Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Ενοποίηση και διάσπαση..


Η διεργασία ενοποίησης των ανθρώπων δεν υπόκειται νομίζω σε καμία διϊστορική νομοτέλεια ως προς το περιεχόμενό της, αλλά περιέχει ωστόσο κάποιες κοινές διϊστορικές παραμέτρους που είναι πλέον ορατές μέσω των καταστροφικών εμπειριών που σχετίζονται με τις ενοποιήσεις κάθε μορφής.
Και οι υπερεθνικοποιήσεις και οι εθνικοποιήσεις, και οι οικουμενικοποιήσεις και οι τοπικοποιήσεις, είναι μορφές ενοποίησης που σχετίσθηκαν πάντα με νέους διαχωρισμούς στηριγμένους στην υπέρβαση άλλων διαχωρισμών κ.ο.κ
Και η καπιταλιστική κυριαρχική ενοποίηση του χώρου, είτε ήταν οργανωμένη "πάνω" στο καταστατικό και υλικό θεμέλιο του έθνους κράτους είτε ήταν οργανωμένη "πάνω" στο θεμέλιο των υπερεθνικών μορφών κυριαρχικής ενοποίησης, σημαίνει μια ριζική ποιοτική τροποποίηση αλλά όχι πλήρη υπέρβαση (και αυτή) κάθε προηγούμενης κυριαρχικής ενοποίησης (του χώρου), άρα και κάθε προηγούμενης κυριαρχικής διάσπασής του κ.λπ
Υπάρχει κατά την γνώμη μου μια ευρύτατη διϊστορική, άρα συνεχής αναπαραγωγή του Ίδιου όσον αφορά στην διαλεκτική ενοποίησης-διάσπασης του (κοινωνικού) χώρου, παρά τις προφανείς ριζικές διαφορές.
Αν δει κανείς λοιπόν πίσω από τις ιδιαίτερες μορφές της ιστορικής έκφρασης των κυριαρχικών μορφών της κοινωνικής διαντίδρασης αυτές τις κοινές παραμέτρους, έχει να επιλέξει δύο δρόμους:
Ο ένας σημαίνει την ρεαλιστική ταξικοπολεμική ελπίδα, την ουτοπία ή το ψεύδος τής απόλυτης υπέρβασης τής κυριαρχίας, άρα σημαίνει την κατάργηση σε ένα άμεσο ή μακρινότερο μη κυριαρχικό μέλλον κάθε μορφής διάσπασης του κοινωνικού χώρου σε υπο-χώρους ή τόπους κυριαρχίας.
Ο άλλος σημαίνει την προσαρμογή σε μια ταξικοπολεμική εικόνα του κοινωνικού χώρου ως διϊστορικά ενοποιούμενου και διασπαζόμενου, ανάλογα πάντα με το ειδικό κοινωνικό ή ταξικό περιεχόμενο, είτε αυτή η διεργασία έχει μετριασθεί από την κοινωνική ειρήνη που φέρνει η άρση των ταξικών και άλλων διαχωρισμών είτε έχει τεθεί απλά σε ένα άλλο πλαίσιο, χωρίς να είναι εγγυημένα μετριασμένη.
Κάθε λοιπόν θεώρηση περί της θεμιτής, ορθής ή επιθυμούμενης κατάστασης σε σχέση με την δομή κυριαρχίας και της καταστασιοποίησης άρα του κοινωνικού χώρου, έχει να αναμετρηθεί με το αβυσσαλέο ερώτημα περί της επιλογής του ενός ή άλλου δρόμου.
Το ξέρω πως είναι ηδύτερο ιδεολογικά να προτιμάται ο πρώτος δρόμος, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως τούτος είναι και ο τελικά ισχύων στην ανθρώπινη πραγματικότητα.








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..