Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Τι να κάνουμε. Τα όρια τής βίας (2)


Η παθητική αντίσταση δεν είναι "εκ φύσεως" σε διάκριση προς τις άλλες μορφές αντίστασης, όταν όμως αυτές (οι άλλες μορφές) έχουν γίνει αντικείμενο οικειοποίησης από βίαιες σεχταριστικές ομάδες δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να εκφραστεί η πλειονότητα τής κοινωνίας (τα μισθωτά υποζύγια).
Όταν υπάρχει μια γενικευμένη επικράτηση τής άλογης βίας, καταστροφή τής στρατηγικής σκέψης, καταστροφικός μηδενισμός (στην πραγματικότητα, σε κοσμοθεωρητικό επίπεδο, ένας ψευδομηδενισμός), οι καθημερινοί εργαζόμενοι και οι έμφρονες στοχαστές δεν έχουν άλλο τρόπο για να εκφράσουν τις αξίες τους και την πραγματική θέση τους από την παθητική αντίσταση.
Στην χώρα "μας" πέραν των γραφειοκρατικών αριστερών κομμάτων και του παλαιού αστικού κατεστημένου όποια ακηδεμόνευτη κινηματική δράση έχει γίνει το αγαπημένο αντικείμενο σεχταριστικών και παράλογων ομάδων, οι οποίες έχουν επίσης οικειοποιηθεί και τον αντιφασιστικό αγώνα του "δρόμου" με αποτέλεσμα μεν να υπάρχει ένα είδος "ζωντάνιας" και ένας πρακτικός δρόμος για την αντιμετώπιση επειγόντων προβλημάτων καταστολής των φασιστικών συμμοριών ή για την ανάπτυξη ενός ριζοσπαστικού συνδικαλισμού, αλλά με "παράπλευρη απώλεια" την ολοκληρωτική απόσυρση τής εργαζόμενης πλειονότητας από κάθε δράση και σκέψη για μαζική συμμετοχή σε ένα πραγματικό κίνημα.
Ο αριστερίστικος και ο αναρχοαυτόνομος σεχταρισμός ήρθαν για να κλείσουν εντελώς το καπάκι της κατσαρόλας, και να στείλουν αδιάβαστες τις εργαζόμενες και μικροαστικές μάζες στο σπίτι τους, δίνοντας μάλιστα στο αστικό κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς κάθε δικαίωμα να προβούν (ειδικά στο άμεσο μέλλον) σε μαζική καταστολή κάθε κίνησης και να αποκτήσουν μια νέα ιδεολογική ηγεμονία.
Μπορεί κανείς να βλέπει παντού αφισέτα "ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο", μπορεί κανείς να θεάται με φρίκη ή ηδονή τις αστόχαστες ψυχωτικές αναρχοφασιστικές δράσεις των "πυρήνων τής φωτιάς", μπορεί κανείς να μαθαίνει για τις κοινότητες αλληλεγγύης που κάνουν καταλήψεις σε κτήρια, αλλά κόσμο δεν βλέπει, κόσμο δεν θα δει ποτέ. 
Και αφού έχουν στείλει στην κυριολεξία τον λαϊκό κόσμο στο σπίτι του, μετά τον εγκαλούν που δεν συμμετέχει στις ανόητες ψευδοδράσεις τους ή γιατί δεν βρίσκεται σε συνεχή ψυχωτική ενεργοποίηση στην κατεύθυνση του τίποτα και της ουτοπικής αρλούμπας.
Αυτό όμως που πραγματικά εκπλήσσει δεν είναι πως συμβαίνει αυτό, και όντως αυτό συμβαίνει, το καταπληκτικότερο όλων είναι πως χωρίς τούτο να αποτελεί δεξιά συκοφαντία, οι υπερεπαναστάτες συνεχίζουν παρά τις υποτιθέμενες διαφοροποιήσεις τους να συντονίζονται με τα σχέδια του Σύριζα και όλου του παρακράτους τού Σύριζα, σχεδόν σαν να εκτελούν πολιτικά συμβόλαια σύμπραξης με αυτό τον χώρο. 
Δείτε την τελευταία προκήρυξη των πυρήνων για την επίθεση στο βιβλιοπωλείο του Άδωνη, όπου παρά την υποτιθέμενη αποστασιοποίηση από τον Σύριζα (αν και καρφώνουν ανοιχτά τους άλλους αναρχικούς για φιλοσυριζισμό) αναπαράγουν ακριβώς την φιλολογία παραφιλολογία του για την Νοβάρτις κ.λπ. 
Βέβαια, για να μην παρεξηγούμεθα, είμαστε σίγουροι πως στο ζήτημα Νοβάρτις κάτι πραγματικό τρέχει, και μπορεί ο προαναφερθείς να έχει λερωμένη την φωλιά του, αλλά το θέμα είναι αυτό που λέμε η "Ατζέντα".
Ο Σύριζα είναι δεμένος και συνυφασμένος με την εγκεφαλικά κατεστραμμένη γενιά του 2008, και δεν μπορεί να αποσείσει τις ευθύνες του για την επιβοήθηση τής ανάπτυξης, και αποθράσυνσης αυτού του χώρου, τον οποίο πάντα χρησιμοποιούσε για να πλαγιοκοπήσει το ΚΚΕ, και έπειτα τον χρησιμοποίησε για να ελέγξει "εκ του μακρόθεν" τον δρόμο, τα κινήματα και την νεολαία, αλλά και για να εκφοβίσει τους δεξιούς και ακροδεξιούς.
