Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Μαρξισμός-Μαρξισμός και Λενινισμός..


Η δομή που καθορίζει και ταυτόχρονα ενώνει τα αντικειμενικά γεωγραφικά όρια των αστικών κρατών δεν αποτελεί ένα σύστημα μόνον οικονομικής ή μόνον υλικής κατασκευής, αλλά ένα πολυπλοκότερο σύστημα που περιλαμβάνει όλους τους οικονομικούς, πολιτικούς, θεσμικούς και πολιτικοπολιτισμικούς καθορισμούς ενός σύγχρονου έθνους ή ενός συνασπισμού σύγχρονων εθνών στην σχέση του με τα άλλα έθνη ή τους άλλους συνασπισμούς εθνών.
Η συνύφανση όλων των καθορισμών αυτών με την αφηρημένη δυναμική του καπιταλιστικού κεφαλαίου ενέχει την δυναμική της ιμπεριαλιστικής ή μοντέρνας αυτοκρατορικής κυριαρχίας, πριν ακόμα τούτη υπάρξει σε πλήρη ανάπτυξη με την συνεισφορά των συγκεντρωμένων και υπερμεγεθυμένων καπιταλιστικών επιχειρήσεων και συνασπισμών καπιταλιστικών επιχειρήσεων και τραπεζών.
Το γεγονός πως η αντιπαράθεση των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων επεκτάθηκε και εντάθηκε συστηματικά σε όλο τον κόσμο κατά την (λεγόμενη ως) ιμπεριαλιστική εποχή πάνω και στην βάση αυτής της υπερσυγκέντρωσης του καπιταλιστικού κεφαλαίου δεν καθιστά αυτή την εποχή ειδικά ξεχωριστή σε σχέση με την προηγούμενη που ήταν υποτίθεται μη μονοπωλιακή ή μη ιμπεριαλιστική.
Νομίζω πως απλά επειδή το σχήμα του Μαρξ στο Κεφάλαιο ήταν ήδη υπαγμένο ιδεολογικά στον νεώτερο δυτικό αστισμό και τις ήδη υπάρχουσες ιμπεριαλιστικές αυτοκατορικές εκστρατείες του, ο λενινισμός έπρεπε να ανακαλύψει ένα άλλο μη μαρξιστικό σχήμα χωρίς να δέχεται ότι τούτο είναι μη μαρξιστικό. 
Βέβαια η ίδια η επέκταση και η ένταση του αυτοκρατορισμού του δυτικού κεφαλαίου έδωσε σε αυτό το σχήμα την μαρξιστική νομιμοποίησή του εφόσον για τους μαρξιστές ή αυτούς που διεκδικούν την μαρξιστική παράδοση επιτρέπεται η "αναθεώρηση" αν προτάσσεται και προστίθεται στο αντικειμενικό εμπειρικό πεδίο ένας ισχυρός νέος συντελεστής, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά από την άποψη του δόγματος.
Όμως, αν θέλετε, η ίδια η αμιγώς μαρξιστική παράδοση όπως επιβίωσε μέσα στα έργα των Τρότσκι, Λούξεμπουργκ, Πάνεκουκ και άλλων (σε ρεφορμιστικές ή κεντριστικές τάσεις) και αναπτύχθηκε, ποτέ δεν συνθηκολόγησε με την ουσία των λενινιστικών θέσεων για το μη απόλυτα "θετικό" οικουμενικό πεδίο της ανάπτυξης του καπιταλισμού, ως το σημείο μάλιστα κάποιοι δικαίως να κατηγορήσουν τον λενινισμό για μη μαρξισμό ή ακόμα και αντιμαρξισμό.
