Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Αντιφάσεις γύρω από τον αντιϊμπεριαλισμό...


Όταν τίθεται το ζήτημα της αντιϊμπεριαλιστικής πάλης υπάρχει καταρχάς ως αναγκαίο το ξεκαθάρισμα της σχέσης του κινήματος εναντίωσης στον ιμπεριαλισμό με τον ντόπιο ιμπεριαλισμό αν τούτος υπάρχει.
Δεν υπάρχει πραγματικός αντιϊμπεριαλιστικός αγώνας αν δεν καταπολεμάται ισοδύναμα και ο ξένος και ο ντόπιος ιμπεριαλισμός.
Όταν έχουμε να κάνουμε με δύο ιμπεριαλισμούς που συγκρούονται ως ιμπεριαλισμοί τότε οι αντιϊμπεριαλιστές πρέπει να συγκρούονται και με τον ξένο και με τον οικείο σε αυτούς (ομοεθνή) ιμπεριαλισμό, αλλιώς δεν είναι πραγματικοί αντιϊμπεριαλιστές αλλά (όντως) σοσιαλσωβινιστές που δικαιολογούν τον οικείο ομοεθνή ιμπεριαλισμό μέσω της ανάδειξης της δράσης τού ξένου και μόνον ιμπεριαλισμού κ.λπ
Μέχρις αυτό το σημείο είναι σχετικά εύκολο να διακρίνει κανείς τα καθήκοντα των πραγματικών διεθνιστών/εθνιστών απέναντι στο πρόβλημα τού υπερεθνικισμού όταν αυτός μασκαρεύεται με  το παλιόρουχο ενός ψευδοαντικατοχικού αγώνα για να "περάσει" στις εργαζόμενες μάζες το μήνυμα του υπερεθνικισμού/σωβινισμού.
Παράδειγμα χαρακτηριστικό και πολυχρησιμοποιημένο-κακοχρησιμοποιημένο ο Α' παγκόσμιος πόλεμος όπου σοσιαλδημοκρατικά κόμματα πρόδωσαν τον αντιϊμπεριαλιστικό αντικαπιταλιστικό αγώνα με το πρόσχημα του πατριωτισμού ονομάζοντας την δική τους χώρα ή το δίκο τους έθνος ως αμυνόμενες δικαίως οντότητες που έπρεπε να υπερασπιστούν οι μάζες απέναντι στον εθνικισμό του άλλου έθνους ή χώρας.
Με βάση αυτό το ψεύδος, να βαφτίζεται μια ιμπεριαλιστική χώρα αμυνόμενη ενώ είναι ισοδύναμα συμμετέχουσα σε έναν παράλογο και άδικο από όλες τις πλευρές του μετώπου αμιγώς ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με τις σοσιαλδημοκρατικές ευλογίες πήγαν στο σφαγείο εκατομμύρια εργαζόμενοι άνθρωποι και αποπροσανατολίστηκε το εργατικό κίνημα της ευρώπης.
Τα πράγματα όμως έκτοτε περιπλέχθηκαν και συσκοτίστηκαν όχι κυρίως στο επίπεδο της ιδεολογίας ή της πολιτικής στάσης όπως την φανταζόμαστε ανατρέχοντας σε ιστορικά σημεία όπως αυτό του Α' παγκοσμίου πολέμου.
Εκτός από τις κυρίαρχες μητροπολιτικές ιμπεριαλιστικές χώρες αναδύθηκαν μια σειρά από ενδιάμεσες αστικές δυνάμεις που παρέμειναν σε διαμάχη με τον (δυτικό) ιμπεριαλισμό αλλά πολλές φορές και μεταξύ τους.
Η θέση των αντιϊμπεριαλιστικών δυνάμεων σε αυτές τις χώρες, κυρίως συνασπισμών εργατικών αγροτικών και μικροαστικών/μεσοαστικών δυνάμεων, απέναντι στον ξένο (κυρίως) δυτικό ιμπεριαλισμό παρέμεινε σταθερή αλλά εντός τους υπήρξε ανάδυση αστικών δυνάμεων που όχι μόνον σκόπευαν στην εναντίωση με τον ιμπεριαλισμό και σε μια αστική ηγεμόνευση των ίδιων των κινημάτων αλλά και στην καταστολή τους και την δημιουργία αυταρχικών εθνικιστικών ή φονταμενταλιστικών-θεοκρατικών αστικών καθεστώτων.
Το παράδοξο σε αυτή την υπόθεση δεν ήταν ότι αυτές οι δυνάμεις έπαιζαν και στα δύο ταμπλό, όταν συνέβαινε αυτό, πολλές φορές προδίδοντας τους ριζοσπαστικούς ανεξαρτησιακούς στόχους, αλλά ότι χωρίς να προδίδουν τον αντιϊμπεριαλιστικό αγώνα τον μετέτρεπαν σε αμιγώς εθνικιστικό και αντιδραστικό.
