Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τι να κάνουμε. Τα όρια τής βίας (1)



     

Η κριτική των όπλων εξαντλείται όταν δεν υπάρχει ηθικό παράδειγμα και ψυχικό θεμέλιο στο υποκείμενο που την ασκεί.
Δεν έχει σημασία αν τα όπλα είναι θανατηφόρα ή σημαίνουν μόνον μια ανυποχώρητη υλική, άρα και χωρική αντίσταση στην χωρική κυριαρχία των κυρίαρχων δυνάμεων, εφόσον όταν εξαντλείται η δυναμική τής ηθικής ακόμα και μια μετριοπαθέστερη μορφή τής ένοπλης κριτικής δεν παύει να σημαίνει υπέρβαση των ορίων, παραπλανημένη αντίσταση, απώλεια τής ειδικής υπόστασης του αντιστεκόμενου καταπιεσμένου. 
Επίσης, η απάρνηση αυτής τής κριτικής δεν σημαίνει οπωσδήποτε έναν άλλο, νέο δογματισμό περί τής μη βίας, εφόσον όταν υπάρξει ξανά το ηθικό έρεισμα και σταθεί ξανά όρθιο και ακέραιο το ψυχικό θεμέλιο τής αντίστασης, τότε θα υπάρξει αμέσως μετά μια νέα πραγμάτευση του ζητήματος περί τής βίας και της αντιβίας.
Θεωρώ πως η αδυναμία να υπάρξει ένα ρωμαλέο κίνημα αντίστασης στην εξουσία του προτεκτοράτου και στους ξένους αφέντες του προκύπτει από ένα σύνολο συντελεστών που δεν περιορίζονται στην μορφή ή στην έκφραση τής αντίστασης αλλά σίγουρα συμπυκνώνονται σε αυτήν, σημαίνονται σε αυτήν.
Αν υπήρχε πραγματικό πείσμα και ριζικό αίσθημα απωλεσθέντος δικαίου δεν θα περιοριζόμασταν στην βία τής αντιβίας ή στην γυμνή βία των απελπισμένων ή ίσως και ψευδοαπελπισμένων αντιστάσεων, αλλά θα θέταμε τον εαυτό μας στην διάθεση του αγώνα με το προσωπικό τίμημα να μετριέται πάνω από όλα στον καθρέφτη του ίδιου του προσώπου. 
Αυτή η μορφή αντίστασης έχει σήμερα στιγματιστεί συκοφαντηθεί κυρίως από τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές εφόσον συγχέεται με την χρήση από μέρους τους του σώματός τους ως όπλου για να βλαφθούν άμεσα οι (φανταστικοί ή πραγματικοί) εχθροί τους.
Όμως η παθητική αντίσταση δεν έχει καμία σχέση με την παράνοια των ισλαμοφασιστών ούτε στην πραγματικότητα είναι παθητική.
Σημαίνει την αναδίπλωση του καταπιεσμένου ανθρώπου στον καθρέφτη του εαυτού του και μιαν υπεροχική αγνόηση τού καταπιεστή χωρίς να υπάρχει καμία δυνατότητα αναστροφής τής αντίστασης σε καταπίεση.
Η κριτική που ασκεί η εξουσία προς την ενεργητική βία της αντιβίας δεν είναι χωρίς ερείσματα, πάντως ακόμα κι αν είναι υποκριτική και εργαλειακή στην ουσία της σηματοδοτεί ωστόσο την ενεργοποίηση φαύλων κύκλων βίας που κάθε άλλο παρά αδιάφορους και αλώβητους αφήνουν τους καταπιεσμένους όταν αυτοί πέφτουν στην παγίδα τής απάντησης.
Αν θεωρήσουμε πως το ριζικό δίκαιον και η απόλυτη ηθική δεν είναι μόνον "εποικοδομήματα" γυμνών συσχετισμών δύναμης θα κατανοήσουμε καλύτερα τον απώτατο σκοπό μας, θα ξεδοντιάσουμε την ψευδότητα τής εξουσίας που έχει ωστόσο ερείσματα, θα προτάξουμε στον λαό, στον καθημερινό άνθρωπο, την σημασία τής αντίστασης, και θα αποκαταστήσουμε σε ένα γενικό επίπεδο την αξιακή ιεραρχία μεταξύ μέσων και αυτού του απώτατου σκοπού που πραγματικά ή φαντασιακά υπηρετούμε.
Και τότε, θα δούμε αν έχουμε αντοχή, και αν έχουμε αντοχή θα δούμε αν θέλουμε να μην συνεχιστεί άλλο η δολοφονία των ανθρώπων.
Όσο συνεχίζεται η φετιχοποίηση τής βίας, όσο διανέμονται τα μεγάλα λόγια και οι μεγάλοι αλλά αόριστοι στόχοι μιας αναμενόμενης αλλά ποτέ ερχόμενης αντίστασης, όσο όλο το κίνημα αναλώνεται σε ένα κρυφτούλι με την συμβολική και υλική βία των αποικιοκρατών και των υπηρετών τους, τόσο θα συνεχίζεται ο ηθικός και πολιτικός ύπνος τής κοινωνίας μας.








Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..