Η διάκριση δεν είναι εύκολα διακριτή στους μη ειδήμονες ή στους μη μετέχοντες στον ενδοκομμουνιστικό ή ενδοαριστερό διάλογο, εφόσον υπάρχει ένα σημαντικό πεδίο κοινών οικουμενιστικών αντιλήψεων (και πρακτικών) μεταξύ μαρξιστών-μαρξιστών και μαρξιστών λενινιστών, οπότε πάλι είναι αδύνατον να ξεκαθαριστεί η σημαντική διαφορά τους επί των θεμάτων που αίρουν την μονοσημαντότητα και το απόλυτον της "οικουμενικής νομοτέλειας".
Γι' αυτό και οι απέραντες σχολαστικές πολεμικές λεπτολογίες μεταξύ των μ-μ και μ-λ φατριών ενώ έχουν ουσία και νόημα είναι μη προσβάσιμες όσο δεν διαβλέπει κάποιος τα βαθύτερα ρήγματα και τον ουσιώδη αν και αναγκαστικό (ιστορικά) αντιμαρξισμό των λενινιστών σε κρίσιμα σημεία της ανάλυσης και της πολιτικής πρακτικής.
Ας σπεύσω να πω πως αυτός ο λενινιστικός (σχετικός πάντα και μερικός) αντιμαρξισμός είναι που έκανε τον λενινισμό ικανό να εκφράσει ένα ευρύ πολιτικό και πολιτικοστρατιωτικό μέτωπο διεθνιστικών εργατικών και εθνικιστικών εργατικών αλλά και αστικών δυνάμεων σε μια προοπτική σύγκρουσης με τους σκληρούς πυρήνες του δυτικού (κυρίως) ιμπεριαλισμού.
Πέραν των ιστορικών αντιφάσεων αυτού του "σχήματος" δημιουργήθηκε και ένα πεδίο μυστικοποίησης το οποίο υπήρξε όχι γιατί ο λενινισμός υπερέβη τον μαρξισμό αλλά διότι τον υπερέβη όχι ανοιχτά, επικαλούμενος μάλιστα το μαρξιστικό δόγμα και επιδιώκοντας το κύρος της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας στο ακέραιο.
Εννοείται, δεν υπήρξε ούτε υπάρχει αυτοσυνείδηση της λενινιστικής υπέρβασης από τους ίδιους τους λενινιστές, παρά μόνον έμμεσα δια της διάθλασης (στον νεο-λενινισμό) τών αναλύσεων τών "γνήσιων" μαρξιστών που είναι όντως μαρξιστές, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο πάντα σε κρίσιμα θέματα (και όχι παντού) δυτικοί σκύλοι, όπως και ο προφήτης τους. 
Ο λόγος που ο λενινισμός δεν αναγνωρίζει τον ιμπεριαλισμό/αυτοκρατορισμό ως πάντα υπάρχοντα στον καπιταλισμό και ειδικά στον δυτικό καπιταλισμό είναι πως κάτι τέτοιο θα τον έσερνε σε μια συζήτηση με τους μαρξιστές-μαρξιστές όπου θα αποδεικνύονταν όχι η μη πραγματικότητα των αντιλήψεών του (οι οποίες είναι πιο πραγματικές από αυτές των μαρξιστών-μαρξιστών) αλλά η μη μαρξικότητά τους, και μέσω αυτής τής διεργασίας θα αποδεικνύονταν η εξωπραγματικότητα και η ιμπεριαλιστική επιρροή μέσα στις αντιλήψεις του ίδιου του Μάρξ.
Η προσπάθεια ενός νεο-λενινισμού να μαρξιστικοποιήσει ή να δει μαρξιστικά-μαρξιστικά τον λενινισμό όχι μόνον θα μειώσει τον βαθμό πραγματικότητας που περιέχει το λενινιστικό αναλυτικό και πολιτικο-αναλυτικό σχήμα αλλά θα συνεισφέρει περαιτέρω στο σπάσιμο της ιστορικής συμμαχίας που εξέφρασε ο λενινισμός, την στιγμή που αυτή η συμμαχία έχει ήδη σπάσει με τις γνωστές ταξικές συνέπειες. 