Μπορεί να του βγήκε, αλλά πλέον ένα από τα κοινωνικά αποτελέσματα είναι να έχει εξοργίσει την λαϊκή μάζα, η οποία μισεί θανάσιμα τα αναρχοφρικιά, αλλά και να την αποσύρει στο σπίτι και την ιδιωτεία.
Ο Σύριζα έχει ξεχάσει ότι η πραγματική άνοδός του έγινε με το κίνημα των "αγανακτισμένων", όπου όμως αυτό το κίνημα αφέθηκε από τα φρικιά να υπάρξει χωρίς παρενοχλήσεις, παρά το εξοργιστικότατο γεγονός πως συμμετείχαν φασίστες ναζιστές (μέση-πάνω πλατεία).
Απίστευτο; Κι όμως συνέβει.
Τα φρικιά θίγονται όταν οι κκεδες τους κλείνουν τον δρόμο, και είναι έτοιμοι να σκοτώσουν άνθρωπο, αλλά το ότι στις πλατείες σουλατσάρανε ναζί φασίστες δεν τους ενόχλησε τόσο ώστε να τις διαλύσουν.
Είναι προφανές και χωρίς να χρειάζεται συνωμοσιολογία ότι υπήρξε μια έμμεση και ευγενής συνεννόηση μεταξύ των παραγόντων και των μπαμπάδων, να μην παρεμποδιστεί από τα φρικιά η Συριζαίικη επιχείρηση ενσωμάτωσης και παραπλάνησης των μικροϊδιοκτητών μικροαστών και των μισθωτών μικροαστών όταν τούτοι, όλοι μαζί και σε ένα μάλλον φασίζον πλαίσιο, ξέσπαγαν στις πλατείες.
Αν όμως εμφανίζονταν ένα πραγματικά ακηδεμόνευτο κίνημα, ακόμα και απολίτικο ή γενικού δημοκρατικού προσανατολισμού, δεν θα υπήρχε ούτε μια μέρα χωρίς δακρυγόνα, σπασίματα, απειλές, τσαμπουκάδες, τρόμο.  
Τα πάντα έχουν παγώσει και ο κόσμος δεν σκέφτεται καν να πάει να διαδηλώσει, γιατί όλα αυτά δεν τον ενδιαφέρουν, δεν τον αφορούν, τον κάνουν να σιχαίνεται αλλά το κυριότερο τον φοβίζουν, χωρίς γι' αυτό όμως να ευθύνεται ο φόβος ή η φοβικότητά του.
Για να υπάρξει μια επαγωγική ούτως ειπείν μετάβαση του κόσμου, των καθημερινών ανθρώπων, από τον φόβο και την αδιαφορία προς τον αγώνα, χρειάζεται να υπάρξει αρχική ειρηνική εκκίνηση, λαϊκή αυτοπροστασία της ζωής και της ασφάλειας στις διαδηλώσεις, και αν το κράτος πάει να δείρει, να ασκήσει βία, ο ίδιος ο κόσμος είναι που θα συγκρουστεί αν χρειαστεί.
Η κουλτούρα της βίας που έχει ο ίδιος ο Συριζα (και η Ανταρσύα) ανεχτεί και χρησιμοποιήσει στους δρόμους από το 2008 και μετά, η υπέρμετρη επιβοήθηση τής ανάπτυξης του αριστερίστικου περιθωρίου για να αντιμετωπιστεί ο ναζισμός στους δρόμους, και η ιδεολογική ηγεμονία στην αριστερή νεολαία τής "λογικής" τής άμεσης σκληρής σύγκρουσης με το κράτος, χωρίς κανένα σύστημα διαβαθμίσεων και κλιμακώσεων, έχουν καταστρέψει τα πάντα.
Αυτό είναι το Α και το Ω της κατάστασης όπως έχει διαμορφωθεί.
Μην περιμένετε τίποτα αν δεν υπάρξει ένα άλλο εντελώς διαφορετικό πλαίσιο και όσον αφορά στην μορφή των κινητοποιήσεων, η οποία όπως είδαμε είναι σε κάποιες περιπτώσεις άμεσα συνδεόμενη με το περιεχόμενό τους.







Ιωάννης Τζανάκος

2 σχόλια:

  1. παρόλο που δεν με συμφέρει προσωπικά, θα συμφωνήσω μαζί σου Ιωάννη, έτσι έχουν τα πράγματα, όλοι έχουμε βάλει το χέρι μας, δεν μιλώ για εσένα, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, για να διώξουμε τον κόσμο από τους δρόμους και τις πλατείες! όπως τα γράφεις είναι, πάνω κάτω...
    σε χαιρετώ, καλησπέρα, Μιχάλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γειά σου Μιχάλη ακατάβλητο πνεύμα!
    Και γω, σήμερα, δεν θα έγραφα ακριβώς τα ίδια πράγματα, κάπου στη μέση είναι τα πράγματα, μεταξύ του υπάρχοντος ακτιβισμού και της γενικής αποχαύνωσης.
    Απλά, πρέπει να ξεκινήσει κάποια στιγμή πάλι ένα κίνημα αντίστασης με καθιστικές διαμαρτυρίες και αρχικά τουλάχιστον (μη δογματικό πασιφιστικό) "μη βίαιο" χαρακτήρα. Σε αυτό επιμένω, αν θέλεις, κάπως εμμονικά.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..