Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Οι δύο πόλοι του καπιταλισμού και οι μαγνητιζόμενες αλλοτριωμένες τάσεις των κινημάτων...



Η ενοποίηση που φέρνει η καπιταλιστική κυριαρχία δεν αίρει απόλυτα αν και διαλεκτικά προηγούμενες κυριαρχικές ενοποιήσεις, αλλά τις στοιχειώνει, τις βρυκολακιάζει προσθέτοντας βεβαίως την εντελώς ιδιότυπη και ξεχωριστή ενοποίηση του έθνους κράτους, η οποία όμως και αυτή (πέραν των πρώτων μαρξιστικών θεωρήσεων) είναι και τούτη ένα στοίχειωμα προηγούμενων εθνοτικών και άλλων τοπικών ή υπερτοπικών ενοποιήσεων.
Το αίνιγμα που έχει να λύσει ένα κίνημα ανθρωποποίησης του ανθρώπινου σε σχέση με τούτη την πτυχή των ανθρώπινων πραγμάτων, και αφορά στην ανθρωποποίηση ειδικότερα της εργασίας και της παραγωγικής διεργασίας συνολικότερα, είναι πολυπλοκότερο του πρώτου ιστορικού εμφανούς.
Πρόκειται για το δυσκολότερο θεωρητικό, ιδεολογικό, πολιτικό πρόβλημα, εις το οποίο ο κάθε ειλικρινής νομίζω δημοκρατικός ή αριστερός πολίτης (κομμουνιστής ή μη) πρέπει να παραδεχθεί πως έχει σπάσει κατά καιρούς τα μούτρα του.
Τα κινήματα έχουν δυσχερέστερες διεργασίες συλλογικής πραγμάτευσης τέτοιων θεμάτων, οπότε οι απότομες προσγειώσεις και τα κρυόλουτρα, τόσο στην εκάστοτε κυρίαρχη όσο και στην εκάστοτε "αιρετική" τάση τους δεν έχουν άμεσα αποτελέσματα.
Τόσο οι απόλυτοι διεθνιστές, οι μετριασμένοι διαλεκτικοί διεθνιστές, οι αριστεροί εθνιστές ή εθνικιστές και άλλες παραλλαγές, έχουν υποστεί τις συνέπειες των δογματισμών τους και της αναπόφευκτης μερικές φορές αδυναμίας τους (για να μην είμαστε τελικά τόσο αυστηροί, με κινήματα συνήθως που εκφράζουν υποτελείς κοινωνικές τάξεις), και έχουν μερικές φορές συμμετάσχει σε αλλότρια εχθρικά αντιλαϊκά σχήματα και συμμαχίες χωρίς να αποκτήσουν γρήγορα επίγνωση τής "πτώσης" τους.
Συνήθως η πολεμική είναι σκληρή, οι ιδεολογικοί διαχωρισμοί αβυσσαλέοι, ο φραξιονισμός και ο φατριασμός χωρίς αρχές, αλλά τα γεγονότα πεισματάρικα και οι νίκες της αστικής τάξης απόλυτες.
Δεν ισχυρίζομαι βέβαια πως δεν έχω συμμετάσχει σε τέτοιες πολεμικές ολόψυχα και με όλες τις τραυματικές συνέπειες, αλλά χωρίς να αίρω θεμελιώδεις τοποθετήσεις μου θέτω συνέχεια το κεντρικό ζήτημα που έχει να κάνει με την αναζήτηση ενός διαλεκτικού "κεντρισμού" με κίνδυνο τούτος να καταλήξει σε ένα ισορροπιστικό τίποτα.
Παρά ταύτα επιμένω πως μόνον ένας "κεντρισμός" σε τέτοια θέματα μπορεί να μας οδηγήσει πέραν των υπερ-ριζοσπαστικών θέσεων που αλληλοαναπαράγονται ετεροκαθοριζόμενες στο διηνεκές.
Αυτό συμβαίνει και σε ένα σύνολο από πολλά άλλα συγγενή και αλληλοεπικαλυπτόμενα θέματα και κρίσιμες διαστάσεις του αστικού και μετα-αστικού υπαρκτού και πιθανού πραγματικού κόσμου.
Νομίζω πως όλοι κυνηγάνε την ουρά τους.
Και την κρίσιμη στιγμή αντικρύζουν έκπληκτοι τα αποτελέσματα της ίδιας της δυναμικής των πραγμάτων σε μιαν εχθρική όμως πάντα μορφή:
Και ο υπερεθνικός καπιταλισμός δεν είναι δημοκρατικός και ελπιδοφόρος και ο συνεχώς αναβιωνόμενος εθνοκρατικός καπιταλισμός δεν είναι ποτέ δημοκρατικός και βέβαια όχι μόνον δεν είναι ελπιδοφόρος αλλά μάλλον πάλι και πάντα ένας εθνοβρυκόλακας.
Αυτό που είπα θα το υπέγραφαν όλοι οι "κινηματίες" και όλες οι τάσεις, αλλά κανείς δεν θα παραδέχονταν ότι έχει συρθεί στην μία ή την άλλη δυναμική του καπιταλισμού.
Αυτό είναι όμως που έχει συμβεί.





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..