Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Τα όρια τής νεοελληνικής επανεθνότισης..


Η εθνικιστική αντίληψη για την "τρισχιλιετή" συνέχεια του ελληνικού έθνους δεν αποτελεί ως αντεπιστημονική θεώρηση μόνον ένα ιδεολογικό εργαλείο αποχαύνωσης και αποπροσανατολισμού των (εθνοτικά) νεοελληνικών λαϊκών τάξεων αλλά και μιαν ιδιαίτερα επικίνδυνη δοξασία για την ίδια την συνοχή και ανάπτυξη του νέου ελληνικού έθνους.
Η πλήρης διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας στην νέα Ελλάδα εκφράζεται σε μια καθημερινή κατάληψη της συμβολικής ζωής των μαζών από μια ψευδαίσθηση.
Από μόνη της η ιδεολογία της (απόλυτης) ιστορικής-χρονικής εθνικής συνέχειας ακόμα και σε έθνη ή λαούς που διατηρούν ένα είδος πραγματικής εθνοτικής συνέχειας προκαλεί αρκετά προβλήματα στην ιδεολογική, (αυτο-)θεωρησιακή και τελικά και κοινωνική συγκρότησή τους.
Αλλά τουλάχιστον σε αυτά τα έθνη (ή λαούς) υπάρχουν ερείσματα, και η συλλογική προσωπικότητά τους, άρα και τα άτομα εντός της, μπορεί(-ούν) να πραγματευθεί(-ούν) έλλογα την σχέση εθνοτικού παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος.
Όταν έχουμε μεγάλα ιστορικά κενά και σημαντικές ασυνέχειες στην εθνοτική συγκρότηση ενός λαού (ή μιας κοινωνίας) η αναπλήρωσή τους με ψεύδη και διαστρεβλώσεις και η καθημερινή αναπαραγωγή τους στην συμβολική ύπαρξη του λαού κρατάει τον λαό τούτο σε μιαν διαρκή ιδεολογική ομηρεία και σε μια διαρκή διακινδύνευση της ψυχικής και ταυτοτικής συνοχής του, μιας και το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.
Η εθνοτική συνείδηση είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα και μιας κοινής-συλλογικής (ή και ατομικής) αυθαίρετης συνειδησιακής απόφασης, στηριγμένης ωστόσο (τις περισσότερες φορές) σε κάποια αντικειμενικά ερείσματα, τα οποία όμως παραλλάσσουν ανάλογα με την περίπτωση.
Αν υπάρχει κενό στην αντικειμενική υπόσταση της εθνοτικής συγκρότησης που έχει επιλέξει ο αποφασίζων (λαός ή άτομο) να ακολουθήσει μπορεί να επιτύχει ένα σημαντικό βαθμό αλήθειας αν στηρίξει την απόφασή του να αναλάβει την παλαιά ταυτότητα σε μιαν ειλικρινή και απομυθευτική εποπτεία του κενού αυτού.
Αν αντίθετα στηρίξει την απόφασή του να επανεθνοτιστεί όχι στην προσαρμογή του σε κάτι που δεν είναι ακόμα (έστω πλήρες) αλλά στον εαυτό του ως αυτός να είναι ήδη αυτό που θέλει να γίνει, τότε το ψέμα γιγαντώνεται και η ψυχική, συμβολική και η άμεση κοινωνική ζωή μολύνεται από μια διαρκή ψευδαίσθηση.
Κανείς λογικός ή ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος δεν πρόκειται να ζητήσει από έναν λαό ή ακόμα και ένα άτομο να πράξει από μόνο(ς) του μιαν δύσκολη επανεθνότιση που θα προκαλούσε ένα είδος ατομικής ή μαζικής ψυχικής διαταραχής, αν όμως το υποκείμενο επιμένει να προβεί σε αυτήν πρέπει να αναλάβει όλο της το βάρος και να διακινδυνεύσει μιαν αναβίωση με απαιτήσεις δημιουργικής ταύτισης οι οποίες μπορούν να διαρκέσουν ένα μεγάλο ιστορικό χρονικό διάστημα.
Εν προκειμένω, εφόσον ο νέος ελληνικός λαός επιμένει (αν επιμένει) να αναλάβει ένα μέρος έστω μιας εθνοτικής ταυτότητας που απεβίωσε περίπου τον 5ο αιώνα μετά χριστόν, θα πρέπει πρώτον να κατανοήσει ότι η ειδική εθνική και λαϊκή κουλτούρα του και οι πολιτικές παραδόσεις του δεν έχουν καμμία καταγωγική σχέση με το πραγματικό ελληνικό πρότυπο, ούτε καν ως μια παραλλαγή του (πλήν της γλώσσας που από μόνη της δεν αποτελεί στοιχείο εθνοτικής ταυτότητας), αλλά (έχει καταγωγική σχέση) με την ανατολική χριστιανορωμαϊκή πολιτεία-αυτοκρατορία, γι' αυτό εξάλλου η μόνη πραγματική εθνοπολιτική και εθνοπολιτισμική έννοια-λέξη που επιβίωσε αβίαστα σχεδόν ως τις μέρες μας ήταν ο προσδιορισμός Ρωμηός (ή Ρωμιός) ήτοι Ρωμαίος.