Συνήθως οι "παραδοσιακοί" αριστεροί ή κομμουνιστές αναφερόμενοι σε αυτές τις εκτροπικές κατ΄αυτούς μορφές αντιϊμπεριαλισμού υπερτονίζουν αναδεικνύοντας τις πτυχές κινημάτων  ή ξεκάθαρες περιπτώσεις όπου υπάρχει συμβιβασμός ή κομπρεμί κάτω από το τραπέζι με τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οπότε η κριτική τους εστιάζεται στην λειψότητα αυτού του αντιϊμπεριαλισμού που προσδιορίζεται ακόμα και ως ανυπαρξία. 
Όμως έτσι πραγματικά ξεδοντιάζονται απέναντι στο πραγματικό ενδεχόμενο παρά τους ελιγμούς των εθνοαστικών ή υπερεθνικιστικών δυνάμεων να υπάρξει ριζοσπαστικοποίηση και όντως αυτές οι δυνάμεις σε μια προοπτική ενδυνάμωσης των ντόπιων καπιταλιστικών δομών να τραβάνε το σχοινί ως εκείνα τα άκρα που υποτίθεται μόνον αριστεροί ή κομμουνιστές αντιϊμπεριαλιστές θα έφταναν.
Θυμάμαι μια σχετικά πρόσφατη προκήρυξη του ηρωϊκού και τραγικού ιρανικού κομμουνιστικού κόμματος Τουντέχ όπου κατηγορούσε τους σημερινούς φονταμενταλιστές εξουσιαστές του Ιράν για τις συνάψεις και τις διαπλοκές τους με διάφορους ιμπεριαλιστές και για συμβιβασμό με τον δυτικό ιμπεριαλισμό. 
Πραγματικά άστοχη ανάλυση όμως, αφού αυτό ακριβώς το παράδειγμα του Ιράν αποδείχνει πως μπορεί να υπάρξει αστικός αντιδραστικός και ταυτόχρονα αστικοεκσυγχρονιστικός πραγματικός αντιϊμπεριαλισμός που όχι μόνον δεν συμβιβάστηκε με τον δυτικό ιμπεριαλισμό αλλά έβαλε πλώρη και τα κατάφερε να φτιάξει ένα πρόπλασμα ενός καινούργιου ιμπεριαλισμού με όλα τα δομικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού.
Την ίδια στιγμή, εκτός από τα παραδείγματα τύπου Ιράν, υπάρχουν ένα σωρό από άλλες περιπτώσεις χωρών και εθνών που κινούνται σε ένα περιπλεγμένο πεδίο μεσότητας ισχύος και καπιταλιστικής ανάπτυξης και αποτελούν ένα θεωρητικό και πρακτικό γρίφο για την μαρξιστική ή επαναστατική θεωρία και ειδικά για την αντιϊμπεριαλιστική.
Μπροστά σε αυτό το περίπλοκο πεδίο η πρώτη αντίδραση των ζωντανών αριστερών/κομμουνιστικών αλλά και των ευρύτερα προσδιορισμένων δημοκρατικών κινημάτων της περιφέρειας ήταν και είναι ακόμα μια μετριοπαθής ή ριζοσπαστική εγκατάλειψη της θεωρίας περί του ιμπεριαλισμού και της ειδικής στόχευσης του αντιϊμπεριαλισμού, και φάνηκε καταρχάς πως έτσι θα υπήρχε μια "σωτηρία" των περιφερειακών κινημάτων από τον κίνδυνο να γίνουν (πάλι) οι ουρές των εθνικιστικών και φονταμενταλιστικών αντιϊμπεριαλισμών που προαναφέραμε.
Όμως το τραγικό είναι πως αν και επιτεύχθηκε αυτός ο στόχος τα νέα αυτά κινήματα έπεσαν και πέφτουν συνέχεια στην άλλη λούμπα μετατρεπόμενα σε (από ανάγκη αλλά μερικές φορές άθλιες) ουρές, πάλι, του κάθε μητροπολιτικού (κυρίως δυτικού) ιμπεριαλισμού.
Η ιδεολογική νίκη επί του αρχικού άκριτου δογματικού ή αφελούς αντιϊμπεριαλισμού που έπεσε θύμα του περιφερειακού υπερεθνικισμού ή φονταμενταλισμού οδήγησε και οδηγεί σε έναν εξίσου άκριτο και ίσως επικινδυνότερο γενικό και αφηρημένο αντικαπιταλισμό/αντιεθνικισμό που στην πράξη σημαίνει φιλοϊμπεριαλισμό.
Από αυτό το αδιέξοδο εμείς οι ταπεινοί δεν ξέρουμε πως θα βγούμε.
Οι πάνσοφοι μαρξιστές κάθε είδους που τα ξέρουν όλα ας μας πούνε.. 








Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..