Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Το δυνατό σημείο του αναρχισμού..



Η κυριολεξία του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι κατά την ταπεινή γνώμη μας η υλική δομή (ταξικής) εξάρτησης που έχει ιδρύσει και σταθεροποιήσει στην παραγωγική διεργασία, ούτε το είδος της χρονικότητάς της, αλλά η δομή τής υλικής και υλοσυμβολικής κοινωνικής μνήμης ως μιας μοναδικής και κυρίαρχης ουσιακής μορφής συμπυκνωτικής (άρα στρατηγικής) διαμεσολάβησης των άμεσων παραγωγικών και διανοητικών σχέσεων.
Όσα έχουν ιδρυθεί δια του καπιταλισμού και (συνήθως) θεωρούνται (ως) τα θεμέλιά του είναι θεμέλια θεμελιωμένα από το θεμελιώνον θεμέλιο της κεφαλαιοποίησης των πάντων, δηλαδή από την βρυκολακιασμένη αν και ζωντανή μνήμη όχι μόνον της εργασίας και των μορφών της υπό το καθεστώς της καπιταλιστικής αναντιστρεπτικής χρονικότητας αλλά και όλων των παρερχομένων μορφών αναντιστρεπτικής χρονικότητας, όπως αυτές έχουν υλοποιηθεί στις ("σημερινές") θεμελιακές μορφές κυριαρχικής υπαγωγής αλλά έχουν επίσης "επιβιώσει" (εντός τους) ως μια ανεστραμμένη και αλλόκοτη εγγραφή στο υπερσύστημα της κοινωνικής μνήμης που είναι ο καπιταλισμός.


Πρέπει να ασχοληθούμε επιμόνως με την προαναφερόμενη ανεστραμμένη και αλλόκοτη επιβίωση, εντός του καπιταλισμού, των πρώτων μορφών κυριαρχικής χωροχρονικής συμπύκνωσης, χωρίς να την θεωρήσουμε απλά ως μια ιδεολογική ή φαντασματική επιβίωση αλλά και ούτε ως μια "ομαλά" ενσωματωμένη παρελθοντική πτυχή εις το υπόλοιπο "σώμα" τής καπιταλιστικής κυριαρχίας.


Η εμμονή των αναρχικών να ονομάζουν (και) τον καπιταλισμό δια μέσω του όρου της δουλείας, άρα (να  ονομάζουν) το σύστημα της μισθωτής εργασίας ως σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς, και η εμμονή τους να εντοπίζουν την δουλεία μέσα στο κράτος ως εν γένει, αποδεικνύει πως ο αναρχισμός αν μη τι άλλο έχει μέσα του έναν πυρήνα αλήθειας πολύ σημαντικότερο από ό,τι συνήθως κατανοούν θεωρητικά πολλοί από τους αντιπροσώπους του στον επίκαιρο χρόνο.
Ο 20ος αιώνας δεν επιβεβαίωσε την ουτοπία του αναρχισμού αλλά ολάκερη την πίκρα του.
Κάθε μελλοντική εποχή για όποιον δεν είναι αναρχικός αλλά παραμένει ριζικά ανθρώπινος είναι το πεδίο εκείνο όπου πρέπει να διαψευσθεί όχι μόνον η ουτοπία του αναρχισμού αλλά κυρίως η πίκρα του, η στυφή απλή και διεισδυτική αλήθεια του, η οποία είναι και εκείνη που οδηγεί αναπόφευκτα αυτούς τους τρελάρες να είναι τόσο τρελάρες.
Ο δικός μου σκοπός, αν θέλετε, είναι να διαψεύσω τους αναρχικούς και μάλιστα τους πιό "αφελείς" και ουτοπιστές ή λυσσασμένους, σε αυτό το πεδίο τής ιστορικής πραγματικότητας. 
Δεν μου αρκεί η εύκολη μάλλον κατανίκηση τού ουτοπικού μέρους τής θεώρησής τους, αλλά η κατανίκηση της πικρότερης και απαισιόδοξης πτυχής αυτής (της θεώρησης).
Όσα αναφέραμε για την αλλόκοτη, ανεστραμμένη επιβίωση όλων των αρχαϊκών μορφών κυριαρχικής συμπύκνωσης του χωροχρόνου/χρόνου και ειδικά του αναντίστρεπτου κυριαρχικού χρόνου στον καπιταλισμό (και εδώ και σε άλλες δημοσιεύσεις) έχουν σχέση με αυτόν τον εσωτερικό διάλογο με τον αναρχισμό.
Θα συνεχίσουμε.. 


Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..