Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Κούρδοι επαναστάτες εθνικιστές και Έλληνες συνωμότες και καραγκιόζηδες..


Οι αντιφάσεις και οι παλινωδίες του κουρδικού αριστερού εθνικισμού εκφράζουν τον διαρκή ταξικό και υπερταξικό αγώνα ενός λαού σε διωγμό, ενώ οι αντιφάσεις και οι παλινωδίες όλων σχεδόν των πολιτικών χώρων εντός της μεταπολιτευτικής "Ελληνικής Δημοκρατίας" εκφράζουν ένα είδος πολιτικής και οικονομικής υποτέλειας χωρίς πλέον κανένα έρεισμα στο δίκιο και την ανάγκη ενός αγωνιζόμενου λαού.
Κάνω αυτή την σύγκριση για να εντοπίσω ακριβώς το τραγικό λάθος του ηγέτη του ΡΚΚ Οτσαλάν όταν συγκροτούσε διεθνή συμμαχία με το ελληνικό κράτος υπό την ηγεσία τότε του αστού λαϊκιστή σοσιαλιστή Α.Παπανδρέου.
Η πεποίθηση του Οτσαλάν ότι η ελληνική λαϊκή κοινωνία και η άρχουσα τάξη της χώρας τούτης ήταν ικανή να ανταπεξέλθει σε μια πολιτικοστρατιωτική συμμαχία με τον λαό του ήταν και το κύριο κρίσιμο σημείο στην αποτυχία του να διεθνοποιήσει το κουρδικό ζήτημα.
Πρώτον, δεν ήταν στην ηγεσία ο Α.Παπανδρέου που γενικά κρατούσε τον Λόγο του, αλλά ο Σημίτης και όλη η διεφθαρμένη νέα ελίτ που έφερε στον αφρό της εξουσίας.
Δεύτερον, η αριστερά είχε σχέσεις κυρίως με τον αραβικό εθνικιστικό παράγοντα, προσεκτικές σχέσεις μεν αλλά και μοναδικές.
Τρίτον, οι μυστικές υπηρεσίες και οι μηχανισμοί του ελληνικού αστικού κράτους ήταν πλέον ελεγχόμενες και χειραγωγούμενες από την CIA, και τότε και οι Η.Π.Α και η Μεγάλη Βρετανία και το Ισραήλ, είχαν αποφασίσει να καταστείλουν το κουρδικό κίνημα και να τον εξοντώσουν ή να τον συλλάβουν.
Η συνωμοσία λοιπόν, όλων αυτών, με την βοήθεια ανοήτων μέσα στον ελληνικό εθνικιστικό χώρο, στηρίχθηκε και στην λανθασμένη και βιαστική επιλογή του Απο να συγκροτήσει συμμαχία με το ελληνικό αστικό κράτος αλλά και την συνολική ελληνική αστική κοινωνία, συμπεριλαμβανομένης και της αριστεράς.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που αφού συνέβει η ντροπιαστική προδοσία των μεγαλύτερων καραγκιόζηδων στην οικουμένη, γνωστών από τότε ότι είναι καραγκιόζηδες και αφερέγγυοι, αντί τούτοι να ντραπούν, όλοι μαζί και ο καθένας χώρια, έχουν και άποψη, αναλύουν τις ευθύνες ο ένας του άλλου και γενικά δεν έχουν καταλάβει τίποτα.
Όπως ακριβώς δεν έχουν καταλάβει οι καραγκιόζηδες (εννοώ τους έλληνες πολιτικούς συντελεστές, αλλά και όποιο ελλαδικό λαό τους ακολουθεί χωρίς να ντρέπεται για κάποια πράγματα) τι έγκλημα έχουν διαπράξει απέναντι στους Κύπριους "αδερφούς" τους (με τους Γρίβες, τους Σαμψών κ.λπ) έτσι και εντελώς "φυσιολογικά" δεν έχουν καταλάβει πως κατόρθωσαν να προδώσουν έναν ολόκληρο λαό που έκανε το λάθος να τους εμπιστευτεί.
