διαποτισμένοι από […] τουρκοϊσλαμιστικά ιδεολογήματα»
    Να συμπληρώσω (ενισχύοντας και τη θέση ΣΟΥ) ότι εδώ και ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΆ χρόνια έχω την άποψη ότι,
    - το παλαιστινιακό θα επιλυθεί μόνο όταν η ισραηλιτική εργατική τάξη αποκηρύξει τα σιωνιστικά ιδεολογήματα για το μεγάλο Ισραήλ και ανατρέψει το βάρβαρό ισραηλιτικό κράτος της παγκόσμιας εβραϊκής καπιταλιστικής ελίτ, και επίσης
    - στο κυπριακό θα εξευρεθεί λύση μόνο αν καταφέρουμε, ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι να συμπτύξουμε ένα κοινό μέτωπο επανενωτικό μέτωπο… Μέχρι τότε θα συμπλέουμε με τους σχεδιασμούς των αστών και του δυτικού (του αμερικανο-ευρωπαϊκού) ιμπεριαλισμού, προσδοκώντας παράλληλα το ξεκούμπισμα του Ερντογάν…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν έχω να προσθέσω επί του γενικού τίποτα παραπάνω, με κάποιες επιμέρους βέβαια διαφωνίες.
    Το βασικό επιπλέον που λέω μάλλον είναι πως όποιος έχει το μαχαίρι κόβει και το καρπούζι, η ισχυρότερη χώρα άρα και το προλεταριάτο της έχει και το όποιο βάρος της πρωτοβουλίας για την διάλυση του γενικότερου αστικού μιλιταρισμού, άρα και της παρουσίας μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή κ.λπ. Αυτό είναι ένα λεπτό σημείο για να μην αυταπατώμεθα δια της πλαγίας οδού μέσω της εξομοίωσης των δυνάμεων και δια μιας αυτοενοχοποίησής μας στο πλαίσιο του μηχανιστικού σχήματος: εδώ και εκει το ίδιο άρα "ενωθείτε" (αν και στην Κύπρο πιστεύω και γω με επιφυλάξεις σε μια δυναμική της επαφής και της συναδέλφωσης των εργαζόμενων)
    Επειδή το εθνοαμυνίτικο ιδεολόγημα ή η εθνικοαμυντική γραμμή δεν είναι γενικά λάθος αλλά έχει όρια και μάλιστα απόλυτα όρια το αίνιγμα λύνεται από την πλευρά τού επιτιθέμενου, μόνον που πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμεθα πως ο επιτιθέμενος είναι επιτιθέμενος και τον ταυτίζουμε μηχανιστικά με τον αμυνόμενο, για να μην τυχόν και υποκύψουμε σε λογικές νομιμοποίησης ενός παράλογου πολέμου κ.λπ. Τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα λοιπόν και δεν ξέρω αν ο μ-λ ή σκέτο ο μ(αρξισμός) μας βοηθάει στην πραγμάτευσή τους αν δεν έχει μάλιστα και στρατιωτικό πολιτικοστρατιωτικό χαρατήρα και δεν πλέει σε λειβάδια ουτοπικής ευδαιμονίας.
    Όσον αφορά το ισραηλινοπαλαιστινιακό συμφωνώ με τις εξής διαφοροποιήσεις ή "λεπτομέρειες": πρέπει και οι Αραβες να δεχτούν την ύπαρξη εθνοτικού εβραϊκού κράτους ξέχωρου, μην μπερδεύεσε με το κυπριακό, στο παλαιστινιακό υπάρχει η ιδιομορφία της περικύκλωσης ενός μικρού (αν και πανίσχυρου) εθνοτικού πληθυσμού, που βρέθηκε εκεί καλώς ή κακώς. από μια αραβική θάλασσα. Και ο σιωνισμός δεν είναι ένα μπετόν αρμέ πράγμα, υπήρχε και υπάρχει δυνατότητα ενός εργατικού σιωνισμού ή απλά ενός μη επιθετικού σιωνισμού που να μην σημαίνει τίποτα άλλο από το δικαίωμα ενός διωγμένου και πάντα στιγματιζόμενου λαού να έχει την αποκλειστικά δική του γωνιά στον κόσμο.
    Το ΚΚ Τουρκίας δεν είναι και τόσο ισχυρό και είναι μάλλον στο ψυγείο λόγω μιας ακόμα διάσπασης. Η μοίρα του κομ/κου κινήματος στην Τουρκία έχει δύο και μόνον πτυχές: 1) Μαοϊσμός 2) Ιμπραήμ Καϋπάκαγια και μια συνεπαγόμενη: η εξόντωση της μαοϊκής ηγεσιας που ήταν εκείνη που υπερέβη τον κεμαλισμό και την γραμμή του φιλοσοβιετικού κκ (τότε) οδήγησε στην άνοδο του ΡΚΚ με όλες τις αρνητικές και θετικές συνέπειες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..