Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Αριθμημένες σημειώσεις από τον βυθό τής νύχτας [3]


6.
Η δυνατότητα να κρίνεις έλλογα μια πράξη έχει αναιρεθεί καταστροφικά σε όσες κοινωνίες ή κοινωνικές ομάδες ή τάξεις ή ατομικά υποκείμενα δεν λαμβάνουν υπόψει τους τις περιβάλλουσες συνθήκες, το διεθνές πλαίσιο και τα προβλήματα που απορρέουν από τον τρόπο που αυτό είναι δομημένο.
Η κατανόηση του κόσμου σαν να είναι τούτος ολότητα δεν είναι μια αμιγώς θεωρητική υπόθεση ή το ενδιαφέρον μιας διανοητικής ή ιδεολογικής σέχτας αλλά το αναγκαίο αναλυτικό θεωρησιακό μέσο επιβίωσης μιας οποιασδήποτε συλλογικής ή ατομικής οντότητας και ως τέτοιο δεν λείπει στην πραγματικότητα από τους "κοινούς" ανθρώπους παρά το γεγονός πως αρκετοί σεχταριστές θεωρητικοί πάσχουν από την προκατάληψη ότι οι "κοινοί" άνθρωποι "δεν ασχολούνται με τέτοια πράγματα" ή όταν ασχολούνται έχουν γκαραντί συνήθως στρεβλές αντιλήψεις (επι αυτών των "θεμάτων").
Ακόμα κι αν βρίσκονται μέσα στην απόλυτη αθλιότητα οι καθημερινοί άνθρωποι σταθμίζουν την θέση του εαυτού τους, της εθνοτικής ή ταξικής κοινότητάς τους, στο παγκόσμιο πλαίσιο και στις ειδικές συνθήκες που αφορούν στους συσχετισμούς δύναμης και ισχύος εντός και διά αυτού του παγκόσμιου πλαισίου.
Γι' αυτό και στην πραγματικότητα η παγκόσμια σκέψη είναι τις περισσότερες φορές μια τοπική σκέψη, και οι εποπτείες του κόσμου είναι επίσης εποπτείες τής θέσης του τόπου μέσα σε αυτόν.
Η κριτική ενασχόληση των ανθρώπων με τούτα τα πράγματα δεν σημαίνει αναγκαστικά κάποια ιδιαίτερη ικανότητα κατανόησής τους πάνω στην βάση εξειδικευμένων θεωρήσεων και γνώσεων ή πληροφοριών, αλλά (σημαίνει) έναν πρόχειρο μεν αλλά περιεκτικό και πραγματιστικό δε στοχασμό περί αυτών και περί τής θέσης του τοπικού σημείου εκκίνησης της σκέψης και βίωσης διά αυτών.
Η δυσχέρεια στην κατανόηση αυτών των πτυχών/διαστάσεων του πραγματικού κόσμου ξεκινάει νομίζω από την στιγμή που μέσα στην πραγματιστική σκέψη εισδύουν ουτοπιστικές ή εξωπραγματικές επιθυμίες που συνυφαίνονται όμως με μιαν υποβάθμιση της ισχύος ή της γενικότερης παραγωγικής δύναμης ενός σημείου τής οικουμενικής ανθρωπότητας.
Ο επιθυμιοκεντρισμός ή η ουτοπική πρόσληψη της επιθυμητικής πτυχής του ανθρώπινου κόσμου ως πάθηση του στοχασμού σχετίζεται πολλές φορές με μια υποβάθμιση τής ισχύος τού ανθρώπινου υποκειμένου ως μια αντισταθμιστική εσωτερίκευση μιας πρακτικά αναπόδραστης θλιπτικής πραγματικότητας που σχετίζεται με αυτή την υποβάθμιση.
