Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Το πρόβλημα Τουρκία..


Αν και θα θεωρηθεί σόφισμα (από τους κατεξοχήν σοφιστές), θα το πρότεινα ως αναλυτική πρόταση, ενταγμένη όμως σε ένα αρχικό γενικό πλαίσιο αναλυτικών θέσεων για την κατανόηση των δεδομένων στην περιοχή και την χώρα μας:

Δεν υπάρχει "εδώ" τίποτα  ως αυτόνομο στρατηγικό εθνικό πρόβλημα, ούτε ως ζήτημα εθνικής ταυτότητας, ούτε ένα καίριο και μοναδικό πρόβλημα αστικοδημοκρατικής "εθνικής" ολοκλήρωσης.
Υπάρχει μόνον ένα καίριο και κρίσιμο εθνικό στρατηγικό ζήτημα και τούτο λέγεται Τουρκία.

Θεωρώ πως ακόμα και η περίφημη οριακή θέση της χώρας μας μεταξύ "ανατολής" και "δύσης" είναι ένα διαχειρίσιμο και σχετικά εύκολα μορφοποιήσιμο ζήτημα για την διαλεκτική θεωρία και πράξη.
Οπότε και το ζήτημα της σχέσης "μας" με το Ισλάμ κ.λπ είναι μεν σημαντικό αλλά όχι κάτι το ανυπέρβλητο. 
Θα μπορούσα επί τούτου να πω αρκετά "αιρετικά" πράγματα για το Ισλάμ που θα έκαναν αρκετούς "εθνικόφρονες" να φρίξουν, αλλά δεν είναι τής παρούσης.
Αυτό το πρόβλημα που "δεν παίζεται" είναι η Τουρκία, ίσως ακόμα και η πλειονότητα του τουρκικού λαού όπως έχει μορφοποιηθεί "νοηματικά" ή ιδεολογικά.
Ξέρω πως οι περισσότεροι αριστεροί, κομμουνιστές φίλοι ή εχθροφίλοι κ.λπ θα ξυνίσουν πάλι τα μούτρα τους με την τοποθέτησή μου τούτη.
Έχουν κάθε λόγο να το κάνουν αυτό ως ετεροκαθοριζόμενοι από τα μεγάλα ιστορικά εγκλήματα τού ελληνικού εθνικισμού ή και τού ελληνικού εθνικισμού.
Ο ελληνικός εθνικισμός, όπως μάλιστα φυτοζωεί και μέσα στον "αντιϊμπεριαλισμό" τής ιστορικής αριστεράς, αποτελεί την τέλεια και μερικές φορές θεμιτή πρόφαση ή δικαιολογία ή συσκοτιστικό μανδύα για όσους επιθυμούν πραγματικά έναν επαναστατικό διεθνισμό ή α-εθνισμό κ.λπ για να μην σκεφτούν το δυσάρεστο αλλά δυστυχώς γι' αυτούς πραγματικό ότι η Ελλάδα έχει δίκιο και η Τουρκία άδικο.
Είναι πραγματικά δύσκολο να μην εξομοιώνεις μερικές φορές γιατί πάντα υπάρχει εξομοίωση που έχει και πραγματικά ερείσματα.
Κάθε εθνικισμός ή σωβινιστικός εθνικισμός είναι ριζικά όμοιος, οπότε κάπου το θέμα λήγει και για την επαναστατική ή ανήσυχη αριστερά.
Θα ήθελα να έχω την αμεριμνησία τους.
Εξάλλου νιώθω παρά την επεισοδιακή σχέση μου με όλο αυτό τον "χώρο" καλύτερα μαζί του ακόμα και σε ένα "ανθρώπινο" επίπεδο ανάγνωσης και βίωσης των πραγμάτων. 
Όμως..όμως.
Όσες προσπάθειες κι αν καταβάλει ο ελληνικός σωβινισμός να ταυτιστεί με τον τουρκικό, ο τουρκικός έχει τα αναμφισβήτητα ιστορικά πρωτεία αθλιότητας.
Ακόμα και η εκστρατεία του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία μέχρι το 1922 δεν μπορεί να στιγματιστεί με το ίδιο βάρος εγκλημάτων και ανομίας όπως κάθε τουρκική εκστρατεία, γενοκτονία, θηριωδία, στο συνολικό της "μέγεθος".
Είναι μια απαράδεκτη και άχαρη κατάσταση η κάθε "σύγκριση" τέτοιου είδους, αλλά υποχρεούμεθα σε αυτή λόγω της διαρκούς τάσης της ελληνικής αριστεράς να προβαίνει σε εξομοίωση. 
Αυτή η θηριώδης διαφορά καθιστά τον ελληνικό εθνικισμό ιδεολογικά πανίσχυρο στην ίδια την Ελλάδα, εφόσον του δίνει συνεχή και ισχυρά επιχειρήματα μέσα από την ίδια την πραγματικότητα.
Οι Τούρκοι σωβινιστές "δεν παίζονται".
Αυτό όσο κι αν παραβλέπεται, όσο και να αποκρύπτεται από τους θερμοκέφαλους ουτοπιστές της Ελλάδας και της Κύπρου, είναι ένα γεγονός που πάντα θα πέφτει στο λαϊκό ζύγι και από ανθρώπους του λαού που είναι κακοήθους προθεσιακότητας και από ανθρώπους του λαού που είναι καλοήθους προθεσιακότητας, και τούτο είναι που θα τους ενώνει δυστυχώς αλλά και ευτυχώς απέναντι στον αιώνιο, τον παντοτινό και αβυσσαλέο εχθρό του έθνους μας.
Και αυτό είναι ακριβώς που θα κάνει τον λαό μας πάντα έτοιμο να ενωθεί παρά τις ταξικές και άλλες διαφορές απέναντι στην Τουρκία, αφήνοντας μάλλον άναυδους τόσο τους σωβινιστές εθνικιστές όσο και τους αριστερούς διεθνιστές.
Αν η τουρκική εργατική τάξη έθετε αλλιώς τα πράγματα θα λύτρωνε και την ταξική πάλη μέσα στην Ελλάδα και θα μας τοποθετούσε στην ορθότερη και ουσιαστικότερη κοινωνικοϊστορική θέση.
Όσο όμως παραμένει δέσμια των Πασάδων και των Γκρίζων Λύκων, τόσο εμείς, οι καθημερινοί άνθρωποι της εργασίας στον τόπο αυτό (ακόμα και οι "ξένοι" που δένονται και θα δεθούν με αυτόν) θα είμαστε κατά τα "ταξικά" κριτήρια "εθνικιστές".
Το λέω για να ξέρετε πως όποιος το παραβλέψει αυτό θα χάσει κάθε μάχη με τον δεξιό εθνικισμό αλλά και κάθε άλλη πολιτική μάχη.
Υπάρχουν αρκετά πράγματα ωστόσο που θα έπρεπε να τα διευκρινίσω ακόμα περισσότερο.




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..