Ιωάννης Τζανάκος  

2 σχόλια:

  1. Ισως ειναι η εποχη μιας διαλεκτικης (μερικης) αρσης του λενινισμου (που επισης εχει αποκτησει την δικη του αυθεντια), κατα το προτυπο της μερικης αρσης του μαρξισμου απο τον λενινισμο. Πραγμα που θα ειναι βεβαια μεθοδολογικη επαναληψη του λενινισμου. Αυτο φαινεται σαν επαναφορα του "καθαρου" και "ανοθευτου" μαρξισμου, αλλα δεν μπορει να ειναι κατι τετοιο, αφου δεν μπορει κανεις να αγνοησει την ενδιαμεση ιστορικη και θεωρητικη εξελιξη.
    Στην τελικη ισως οι διαφορες να μην ειναι τοσο ριζικες (οπως παραδεχεσαι και εσυ), αλλα αφηνουν λογω της αναποφευκτης ευρυτητας που προσπαθει να συμπεριλαβει την συνολικη εικονα, περιθωρια για ερμηνειες, που εχουν τελικα ριζικες διαφορες. Δεν νομιζω οτι ο Μαρξ αγνοουσε η υποβαθμιζε την υπαρξη και τον ρολο του προ και πρωτο καπιταλιστικου ιμπεριαλισμου (αλλα και των αντιστοιχων μονοπωλιων), ουτε ο Λενιν εγκατελειψε ποτε το σχεδιο για σοσιαλιστικη επανασταση στις ανεπτυγμενες καπιταλιστικες χωρες. Συμβαινει ομως (και ειναι θεωρητικη καινοτομια του ιδιου του μαρξισμου η κατανοηση του) να ειναι καθε σκεψη ιστορικα καθορισμενη και περιορισμενη. Πραγμα που χωρις να σβηνει εντελως (η και καθολου) καποιες υπαρκτες πλευρες, τονιζει περισσοτερο καποιες αλλες.
    Η διαφορα, κατα τη γνωμη μου μεταξυ του αρχικου και του μετεπειτα ιμπεριαλισμου και των αντιστοιχων μονοπωλιων, ειναι οτι η αιτιακη αλληλουχια, στρατιωτικη κατακτηση-οικονομικη αρπαγη- συγκεντρωση πλουτου, η οποια αντιστρεφεται, συγκεντρωση πλουτου-οικονομικη επεκταση - στρατιωτικη συγκρουση. Μιλωντας εντελως σχηματικα, ο καπιταλισμος αναδυεται σαν αποτελεσμα της "ληστειας μετα φονου" ενω στην συνεχεια αποτελει την αιτια της. Διαφορα πολυ σημαντικη αφου στην πρωτη περιπτωση η πολεμικη συγκρουση ειναι πολιτικη ΕΠΙΛΟΓΗ, ενω στην δευτερη ειναι ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ. Υπαρχει βεβαια και μια κοινωνιολογικη διαφορα, καθολου ασημαντη, η δημιουργια της εργατικης αριστοκρατιας και μαζι με αυτην της φιλοϊμπεριαλιστικης σοσιαλδημοκρατιας. Ο Μπερνσταϊν και ο Καουτσκι, ηταν ανοιχτα υπερ του ευρωπαϊκου ιμπεριαλισμού και του "προοδευτικου" του ρολου.
    Υπαρχει και μια ομοιοτητα, αυτη ειναι μεταξυ του μαρξισμου και του λενινισμου. Συνδεονται και οι δυο με μια προοδευτικη ιστορικη προοπτικη του αστισμου. Ο πρωτος της αστικης ταξης των ευρωπαϊκων χωρων αφου η αστικη - δημοκρατικη - αντι φεουδαρχικη επανασταση, ειναι ακομα σε δραση, εστω και ως τελευταιες αναλαμπες. Ο δευτερος με τις αστικες ταξεις των αποικιοκρατουμενων χωρων και την ορμη του εθνικοαπελευθερωτικου κινηματος. Απουσιαζει δε, και απο τις δυο θεωρησεις ο Φασισμος, σταθερος ελκυστης, πλεον, στο χωρο των φασεων του καπιταλιστικου συστηματος.

    Μετοικος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάντα εύστοχες παρατηρήσεις για τις οποίες πρέπει να κάνω ξεχωριστή ανάρτηση, αφού πρώτα τις σκεφτώ. Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω είναι το εξής: υπάρχει σοβαρή έλλειψη συγκεκριμένων σοβαρών ερευνών για τον "φιλοϊμπεριαλισμό" των Μάρξ και Έγκελς, ξέρουμε κάποια αποσπάσματα που βγάζουν μάτι και προκαλούν αμηχανία στους μαρξιστές που θεωρούν ότι όλα ήταν εξ΄αρχής τέλεια ζυγισμένα, αλλά νομίζω εκεί ευθύνεται λίγο και ο Λένιν για τους Λόγους που ανέφερα, ενώ πρέπει να κατείχε το εύρος του προβλήματος της κάποιας, όχι απόλυτης αλλά πάνως σημαντικής, επιρροής των Μάρξ Εγκελς από αποικιοκρατικές ακομα και φιλοδυτικές εθνικιστικές ιδέές. Υπάρχει η προσεκτική συλλογή του Κονδύλη για το ανατολικό ζήτημα που χωρίς φανατισμό αναδεικνύει τα προβληματικά σημεία με τους απίστευτους χαρακτηρισμούς του Εγκελς αλλά και του Μάρξ. Βέβαια άνθρωποι ήταν και έφριτταν κι αυτοί δικαιολογημένα με τους πρωτογονισμούς που μάθαιναν πως συνέβαιναν, αλλά αυτή η "φυσιολογική" έκφραση δυσθυμίας και απογοήτευσης από τους βαρβαρισμούς κάπου δένει με μιαν υπόγεια πίστη για την "προοδευτικότητα" της δύσης κ.λπ. Το ζήτημα είναι να δούμε την "οργανικότητα" των αντιλήψεων, την θεμελίωσή τους, και την δική μας θέση επίσης, που δεν είναι ούτε πρέπει να είναι "αγνή"...
    Συμφωνώ με την διαπίστωση της άμεσης φιλο-ιμπεριαλιστικότητας των σοσιαλδημοκρατών και της εργατικής αριστοκρατίας, όπως επίσης με την διαπίστωση ότι η εγκληματικότητα του ύστερου ιμπεριαλισμού είναι οργανική και αιτιώδης, αν και πάλι επιμένω ότι υπάρχει κάπως τούτο και στην πρώϊμη φάση, ειδικά με την πρώτη ληστρική φάση της δύσης που είναι σχετικά άγνωστη στο "μαρξιστικό" αλλά και μη μαρξιστικό κοινό. Αναφέρομαι στην εποχή πριν ακόμα την αναγέννηση ή στην αρχή της..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..