Το σημείο εντός του οποίου ή πάνω στο οποίο συντελείται η υποβάθμιση ισχύος μπορεί να είναι "εσωτερικό" σε ένα έθνος ή έθνος κράτος, άρα το πεδίο υποβάθμισης δεν πρέπει να ταυτίζεται με το έθνος ή έθνος κράτος, και τούτο (ως δυνατότητα) καθιστά το σχήμα ή ανάγλυφο της συγκεκριμένης μορφής της οικουμενικότητας ακόμα πολυπλοκότερο όταν έχει να κάνει με υποβαθμίσεις ή αναβαθμίσεις ισχύος κ.λπ
Γιατί όμως αυτή η πολυπλοκότητα που συνυφαίνεται με μια κατάσταση γενικής και ειδικής υποβάθμισης να μην γίνεται με κάποιο τρόπο κατανοητή, έστω μετά από ένα χρονικό διάστημα "ξαφνιάσματος", από τα υποδεχόμενα αυτήν υποκείμενα;
Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορούν να καταστήσουν ένα ειδικό σύστημα κοινωνικής και ταξικής υποβάθμισης σχεδόν αδύνατον να γίνει κατανοητό από τα θύματά του.
Πρώτα πρώτα υπάρχει η πιθανότητα αυτά τα θύματα να μην είναι με την ακριβή έννοια του όρου θύματα, ή αν μετατρέπονται τώρα σε θύματα να ήταν πρώτα ταξικοί και εθνοτικοί θύτες, οπότε η πτώση τους δημιουργεί στην συνείδησή τους αντιδραστικές προσλαμβάνουσες.
Αν η προηγούμενη θέση τους ήταν μεικτή, όπως λόγου χάριν είναι η θέση μεσαίων τάξεων, εθνών κρατών ή ακόμα και εργατικών τάξεων όταν είναι ταυτόχρονα και εκμεταλλευόμενες και εκμεταλλεύτριες, τότε η σχέση μεταξύ των αντιδραστικών και των άλλων "κανονικότερων" συνειδησιακών μορφών σκέψης και δράσης είναι ακόμα πολυπλοκότερη και προστίθεται στην ήδη υπάρχουσα πολυπλοκότητα της μεικτής θέσης που τείνει όμως προς την θέση του θύματος μιας διεργασίας υποβάθμισης.
Επαναλαμβάνω, όλα αυτά σχετίζονται με την οικουμενική άρα και τοπική συνείδηση του καθημερινού ανθρώπου, οπότε αν φανταστούμε την ολότητα των καθορισμών και υπο-καθορισμών τής υλικής και ιδεολογικής ("θεωρησιακής") κοινωνικής ζωής δεν μπορούμε να φανταστούμε έναν τρόπο να ξεμπερδευτεί το κουβάρι και να ανοιχτεί (πάλι) η σκέψη του καθημερινού ανθρώπου σε ρεαλιστικές και νηφάλιες μορφές.
Όσο δυσκολεύουν τα πράγματα τόσο το αδιέξοδο της σκέψης γίνεται μεγαλύτερο, λαμβάνει την μορφή της μοίρας και ενός άγονου μηδενισμού, και οδηγεί με σταθερό βήμα το υποκείμενο στην απελπισία και στην καθαρή ουτοπία.
Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο της γενικής πτώσης οι συνηθισμένοι στην κάθε ψυχωτική πολιτική ιδεολογία θεωρούν, όχι και τόσο άδικα, πως ήρθε η ώρα τους, πως πλησιάζει η στιγμή της ιδεολογικής "εκδίκησης" και των ιδεολογικών ξεκαθαρισμάτων λογαριασμών.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυταπάτη από αυτήν που σχετίζεται με τις επιβεβαιώσεις της ψυχωτικής αγρύπνιας και λύσσας και τις ρητορείες της για την "αμαρτωλότητα" της "διεφθαρμένης" κοινωνίας που "τώρα τιμωρείται".
Πάντα υπάρχουν πλέγματα ψυχωτικών σκέψεων σε κάθε πρωτοπορία ή καινοτόμα μειονότητα, και δεν είναι λάθος να αποδεχόμαστε έναν βαθμό παρουσίας τους σε ζωντανούς χώρους.
