Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Αριθμημένες σημειώσεις από τον βυθό τής νύχτας [2]



5.
Η αδυναμία μερικών ανθρώπων ή "χώρων" να μιλήσουν ανοιχτά για τις αντιφάσεις και τις αντινομίες των πραγμάτων έχει αρχίσει να παρουσιάζεται έμπροσθέν μου ως αδυνατότητα.
Η ανικανότητα της δυνατότητας είναι μια αντίστροφη υπερβατολογία, και ως τέτοια, δηλαδή και ως ανικανότητα και ως δυνατότητα παραμένει στο πεδίο της υπερβατολογικής παραγωγής, άρα είναι μια στερέωση ενός είδους ή μορφής προϋποθετικότητας (τής δυνατότητας) των παραστάσεων και των εννοιών.
Μήπως όμως έτσι ήταν πάντα;
Μήπως δηλαδή κάθε συσπείρωση σε έναν πόλο της πραγματικότητας ή ο κάθε πόλος ως συσπείρωση συμφερόντων, επιθυμιών, σημαίνει την πραγματική υπερβατολογική κατάσταση ακριβώς ως μορφή παραναγνώρισης και απόκρυψης της πραγματικότητας στην ολότητά της;
Αν είναι έτσι χρειάζεται κάτι να μας βγάλει από το αδιέξοδο αυτό που δεν είναι απλά απότοκο μιας (υποτιθέμενης) κρίσης ή ένα μακροχρόνιο πρόβλημα, εφόσον διαπερνάει όλη την  σκέψη και την βίωση της ανθρώπινης πραγματικότητας από τον ίδιο τον άνθρωπο (όχι ότι υπάρχει άλλη βίωση).
Να αγκαλιάσεις το όλο των πραγμάτων και να τα ενώσεις μέσα σε αυτό ως γίγνεσθαι, τούτο είναι μια όμορφη φιλοδοξία και ένα ουτοπικό και κοινότοπο αίτημα, το οποίο συνήθως ή μάλλον πάντα φαίνεται να υπηρετεί αλλότριους σκοπούς από τους σκοπούς της αλήθειας ή των αληθειών.
Τα πράγματα όμως είναι σκληρότερα όταν "απαιτούν" την ολότητα και όχι μόνον αρνητικές και μονομερείς υπερβατολογικές θεμελιώσεις των παραστάσεων και των εννοιών τους.
Θα μιλήσω πάλι με ένα παράδειγμα.
Πριν μερικούς μήνες είχα προσκαλέσει κάποιους να μιλήσουν ανοιχτά και σε εναντίωση, μεταξύ τους εναντίωση εννοώ, με αφορμή το ζήτημα της "αθώωσης" ή ψευδοαθώωσης του Μιλόσεβιτς.
Δεν θέλησα να δημιουργήσω κάτι προς όφελος της αντίληψής μου, αυτό το κάτι ήταν ήδη δημιουργημένο από την αθλιότητα και των "μιλοσεβιτσιστών" και των "αντιμιλοσεβιτσιστών", οπότε το μόνο που ζήτησε ο υποφαινόμενος φιλόσοφος της ολότητας ήταν να εκθέσουν σε δημόσια θέα την αθλιότητά τους τόσο οι "αντιϊμπεριαλιστές" όσο και οι "αντι-αντιϊμπεριαλιστές".
Δημόσια θέα υπάρχει όταν υπάρξει σύγκρουση, δημηγορία, επιχειρηματολογία, ακόμα και σοφιστική, αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τέτοια πράγματα εφόσον είναι προφανέστερο του προφανούς στους ψεύτες των δύο αυτών πλευρών (του χυδαίου ψεύδους) ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν ως διακριτοί ιδεολογικοί χώροι και ως αυτοβαυκαλιζόμενα πρόσωπα όσο δεν συγκρούονται μεταξύ τους.
Η αλληλοαναπαραγωγή δυτικιστών τύπου Κόνταγκιον (Ιός κ.λπ) και "αντιϊμπεριαλιστών" τύπου Μπογιόπουλου εξυπηρετείται μια χαρά με την απόσταση ασφαλείας, τις μπηχτές, την προπαγάνδα και την ακατάσχετη ψευδολογία και των δύο πλευρών και όχι με ανοιχτή κριτική και αλληλοαποκαλύψεις και έκθεση στην δημόσια θέα.
Σκέφτομαι, συνέχεια σκέφτομαι, μήπως κάτι κορόϊδα σα και του λόγου μου είναι οι μόνοι που εκτίθενται σε αυτό τον κόσμο;
Να το λες και να σε πούνε και "νάρκισσο" αν το λές.
Α, ναι, σου κόβουνε και την καλημέρα άμα λάχει.
Η οργή είναι η μορφή της αλήθειας.
Τομάρια..







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..