Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Διακλάδωση και ελευθερία ή αυθαιρεσία του υποκειμένου. Κάποιες κρίσιμες πτυχές..


Το πρόβλημα της διακλάδωσης ενός γενικού συστήματος μπορεί να περιγραφεί ή και να νοηματοδοτηθεί εντελώς διαφορετικά από μια θεωρία περί συστημάτων.
Θεωρώ πως η ίδια η δράση των ανθρώπων όταν έχει μαζικά ή συλλογικά αποτελέσματα δεικνύει περισσότερα φαινόμενα από ό,τι η ίδια η θεωρία ή η επιστήμη, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με διακλαδώσεις και σημαντικές διαφοροποιήσεις στις κοινωνικές και κοινωνικοπολιτισμικές μορφές ή δομές.
Η δημιουργική δύναμη των ανθρώπων περιέχει έναν βαθμό αυθαιρεσίας η οποία μάλιστα έχει ως "οξυγόνο" την ίδια της την αυθαιρεσία και την συμβολική ή εικονιστική δημιουργική δύναμη.
Η επιστήμη και ο ορθός Λόγος έχουν την αρνητική ικανότητα να ακυρώνουν (τις περισσότερες φορές) την δημιουργική δύναμη όταν τούτη εκφράζει μια δυναμική διάσπασης και διακλάδωσης ενός κοινού συντελεσμένου αντικειμενικού πεδίου συλλογικού συμβολισμού και συλλογικής μνήμης.
Φανταστείτε τι θα γίνονταν αν ήταν δυνατόν να ενσωματώσει κάποιος άνθρωπος ή "θεσμός" την γνώση της γενεαλογικής κοινότητας των ανθρώπων σε κάθε πράξη και ειδικά σε κάθε συμβολιστική πράξη των ανθρώπινων υποκειμένων.
Το ζήτημα δεν είναι να περιορισθεί αυτό που λέμε σε μια κριτική της μυθολογικής ή φαντασιακής σκέψης ή σε μιαν (αντίθετη) υπεράσπισή της, αλλά να εξετασθεί ως όρος της ίδιας της αναγκαίας σκεπτικής/συμβολικής αυθαιρεσίας για να υπάρξει ένα νέο ατομικό και συλλογικό υποκείμενο που εκφράζει μιαν διακλάδωση του προηγούμενου κοινού πεδίου συμβολικής ύπαρξης.
Όσο η φιλοσοφία ή η επιστήμη περί ενός κοινού Λόγου αρνείται την βαθύτερη ανάγκη να αναδυθεί η διαφορά τόσο αυτή θα εκφεύγει στις πιο παράξενες ή αλλόκοτες μορφές.
Η προσπάθεια εναρμόνισης του κοινού Λόγου (της επιστήμης ή της φιλοσοφίας) με τον Λόγο της Διαφοράς ή Ετερότητας μπορεί να είναι επιτυχής ή σχετικά διαλεκτική (αν υποθέσουμε ότι η διαλεκτική δύναται να είναι και μη σχετική) αν δεχτεί τον Λόγο της Διαφοράς ή Ετερότητας ως μηδέποτε ενσωματώσιμο πλήρως ή ακόμα και σχετικώς στον κοινό Λόγο.
Αντίθετα, η προσπάθεια να υπάρξει συγχώνευση των πάντων σε έναν κοινό Λόγο θα οδηγεί πάντα στην ανακλαστική αντίδραση και υπαναχώρηση ή αναδίπλωση σε ένα ιδιαίτερον ή σε έναν αγώνα για μια νέα διακλάδωση του υπάρχοντος κοινού Λόγου με κάθε τίμημα πλέον και χωρίς την δυνατότητα έλλογης σύνθεσης έλλογου και ά-λογου ή αυθαίρετου συμβολικού πεδίου.
Η επιλογή είναι της κυρίαρχης ιδεολογίας και αντι-ιδεολογίας, και τα μελλοντικά αποτελέσματα είναι αποτελέσματα των κυρίαρχων Λογικών και των συμμετρικών αντεστραμμένων (ψευδο-)αντιθέτων τους αντικυρίαρχων Λογικών.
Αυτό που ζούμε σήμερα είναι μόνον η εκκίνηση μιας καταστροφικής δυναμικής που προέκυψε και θα προκύψει ακόμα ισχυρότερη εκ του ολοκληρωτισμού της παγκόσμιας συγχώνευσης και ομοιογενοποίησης.
Η ασφάλεια που νιώθουν οι ορθολογιστές και οι επιστημονιστές όταν στοχάζονται τις φαλκιδεύσεις και τις φετιχοποιήσεις που φωλιάζουν εντός των Λόγων της Διαφοράς δεν τους αφήνει να κατανοήσουν ακόμα και ως επιστήμονες την ουσία της ανθρώπινης ορμής για διαφοροποίηση, διάκριση, ετερογενοποίηση, αποκοπή και νέα διακλάδωση μακριά από το όποιο κοινό συμβολικό και υλικό πεδίο.