Η ψυχοκριτική ή η κατεδαφιστική ορθολογιστική κριτική τής ψυχωτικής ή ψυχωτικίζουσας ιδεολογικής (θεωρησιακής) ή πολιτικής δράσης αποτελεί και αυτή ένα είδος πολιτικής ψύχωσης από την  σκοπιά του αφηρημένου κράτους ή του αφηρημένου Λόγου και επιπλέον δεν έχει κανένα θεραπευτικό αποτέλεσμα.
Είναι σαν να υπάρχει μια ανοιχτή ψυχική και νοητική πληγή σε ένα ατομικό ή συλλογικό υποκείμενο και οι ορθολογιστές τής ("αντιμηδενιστικής" αντιψυχωτικής) καταστολής απλά να καταστέλουν το φαινόμενο στην τελική εκδήλωσή του.
Το ζήτημα είναι μια πραγματική ουσιαστική καταστολή της πάθησης και το κλείσιμο της πληγής.
Δεν κρύβω ούτε τα λόγια μου, ούτε τις προθέσεις μου, δικός μου σκοπός επίσης είναι και η καταστολή τής σεχταριστικής μαυρομηδενιστικής κατάστασης που έχει εγκατασταθεί στην σε πτώση ελλαδική αστική κοινωνία, αλλά για μένα επίσης το ζήτημα είναι μια θετική υπέρβαση των προβλημάτων που εκδηλώνει εξωτερικά αυτός ο καταστροφικός ή μη  δημιουργικός μηδενισμός (μάλλον ψευδομηδενισμός).
Αν γίνει αυτό θα υπάρξει η δυνατότητα αποκατάστασης τής έλλογης ικανότητάς μας ως κοινωνίας να σταθμίσουμε ξανά την διεθνή θέση μας και τής ειδικής ικανότητάς μας ως εργαζόμενου λαού να προτάξουμε ένα ρεαλιστικό σοσιαλιστικό μοντέλο όπου ο δημόσιος και ο κοινωνικός αυτοδιαχειριζόμενος τομέας θα μπορούν να γίνουν το εφαλτήριο της κοινωνικής ανατροπής του ιδιωτικού καπιταλισμού και του καπιταλισμού εν γένει, αλλά με έναν σοβαρό οργανωμένο και δημοκρατικό τρόπο κατά την συγκρότησή τους.
Μέρος και προϋπόθεση αυτής της γενικής προσπάθειας ανασυγκρότησης τού ελλαδικού λαϊκού κόσμου δεν μπορεί παρά να είναι ένα ρεαλιστικό και πραγματιστικό πρόγραμμα για τις διεθνείς σχέσεις.
Πριν υπάρξει αυτό το πρόγραμμα όμως πρέπει να υπάρξει αυτό που υπάρχει πάντα πριν από ένα πρόγραμμα, το πρόταγμα.
Και το πρόταγμα για μια ρεαλιστική πραγματιστική ριζοσπαστική εθνική και υπερεθνική συνείδηση και δράση είναι υπόθεση των ίδιων των καθημερινών ανθρώπων που ζουν σε αυτή τη χώρα, ανεξάρτητα από τους εθνοτικούς εθνικούς προσδιορισμούς τής ύπαρξής τους αλλά όχι ανεξάρτητα από το έθνος ως ζωντανή πολιτική παρουσία στον διεθνή πολιτικό και πολιτικοστρατιωτικό βίο.
Σε αυτό ακριβώς το προϋποθετικό πλαίσιο τόσο του προτάγματος όσο και του συνεπαγόμενου προγράμματος των λαϊκών τάξεων, εντός και της ηγεμονεύουσας ελληνικής εθνότητας αλλά και εντός των άλλων εθνοτήτων που διαβιούν στην χώρα, είναι που εμείς οι ταπεινοί διαβλέπουμε τα μεγαλύτερα προβλήματα και τις πυκνότερες σκοτεινιές, μην ελπίζοντας και πολλά πράγματα.









Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..