Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Η Μηδενολάνδη και οι "διανοούμενοί" της..


Όσο η αριστερά στην χώρα μας θα βασανίζεται από το ηθικολογικό σημασιολογικό πρόβλημα που έχω ονομάσει ως το πρόβλημα της ονομασίας του κράτους ή ως το πρόβλημα του Κομισάριου, θα καταρρέει στην πρακτική ανυπαρξία, ακόμα κι αν φτιάξει άλλες 2-3 κυβερνήσεις ή οργανώσει ένα μεγάλο κίνημα (αντίστασης).
Θέλουμε εθνική ανεξαρτησία για να υπάρξει ένας στοιχειώδης οικονομικός και πολιτικός αυτοκαθορισμός, είτε έχουμε ένα μετριοπαθές είτε έχουμε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα, αλλά μας ενοχλεί το πεπαλαιωμένον και επικίνδυνον ιδεολογικά της οροθέτησης αυτής ("εθνικιστική" δυναμική που δεν είναι αυτοδικαίως κτήση της όποιας αριστεράς), και την αποσύρουμε, θέλουμε ένα κυρίαρχο κράτος, αλλά αυτό μπορεί να μην είναι καθαροταξικό εργατικό, ή είναι...κράτος, οπότε αποσύρουμε την οροθέτηση αυτή για να έχουμε το καθαρό ιδεολογικό κεφάλι μας ήσυχο, είτε το καθαρό "λενινιστικό" το καθαρό "νεο-αυτόνομο" κεφάλι ήσυχο, και ζητάμε την ανάπτυξη του κινήματος.
Αν το κίνημα αναπτυχθεί, διόλου απίθανο, και φτάσει στα πρόθυρα της εξουσίας, θα αναδυθεί όλο το σκηνικό για την αναγκαία και νομοτελειακή υπεράσπιση της δημοκρατικής εθνικής κυριαρχίας, οπότε τι (νομίζουμε ότι) θα κάνουμε;
Θα βαφτίσουμε όπως στην αρχή οι μπολσεβίκοι το έθνος ή την πατρίδα κάπως αλλιώς, αλλά θα είναι έθνος και πατρίδα, και θα πρέπει να τα υπερασπιστούμε, θα βαφτίσουμε το κράτος μας κάπως αλλιώς, άσχετα αν θα έχει κι αυτό και κατασταλτικούς συγκεντρωτικούς μηχανισμούς και δικές του ιεραρχίες, και θα πρέπει να το υπηρετήσουμε, και έτσι νομίζουμε ότι πορεύεται η ζωή και πλησιάζουμε ίσως σε κάποιο μέλλον.
Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσουμε όποια θεωρητική ή εξιδανικευτική εκδοχή της δυτικοαριστερής κριτικής στο κράτος εκεί λίγο μετά την δεκαετία του '50, στην βάση και της οικτρής αποτυχίας και της απογοήτευσης περί τον "υπαρκτό σοσιαλισμό" και στην βάση της νέας κινηματικής λογικής μιας διαρκούς αντιπολίτευσης, αλλά να υπάρχει και ένας Σάντερς ή ακόμα και μια Κλίντον ή ένας Τσίπρας στο γκουβέρνο να τον βρίζουμε και να τον στηρίζουμε, και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα όπου έχει καταργηθεί με αποικιοκρατικούς νόμους κάθε οικονομική εθνική και κρατική κυριαρχία και ένα μέρος της κρατικής κυριαρχίας, όχι για να έρθει η ιδανική νομαδική μισοβάρβαρη κοινωνία των φαντασιώσεων Ντελέζ Κλάστρ και άλλων καθηγητών της μεταψυχανάλυσης αλλά για να μας διατάζει ο χέρ Τάδε και η φράου Δείνα και για να απειλεί τον λαό μας ο Σουλτάνος με τα ματοβαμμένα χέρια.
Πραγματικά το θέμα δεν είναι "θεωρητικόν".
Με λίγα λόγια δεν μας φταίνε ούτε οι λενινιστές ή οι "αντίθετοί" τους μεταψυχαναλυτές καθηγητές Ντελέζ και συνεργάται, ωραία και χρήσιμα πράγματα έχουν (είχαν) να πούνε, εφόσον αυτό που θα επιθυμούσαμε να φέρουμε δεν θα ήταν αναγκαία κάτι πολύ μακριά και από αυτό το οποίο "δείχνουν" (μιαν λ.χ μη εθνοκρατική και μη κρατική αταξική κοινωνία), ούτε και ως μορφή πολέμου (ποιός είπε πως ένας "μικρός λαός" δεν πρέπει να διδαχθεί κάθε μορφή μη κρατικού πολέμου).
Αυτοί που μας φταίνε, τρόπον τινά, είναι όλοι αυτοί οι αριστεροί της αποικιοκρατικής υποταγής που ζούνε με τα φαντάσματα των εννοιών, τα "σημεία και τα τέρατα" των ιδεολογικών τους σκιάχτρων και οι οποίοι βιώνουν αν και βιολογικά νέοι σαν κωλόγεροι καλόγεροι την πολιτική με έναν δογματισμό που έχει να κάνει με πολύ ταπεινότερες εκκινήσεις και προοπτικές, δηλαδή με τα συμπλέγματά τους και τις ανικανότητές τους που απορρέουν από συγχύσεις θεμελιακών εννοιών της καθημερινής ζωής.
Πάνω στην βάση αυτή και οι δικοί μας τρόποι να τους μιλάμε περιφρονητικά και χωρίς κανέναν ιδεολογικό "σεβασμό", όπως τους μιλάμε και θα τους μιλάμε όσο ζούμε, απορρέουν από το βασικό και εντελώς στοιχειώδες επίπεδο κρίσης και από βασικές και εντελώς στοιχειώδεις θέσεις για το ταξικό, πολιτικό, ιδεολογικό ακόμα και προσωπικό ποιόν τους.
Δεν έχουν σχέση ούτε με αυτό που πρεσβεύουν "επίσημα", δεν είναι ούτε μαρξιστές ούτε λενινιστές ούτε ντελεζιανοί ούτε ντεμποριανοί ούτε κομμουνιστές ούτε καν νεοαριστεριστές, είναι απλά τα σιχαμερά δουλάκια όλων των ιμπεριαλισμών που υπάρχουν στον πλανήτη, και ως τέτοιοι είναι εντελώς ανίκανοι να κατανοήσουν ακόμα και τα στοιχειώδη γεγονότα και συμβάντα γύρω τους, ότι ζούνε σε μια ουσιαστικά κατεχόμενη χώρα, ότι υπάρχει πρόβλημα κυριαρχίας, ότι ο εχθρός δεν είναι μόνον ο εθνικισμός αλλά και ο αστικός οικουμενισμός, ότι αν υπάρξει κίνημα θα είναι ανεξαρτησιακό αλλιώς δεν θα είναι πραγματικό κίνημα, ότι...ότι, και άλλα πράγματα τα οποία πρέπει απλά να είσαι ηλίθιος για να μην τα καταλαβαίνεις αν ζεις εδώ και όχι στην μηδενολάνδη που ζούνε όλοι αυτοί.


Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..