Η ανάληψη ενός είδους ελληνικής εθνοτικής ταυτότητας και η επανεθνότιση των Ρωμηών σε Έλληνες δεν δύναται να προκύψει ούτε μέσω της εκτρωματικής σύνθεσης του "ελληνοχριστιανισμού" ή τής "ελληνοορθοδοξίας", ούτε με την ψευδο(ανα)βάπτιση της λαϊκής ρωμέϊκής κουλτούρας σε "ελληνική", αλλά βέβαια ούτε με τα καραγκιοζιλίκια των νέων "Ελλήνων εθνικών" (δωδεκαθεϊστών) ακροδεξιών ή ψυχοπαθών αναβιωτών των νεκρών για πάντα θρησκευτικοοντολογικών αντιλήψεων μιας αρχαίας κοινωνίας. 
Αλλά όμως πως θα προέκυπτε;
Δεν έχω πρόθεση να (καθ)ορίσω ένα τέτοιο σχέδιο, μιας και δεν με απασχολεί ως έμμονη ιδέα ούτε νομίζω πως αποτελεί την λύση του εθνικού-εθνοτικού προβλήματός μας.
Το μόνο που μπορώ να προτείνω είναι μια διαρκή απομυθοποίηση της συνέχειας της νέας Ελλάδας με την αρχαία Ελλάδα (ειδικά μέσα στον απλό λαό), μια διαρκή κριτική του "ελληνοχριστιανικού" εκτρώματος, και μιαν ουσιαστικοποίηση της λαϊκής σχέσης με την αρχαία ελληνική παράδοση στα πλαίσια όμως μιας διαρκώς κατοχυρωμένης σχέσης με την γνώση της εθνοτικής ασυνέχειας που προαναφέραμε.
Επίσης, αναγκαίο είναι, κατά την δική μου οπτική, να υπάρξει ρήξη με την ορθόδοξη αλλά και ευρύτερη χριστιανική παράδοση  στο σύνολό της, και ίσως αν τηρηθούν όλες οι απόλυτες προϋποθέσεις που θέσαμε να τεθεί το ζήτημα μιάς ευρύτατης και ουσιώδους επανεθνότισης του λαού πάνω σε δημιουργικά ελληνικά πρότυπα.
Επειδή θεωρώ πως το ζήτημα της εθνότητας δεν υπερβαίνεται με αφελείς μαρξισμούς, μοντερνισμούς και άλλα, και (θεωρώ) ότι η νέα ελληνική εθνότητα πάντα θα βασανίζεται από το θέμα της ταυτότητας, εφόσον ότι και να κάνει ζει και θα ζει πάνω σε ένα ιερό θεμέλιο της διαφωτισμένης ανθρωπότητας, για αυτό το λόγο θα επιθυμούσα η αναγκαία θεραπευτική εθνοτική μετατροπή της να είναι στηριγμένη σε ένα ουσιαστικότερο πολιτικό/πολιτικοπολιτισμικό θεμέλιο, το οποίο δεν είναι διόλου άσχετο με την ελληνικότητα και το ελληνικό ιδεώδες ως κεκαθαρμένο όμως από τους αρχαϊσμούς του αλλά και απομακρυσμένο διαλεκτικά από τον ρωμαϊσμό, λαϊκό και λόγιο κ.λπ. 
Φανταστείτε όμως πόσο δύσκολο είναι αυτό για μιαν εθνότητα, τους Ρωμηούς, που στην πραγματικότητα είναι σε πραγματική ιστορική εθνοτική συνέχεια με αυτό ακριβώς που είναι να υπερβαθεί, ήτοι την Ρώμη και τον Χριστιανισμό (αλλά και κάθε βιβλική θρησκεία).
Η λογική της αριστεράς, να "κρατηθεί" από τον νεώτερο και τον ύστερο διαφωτισμό (και μεταμοντερνισμό) ήταν και είναι ρεαλιστική, αλλά ίσως και "στενόμυαλη" (και τούτη), αλλά δεν πρόκειται να ξεπεραστεί με την εθνικιστική ψυχοπάθεια και τις νεο-"ελληνικές" ψευδαισθήσεις περί "συνέχειας" που κρατούν το έθνος και τους καθημερινούς ανθρώπους του σε μιαν άθλια ψυχοταυτοτική κατάσταση.





Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..