Εδώ όμως δέον είναι να κάνουμε έναν ακόμα διαχωρισμό.
Αυτή η σειρά των αυθαίρετων ή αμιγώς υποκειμενικών δράσεων μιας ατομικής ή συλλογικής υποκειμενικότητας δεν σημαίνει για μας κάποια προτεραιότητα της δομοποίησης ή μορφοποίησης έναντι της δομής ή της μορφής.
Η δημιουργία κείται σε έναν τόπο μεταξύ δομών-μορφών όπου ακόμα και όταν υπάρχει ένα είδος κίνησης (η οποία όπως είπαμε σημαίνει αυθαιρεσία και δυνατότητα "επιλογών") αυτό δεν συμβαίνει ως ("αυτούσια") ροή ή ρευστοποίηση ή ασάφεια ή όπως αλλιώς θα ήθελαν οι συνήθως αντικρατιστές ή (οντολογικοί) αντιδομιστές, αλλά ως στάσις, ήτοι ως μεταβατική, σταθερή όμως, δομή ή μορφή κ.λπ.
Θα μπορούσα να πω αναλογικά πως ένα μεταβατικό κράτος μεταξύ ενός παλαιού κράτους και ενός νέου κράτους είναι κράτος κράταρος κανονικός και δεν περιέχει κανένα "αυτούσιο" ροϊκό γίγνεσθαι, παρά το γεγονός πως περιέχει ισχυρώς το Μηδέν ή το Τίποτα, και όχι μόνον πάλι ως καταστροφικούς μηχανισμούς ή εκδηλώσεις τούτων των καταστροφικών μηχανισμών κ.λπ
Ή για να μιλήσω αν και μη σχετικός με ένα γλωσσολογικό παράδειγμα: μεταξύ μιας παλαιάς κοινής γλώσσας και νέας γλώσσας ή νέων γλωσσών δεν υπάρχει κάποια μη γλώσσα.
Και επειδή, έχω παλαιότερα υποθέσει ωστόσο ότι υπάρχει μια μεταγλώσσα ίσως ως φιλοσοφία ή ως μαθηματικά ή και με άλλες μορφές, δεν εννοούσα βέβαια πως τούτη θα μπορούσε να νοηθεί ως αναιρούσα την ίδια την γλωσσικότητα ως γλωσσικότητα εις το πεδίο της "αρμοδιότητάς" της, άρα μην συγχέουμε τα επίπεδα (αν σκοπεύουμε να το κάνουμε αυτό).
Αλλά και στο επίπεδο του "ασυνειδήτου", που δεν είναι επιθυμία μου να το ορίσω φροϋδικώς, αλλά τέλος πάντων, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα μη γλωσσικό μη υπερεγωτικό μη λογοϊκό ασυνείδητο, αν υπάρχει.
Επιστρέφοντας από τα αναλογικά παράδειγματα, το εκφράζω όλο τούτο αφηρημένα ως εξής:
Η μορφοποίηση-δομοποίηση είναι μορφή-δομή με ειδικά μεταβατικά χαρακτηριστικά σταθερότητας και παγιότητας.
Αλλού είναι το θέμα, και άλλη είναι η δομή της ελευθερίας ή αυθαιρεσίας ή ό,τι άλλο τέλος πάντων.





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..