Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Δυτικό και Ανατολικό τερατώδες έκτρωμα..


Αυτός ο τακτοποιημένος και κάποτε νέος κόσμος δεν έχει ενδιαφέρον, ούτε ως άσκηση ενός Νου κατά την ταπεινωτική ή τραγική πρόσκρουσή του στην γενική εξαχρείωση της πραγματικότητας που τον περικλείει, αφού τούτη η πραγματικότητα δύναται πλέον να αφομοιώνει την εξαχρείωσή της χωρίς να έχει την απόλυτη ανάγκη να ορθώνεται ως ένα υπερκείμενο υπερεγωτικό σύστημα τάξης.
Βέβαια αυτό συμβαίνει κυρίως εντός της Δύσης, ή μάλλον (εντός) του φαντάσματος/φάσματος της Δύσης, οπότε δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η μεταβίβαση των υπερεγωτικών υπερκείμενων συστημάτων κυριαρχίας σε έναν εξωτικό τόπο τής κυριαρχίας, κάπου εκεί "έξω".
Εντός της Δύσης η κυριαρχία είναι κεντρικά και μαζικά δομημένη πάνω στις αρχές της επιθυμητικής κατάστασης και του ασυνειδήτου, αφού ακόμα και οι αναβιώσεις της υπερεγωτικής (ως) υπερκείμενης δομής της κυριαρχίας είναι αναγκαία στιγματισμένες και μαγνητισμένες από το κυρίαρχο μετα-φροϋδικό πλαίσιο του καπιταλισμού.
Οι νέοι Πατέρες-Πατριάρχες που θέλουν να επανέλθει η κυριαρχική υπερεγωτικότητα, η ιεραρχική υπερκείμενη αρχή, όπως ο φασίστας αρλεκίνος Τράμπ, δεν μπορούν ωστόσο να υπάρξουν ως επίδοξες για κυριαρχία μορφές αν δεν ενδυθούν τον  αριστερό/φιλελεύθερο/ελευθεριακό αναρχοαρλεκινισμό των επιθυμητικών και ασυνειδησιακών θεάτρων και θεατρινισμών που υποτίθεται πως αρνούνται, άρα στην πραγματικότητα είναι το "εντός" της Δύσης όπως αυτή έχει σχηματισθεί -- απλά τονισμένο αλλιώς ή λίγο μετατοπισμένο.
Η πραγματική μετάσταση/μεταβίβαση της υπερεγωτικής κυριαρχίας έχει συμβεί στην Ανατολή, και ειδικά στην ισλαμική Ανατολή, που ήταν πάντα αυτό το πράγμα και πάντα αυτό θα παραμείνει όσο υπάρχει ταξικό σύστημα.
Και κει έχουμε μοτίβα επιθυμητικο-κεντρικής εξαχρείωσης και γενικά μια γιορτή του ασυνειδήτου, νομίζω μάλιστα πως το όραμα των Ντελέζ Γκουαταρί και άλλων αναρχοαυτόνομων δυτικοφασιστών έχει μάλλον εφαρμοστεί στην Συρία και το Ιράκ, αλλά ταυτόχρονα (εκεί) υπάρχει πάντα η διαρκής παρουσία της αρχής του υπερκείμενου υπερεγωτικού καθορισμού της κοινωνικής ψυχής.
Η διαχρονική σοβαρότητα και βλοσυρότητα-θανατολαγνεία του ισλαμικού πατριαρχισμού έχει γονιμοποιηθεί δια μιας πολύπλοκης ιστορικής διαδρομής (η οποία όμως είναι πολύ συγκεκριμένη και εντοπισμένη χωρικά και ιστορικοχρονικά) από τους ψυχοπολιτικούς μηχανισμούς της δυτικής βιταλιστικής ένοπλης φαντασίας και τα οράματα της αναρχοαυτόνομης τσογλαναρίας (διάχυτη τρομοκρατία) και τούτο αντί να διαλύσει τον πατριαρχισμό αυτόν, τον έχει κάνει (ακόμα) ανίκητο.
Οι δυτικοί έχουν καταντήσει ηλίθιοι, είτε ως εκφραζόμενοι στον δημοκρατικό φιλελευθερισμό και την  νέα αριστερά που είναι και τα κύρια ρεύματα που αντιστοιχούν στην κατάσταση όπως την περιγράψαμε, είτε ως εκφραζόμενοι μέσω των αρλεκίνων ακροδεξιών/φασιστών νεοπατριαρχών όπως οι "λαϊκιστές" σαν τον Τράμπ, και οι ευφυέστεροι όλων (που δεν είναι ακριβώς δυτικοί), ήτοι οι Ισραηλινοί, είναι πολύ λίγοι σε ισχύ (παρά τους μύθους) αλλά επίσης διακατέχονται από σύνδρομα και ανοησίες που δεν ξεπερνιούνται σε 1-2 γενιές.
Σε όλο τον κόσμο μόνον το ΡΚΚ αντιμετωπίζει στα ίσα αυτό το νέο πατριαρχικό έκτρωμα, και μάλλον δύσκολα θα αντέξει σε αυτή του την μοναξιά.


(Δεν αναφερθήκαμε στον νεο-Ινδουισμό και τον νεο-Κομφουκιανισμό, αλλά και εκεί έχουμε ανάλογες καταστάσεις)




Ιωάννης Τζανάκος
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..