Αυτό που τους απασχολεί είναι καταρχάς να ρίξουν ο ένας την ευθύνη στον άλλον (οι εθνικιστές στους "εκσυγχρονιστές" και τους "ανανεωτικούς" και αντίστροφα), να ενοχοποιήσουν και να γελοιοποιήσουν έναν ούτως ή άλλως αντιφατικό άνθρωπο (Οτσαλάν) και ένα αντιφατικό κίνημα (με την πρώτη συμβολική βοήθεια του γνωστού ελεεινού μεγαλομανούς μουσικοσυνθέτη), και να μην κοιτάξουν μέσα τους, να μην σκεφτούν καν πόσο ρεζίληδες είναι (όχι μόνον σε αυτό το ζήτημα) σε όλη την "διεθνή κοινή γνώμη".
Οι Κούρδοι δεν ξεχάστηκαν, δεν το έβαλαν κάτω, συνέχισαν, και πραγματικά μας βλέπουν ως χώρα με οίκτο και κάποια περιφρονητική συμπάθεια, παρά το γεγονός πως χωρίς "εμάς" αυτό το έγκλημα θα ήταν δύσκολο να συμβεί.
Επιπλέον, με την βοήθεια του ίδιου του ηγέτη τους, έχουν ξεπεράσει μόνοι τους τον πρώϊμο εθνοκρατικιστικό εθνικισμό τους και έχουν αναπτύξει ένα είδος εθνοτικής και διεθνοτικής συνείδησης που οι ελλαδίτες δεν διανοούνται ακόμα, έχουν αναπτύξει ένα αντιφατικό μεν αλλά πρωτότυπο δημοκρατικό κίνημα, είναι δε μέρη της διεθνούς πολιτικής με έναν αμφιλεγόμενο βέβαια τρόπο αλλά έχουν βάρος, ενώ οι ελλαδίτες συνεχίζουν να διασκεδάζουν τον κόσμο με τους κωμικούς ηγέτες που αναδεικνύουν (το τελευταίο παράδειγμα είναι κορυφαίο), απασχολούν επίσης την διεθνή κοινή γνώμη ως μια παρασιτική αστική κοινωνία που εκλιπαρεί για έλεος.
Πως αλλάζουν οι καιροί!
Το σίγουρο είναι πως ακόμα μερικοί δεν έχουν καταλάβει τίποτα.
Ούτε πως τους βλέπει ο κόσμος, ούτε σε ποιό σημείο της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής ιεραρχίας βρίσκονται πλέον ως "χώρα" και ως "άρχουσα τάξη" και ως "λαός", και άλλα πολλά..
Το δικό μου λάθος επίσης, αρκετά σημαντικό, είναι πως πίστεψα κάποια στιγμή πως μπορεί να υπάρξει σε μια ηττημένη αστική κοινωνία όπως η ελλαδική ένα είδος επαναστατικού εθνισμού ανάλογου με τον κουρδικό.
Το λάθος αυτό βέβαια, ή η λανθασμένη ελπίδα, δεν περιορίζεται μόνον στον εθνισμό ή εθνικισμό που προσδοκούσα αλλά και στον αντίστοιχο, εξίσου γελοίο ελλαδικό διεθνισμό ή οικουμενισμό.
Πρόκειται για μια συλλογική ασθένεια και δειλία που "εδώ" διαπερνά κάθε ιδεολογικό ή αξιακό σθένος ή μη σθένος.. 
Το λέω αυτό το τελευταίο μπας και καταλάβουν μερικοί θερμοκέφαλοι επαναστάτες μεταξύ Εξαρχείων και Κολωνακίου ότι ένα πολιτικό πρόβλημα εντός ενός επίδοξου επαναστατικού χώρου δεν αφορά πάντα ή μόνον στο επίπεδο ανάπτυξης των "καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων" αλλά ίσως και στην ποιοτική υφή κάποιων αξιών ή μη αξιών.
Δεν εννοώ βέβαια πως δεν έχουν σχέση οι "παραγωγικές σχέσεις", αλλά (εννοώ) πως υπάρχουν και άλλα πράγματα.





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 34 δευτερόλεπτα
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 1 ώρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..