Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Αλλά έχω χρόνο..



Η αρχή της υποψίας σου
ότι ο ουρανός έχει σύνορα
ήταν ο σαρκασμός των άστρων
Όταν έστρεφαν το μάτι τους πάνω μας
μού΄λεγες πως σε διαπερνούσαν κραυγές
Ήταν όταν οι νύχτες μας 
είχαν τον τόνο
μιας επανάστασης χαμένης στις προφάσεις,
 
Κοιτώντας αυτούς τους φωτεινούς απατεώνες
σου αντιγύρισα μιαν αντίρρηση σοφιστική
αλλά αληθινή νομίζω
Ίδια είναι τα άστρα με τη γη
και τους ίδιους κενούς πόνους περικλείουν,
 
Νομίζω κοιμήθηκες άσχημα εκείνο το πρωϊ,
Ένας κοινός συμπαντικός πόνος στοίχειωσε
τις ορμές των ονείρων σου
Ένα τέρας πόνου απλώθηκε σα φάσμα
σε κάθε σκέψη,
αλλά το ξύπνημα ήταν καλό,
Ο κόσμος είναι λοιπόν μια υπόθεση κοινή
φτιάξε τώρα εσύ τον καφέ
έτσι ήταν το παράπονο
ήρεμο και καθημερινό, δεν αντιλέγω,
 
Έπρεπε όμως τώρα 
να σκεφτώ βαθύτερα
τις συνέπειες της πτώσης των άστρων
να τρυπήσω τον ουρανό ξανά
να βρώ άλλη τροφή,
Μάλλον δεν έπρεπε, ήταν το μόνο που έμενε
να κάνω,
 
Άνοιξα κάτι παλιά κιτάπια
με εντολές φυγής,
Ήταν χωμένα σε κρύπτη ξεχασμένη
μέσα στο φως
Κι όλοι είχαν ξοδέψει τα χρόνια τους
να τα ξεχάσουν,
Κι όλοι κάνανε πως δεν ξέρουν
αλλά ξέρανε
αν ήθελαν να φύγουν άξαφνα
εκεί θα έβρισκαν τους χάρτες,
 
Όταν ανοίγεις τις παλιές περγαμηνές
διαλύονται αμέσως
Ίσα που προλαβαίνεις να δεις ένα δυό λέξεις
Κι ύστερα τις επαναλαμβάνεις σα χαζός
τις μασάς και τις φτύνεις 
και έτσι λιωμένες τις ξανατρώς
μέχρι να πιστέψεις πως κάτι έμεινε,
 
Λίγα πράγματα, αμφίβολα
αναιμικά πιά
για τους μικροαστούς της επιθυμίας,
Ιδέα, θυσία, ανάγκη, ζωή τίμια,
Μουχλιασμένα πράγματα
συντηρητικά
Τα κατάπια καλά, τα έφαγα ξανά
και σού΄ρθα για έναν κύκλο ακόμα
Μπας και σε πείσω
Ότι ο ουρανός δεν έχει σύνορα
Είναι απέραντος φωτοκράτης
Χλευάζει και αγαπά τα μικρά του άστρα
και άλλα πολλά δώρα σού'φερα
αυτής της σχεδόν εμετικής μου άσκησης
Υπερβατικότητας,
 
Με κοίταξες πάλι με τούτο το τρυφερό καχύποπτο βλέμμα που έχουν όλες οι γυναίκες,
κι αν με ευχαρίστησες δεν ξέρω, δεν θυμάμαι
ή ήταν κι αυτό άλλη μια κατανόηση, δεν ξέρω
πραγματικά δεν έμαθα ποτέ,
αλλά από τότε, έμαθα 
να αναμασάω
και να ζω 
με έναν ιδεακό γεροντισμό
ό,τι χλευάζουν
οι μικροαστοί
της επιθυμίας,
 
Αν δεν πέρναγαν τόσοι αιώνες
δεν θα πίστευα πως έχω χρόνο
να γκρεμίσω ότι σε έπεισε
ότι
ο ουρανός έχει σύνορα,
Αλλά έχω χρόνο,
Μέχρι να γονατίσει η σκέψη τους
και να χυθεί παντού το δηλητήριο
που τους ετοίμασα,
έχω το χρόνο που έχει ένας ουρανός
με σύνορα; χωρίς σύνορα;
Ποιός νοιάζεται καλή μου;
Τούτοι έχουν ξεχάσει κάθε ουρανό..
 
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..