Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Ζητήματα προς τον Θ.Μαριόλη..



Μελετώντας, όσο μπορώ βέβαια, το άρθρο του Θ.Μαριόλη για την νέα οικονομική πολιτική που προτείνει ως ένας από τους "επικινδυνότερους" (για τους ευρωλάγνους) θεωρητικούς της ρήξης με την ευρωζώνη και την Ε.Ε, φχαριστήθηκα μεν την ειρωνική του παράθεση περί παταφυσικής αλλά ωθήθηκα να την χρησιμοποιήσω κάπως και εναντίον του, αν και γενικά συμφωνώ στο ταξικο-οικονομικό σκέλος των αναλύσεών του.
Είναι βέβαια λίγο δύσκολο να διαφωνήσει κάποιος με τον Μαριόλη ως προς κάποια πτυχή των πραγμάτων, όχι τόσο γιατί τούτος έχει δύστροπο ή επιθετικό χαρακτήρα ως άνθρωπος αλλά γιατί είναι συνήθως τόσο εξοπλισμένος με επιστημονικά και ορθολογικά επιχειρήματα που μια διαφωνία μαζί του είναι μάλλον δύσκολη και από μια "στρατιωτική" σκοπιά των πραγμάτων.
Όταν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο-μηχανισμό ορθολογικών επιχειρημάτων, μαθηματικών αποδείξεων, επιστημονικής κατάρτισης επι του συγκεκριμένου (οικονομικού) πεδίου και γενικότερης θεωρητικής κατάρτισης, δεν είναι και η καλύτερη επιλογή να έρθεις σε διαφωνία μαζί του. 
Επίσης, δεν σας συνιστώ να έρθετε σε επιστημονική διαφωνία έστω κατ΄ελάχιστον με άνθρωπο που προέρχεται από "σκληροπυρηνικές" θετικές επιστήμες, αν δεν είστε έτοιμοι να έρθετε αντιμέτωποι με την μεθοδολογία του ως και θετικού επιστήμονα.
Δόξα στον ανύπαρκτο δεν έχω διαπράξει αυτό το λάθος, οπότε θα περιοριστώ σε μιαν όσο το δυνατόν λεπτότερη διαφοροποίηση που νομίζω ότι δεν έχει σχέση με την παταφυσική ή την περιπτωσιολογία ή εν πάση περιπτώσει με την γνωστή (ψευδο)ενδεχομενολογία που συνηθίζεται στους χώρους των "κοινωνικών επιστημών" και της "φιλοσοφίας".
Πάμε λοιπόν, και βλέπουμε αν θα λάβουμε καμία απαντησούλα, έστω έμμεση.
Όπως θα έχει καταλάβει και αυτός ο άνθρωπος-μηχανισμός (ορθολογικής) σκέψης, αυτό που με βασανίζει όταν σκέφτομαι τα τής κοινωνικής αλλαγής ανατροπής κ.ο.κ στην χώρα "μας" είναι το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο.
Αλήθεια, δεν έχω καμία ξεχωριστή ειδίκευση επί του θέματος, ούτε επίσης και κάποια ιδιαίτερη επιθυμία να εντρυφήσω στο αμφιλεγόμενο ερευνητικό αντικείμενο "γεωπολιτική", μόνο ρωτάω και κάνω συλλογισμούς απορρέοντες από τα ωμά εμπειρικά δεδομένα.
Σαφώς, και παρά τις προσπάθειές μου να διαλεκτικοποιήσω αυτό το ωμό και μάλλον υποκείμενο σε κυνικές αστικές (ιμπεριαλιστικές/εθνικιστικές) λογικές ερευνητικό πεδίο, πάντα βρίσκω έναν τοίχο και μάλλον ένα πηχτό σκοτάδι.
Για να πάω αμέσως στο προκείμενο.
