Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Αριθμημένες σημειώσεις από τον βυθό τής νύχτας [1]



1.
Δίνω μιαν φορμαλιστική υπόσχεση, την οποία θα κρατήσω με την ευλάβεια που αρμόζει σε έναν άπιστο. 
Μόνον όταν πέφτει ο ήλιος θα σκαλίζω αυτό το σημειωματάριο, μέχρι να να ανατείλει ο πραγματικός ήλιος, δηλαδή ποτέ.
Σκέφτηκα πολλές φορές να εγκαταλείψω, αλλά δεν με αφήνει ένα τέρας που βρίσκεται πάνω από το κεφάλι μου, δεν μπορώ να το ονομάσω και γιατί είναι άκομψο να ονομάζεις τα τέρατα και γιατί το φοβάμαι. 
Είναι ψεύτης όποιος λέει πως δεν φοβάται τα τέρατα, ότι δεν τον καίει η ανάσα τους όταν ξαπλώνει πάνω στις ώρες και τις μέρες της ζωής του.
Να μην το κάνουμε όμως μυστήριο το πράμα, πείτε το κράτος αν θέλετε, αν και εμένα δεν θα με έχετε για τους "αντικρατισμούς" σας τόσο εύκαιρο.
Το κράτος με απειλεί με πιο κοινούς και ταπεινούς τρόπους από' τι αυτούς που προτιμούν να φτιάχνουν μαζί με το κράτος οι δονκιχώτες της επανάστασης.


2.
Για μας υπάρχουν ώρες και μέρες --με τις νύχτες τους μαζί, άλλος χρόνος δεν υπάρχει, δεν μπορούμε πλέον να τον αντιληφθούμε, ούτε μας ενδιαφέρει να ακούσουμε όλους αυτούς που ισχυρίζονται πως μπορούν να διαπεράσουν την διαδοχή των ωρών και των μερών.
Ίσως κάποτε να μπορούσαμε, αλλά δεν το θυμόμαστε, εφόσον αν το θυμόμασταν θα μπορούσαμε να διαπεράσουμε πάλι τις ώρες και τις μέρες, αλλά δεν μπορούμε, κι έτσι είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας.
Χθές άκουσα έναν από τους φαφλατάδες που μιλάνε για την πάρτη μας και για πάρτη μας, να μιλάει σαν ο χρόνος να είναι για μάς άπειρος.
Είναι όμως, αλλά προς τα εντός του, είναι μια βύθιση στον εαυτό του και μια συνεχής μείωσή του στο ελάχιστο και στο ελαχιστότερο.
Οι ώρες διαιρούνται σε λεπτά και τα λεπτά σε μηδενικές στιγμές. 
Κάποιοι λένε πάλι πως αυτή είναι η ήττα της συνείδησής μας ή της συνείδησης γενικά, σε όλες τις λαμπρές της αυτοθαυμαζόμενες αυτοονομασίες, αλλά δεν τους υπολογίζουμε τούτους γιατί τους βαρεθήκαμε, έτσι απλά, να έχεις τον χρόνο στην πλάτη, να μετράς προβλήματα και απειλές, να βλέπεις το θηρίο πάνω από την ύπαρξή σου και να έχεις δίπλα τέτοιους συμμάχους να καλούν σε μάχη.
Αλήθεια ενάντια σε ποιόν; ούτε οι ίδιοι ξέρουν καλά καλά, αλλά αυτό που ξέρουν είναι να μας καλούν σε μάχη ενάντια, σε εναντίωση προς κάτι.
Ο χρόνος μου έχει κλείσει και το μόνο άνοιγμα είναι πλέον να πετάξω όλα αυτά τα σκουπίδια, δεν έχω τον εαυτό μου έτοιμο να παλέψει, θα τον φτιάξω μόνος σε αναμέτρηση αντρίκια, ω τι άσχημη λέξη, συγγνώμη παραφέρομαι.
Δεν πειράζει όμως, δεν πάω για πολιτικός.


3.
Αν αφήσεις για λίγο το όπλο θα δεις πως έχουν μείνει σπασμένα κομμάτια από ιδέες και επιθυμίες που δεν είχαν ωστόσο ποτέ ένα έρεισμα.
Θα έπρεπε να γιορτάζουμε και κάποιοι ανόητοι το έκαναν και το κάνουν ακόμα.
Αλλά δεν γιορτάζουμε με την καταστροφή της χίμαιρας για να ζήσουμε με τόση ευκολία στην χίμαιρα τής αυτοζωής. 
Κράτησε λίγο η νέα χίμαιρα, κι ας μην την πίστεψα ποτέ. 
Βγαλμένη μέσα από τα βάθη της σπινοζικής αυταπάτης για μιαν υπόσταση της επιθυμίας, παρουσιάστηκε στο φως της νέας χυδαιότητας ως άλλη μια χιμαιρική εφεδρεία και όχι ως το κρυμμένο που επιτέλους αναδύθηκε.
Αυτό το επιτέλους πάει μαζί με το μη παρέκει, το φτάνει πιά, και τα λένε όλοι, όλες οι τάξεις και όλα τα γεμάτα λύσσα υποκείμενα.
Λυσσασμένοι είναι μόνον οι σκύλοι, κι όσοι τους μοιάζουν. 
Θεατράκι λύσσας.
Δεν φτάνει τίποτα, δεν υπάρχει τέλος και θα τους υπομείνουμε κι αυτούς, τους νέους φαφλατάδες τής ύπαρξης και της ανυπαρξίας.
Λοκάρω στον χάρτη μια οποιαδήποτε πόλη της δυτικής Αφρικής και σκέφτομαι, χωρίς συμπάθειες και προτάσσοντας μόνον την απορία, τι γίνεται εκεί;
Δεν θα μου απαντήσει κανείς, κι αν μου απαντήσει δεν θα πει τίποτα, όσα κι αν πει.
Είμαστε από δω, και όσοι έρχονται από εκεί, είναι και αυτοί από δω, αλλά όχι Κύριε, δεν είναι όπως μας τα λές, χρωματισμένα, κανείς δεν είναι από εκεί, εκεί κάτι πεθαίνει διαρκώς, αυτό, Αυτό να μας πεις. 
Δεν περιμένω από κανέναν δυτικό τίποτα, κι ας είναι ο εαυτός μου.


4. 
Ξέρετε, μπορεί να μην συνεχίσω, ούτε και γω ξέρω που πάει αυτό το πράμα.
Πάντως η πολιτική δεν έχει χρόνο για μένα, ούτε και γω έχω για αυτήν, οπότε μπορεί και να γλυτώσουμε και εσείς και γω από αοριστίες και ανέφικτες ενώσεις. 
Σα να ήρθε η ώρα του αφηρημένου σκοπού να εκραγεί σαν κροτίδα μέσα στον χρόνο, χωρίς θύματα όμως. 
Τα λεπτά και τα ρολόγια έχουν γίνει σύμμαχοι μιας στρυφνής προσμονής, ενός χαμένου κόσμου και μιας απελπισίας που έχει Λόγο να είναι έλλογη, όχι τίποτα άλλο, θα μας αναλύσουν κι από πάνω. 
Ο αναλυόμενος αυτός έχει μαχαίρια τσεκούρια μπαλτάδες και τρώει ωμά ιδεολογικά σπλάχνα, οπότε οι σκύλοι της ψυχοπαθητικής πολιτικής και της κρατικής ψυχοθεραπείας ας προσέξουν λίγο παραπάνω, μπορεί τότε και να υπάρξουν θύματα, αφού σίγουρα αιχμαλώτους δεν κρατάμε.
Μα ποιοί είστε;
Οι φυλακισμένοι του χρόνου. 
Δεν θα αποδράσουμε ποτέ, γιατί δεν προλαβαίνουμε. 
Ό,τι θα επιθυμούσαμε θα έρθει αργά αν έρθει, ή αν έρχονταν, οπότε ας το να πάει στο γεροδιάολο άνθρωπέ μου.
Προσηλώνομαι σε αυτό που δεν θα έρθει ποτέ.
Ένα άστρο που δεν θα φανεί ποτέ, ένας ήλιος που δεν θα ανατείλει ποτέ, ένα μηδέν που δεν θα ξεκινήσει ποτέ.
Κάντε πέρα πατριώτες, κάντε πέρα προδότες.
Εδώ κάνει κρύο..
Θα κρυώσετε καλά μου παιδιά..

(θα συνεχίζεται..) 





Ιωάννης Τζανάκος 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..