Συμφωνώ με κάθε τρόπο στην ιεράρχηση που φαντάζομαι ότι κάνει και ο Μαριόλης μεταξύ οικονομικού και πολιτικοστρατιωτικού πεδίου, ειδικά όπως τίθεται στα πλαίσια της κριτικής της ευρωπαραφροσύνης και της ερήμωσης της χώρας και των λαϊκών μισθωτών κοινωνικών στρωμάτων, αλλά είμαι σίγουρος επίσης πως και τούτος, αν κρίνω από τον βαθμό συγκεκριμενότητας που έχει η σκέψη του, θα έχει αρκετές απορίες ίσως και φόβους επί του θέματος.
Δεν χρειάζεται να θέσω ξανά και ξανά τα ζητήματα της λαϊκής άμυνας, ειδικά στο πλαίσιο μιας αριστερής λαϊκής ριζοσπαστικής πολιτικής και εξουσίας, μπορεί κάποιος να ανατρέξει στις διαλεκτικές ή διαλεκτικίζουσες σκέψεις μου (στο εδώ μπλόγκ) οι οποίες νομίζω θα επιθυμούσαν ακριβώς αυτό: την μη παταφυσική.
Η μη παταφυσική δεν είναι αυτοδικαίως διαλεκτική, οπότε δεν γνωρίζω αν υπάρχει έστω και ένα ίχνος αλήθειας σε ό,τι θέτω τώρα και από καιρό.
Αυτό που με ανησυχεί κυρίως είναι το ζήτημα της εξουσίας σε ένα ρευστό γεωπολιτικό πλαίσιο και κατά πόσο το ίδιο το γεωπολιτικό πλαίσιο αίρει κάθε σταθεροποιούσα νέα οικονομική συστημικότητα (μεταβατική μάλλον προς ένα πρωτοσοσιαλισμό) αντεπιδρώντας σε αυτήν (σε αυτόν) με ωμό καταστροφικό τρόπο.
Γνωρίζουμε πως αυτό είναι και το "επιχείρημα" των ευρωτρομοκρατών, και αυτό το επιχείρημα βίας και καταστροφής είναι που έχει παγώσει τον εργαζόμενο λαό σε μια φοβική αναμονή.
Επίσης, όσο αυτή η αναμονή και αυτός ο μαζικός φόβος δεν σπάνε από την όποια αριστερά θα γίνονται το έδαφος μιας μαζικής κοινωνικής μετωνυμίας, άρα θα είναι το πεδίο μιας όλο και πιο τρομαχτικής ανάδυσης "άλλων" υποψηφίων για να τον σπάσουν διοχευτεύοντάς τον σε τυχοδιωκτικούς δρόμους.
Δεν έχω καμία πρόθεση να δεχτώ τα κινδυνολογικά περί "ολοκληρωτισμού" ή ακόμα και φασισμού ως μιας κατάστασης επί των θυρών, ακριβώς διότι όλα αυτά πάλι είναι μέρος της τρομοκρατικής επιχειρηματολογίας των ευρωλάγνων και των φοβικών και προκαλούντων φόβο στον λαό, αλλά θεωρώ πως χρειάζεται και ένα είδος ρεαλιστικής κάλυψης και καταπολέμησης των λαϊκών φόβων αλλά και ικανοποίησης των αναγκών τής λαϊκής άμυνας.
Άρα, για να γίνω ακόμα πιο σαφής και στενός στην πρόκλησή μου, θα έλεγα και θα ζήταγα, και από τον αγαπητό Μαριόλη και από όλους τους ενδιαφερόμενους και αγωνιζόμενους για την λαϊκή ανεξαρτησία να θέσουν μη παταφυσικά το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας και να μας πούνε, όσο μπορούνε κατά πόσο αυτό θα τεθεί και θα τίθεται πάντα μόνον υπό το καθεστώς της αποκλειστικότητας ενός κυβερνητικού ή εθνοκρατικού καθορισμού του.
Για να μη ζητάω πολλά -και πρόωρα πολλά πράγματα, θα ζήταγα να υπάρξει ακριβώς μια ιεράρχηση και μελέτη του ζητήματος της εθνικής πολεμικής βιομηχανίας και του άμεσου λαϊκού ελέγχου της, σε ένα (ερευνητικό) πλαίσιο που θα υπερβαίνει επιτέλους τις αφέλειες περί επιλογής "βουτύρου" αντί "κανονιών".





Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..