Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

blame game


Η κατάσταση στην επικράτεια τής "Ελληνικής Δημοκρατίας" μάλλον θεωρείται από όλες τις εδώ παρούσες ελίτ ως "τελειωμένη".
Μετά την αποτυχία των πρώτων (και πραγματικών) διαπραγματεύσεων των "μετριοπαθών" αριστερών του Συριζα, υπό τον Βαρουφάκη, για την διασφάλιση σε πρώτο πλάνο των μεσοαστικών συμφερόντων και σε δεύτερο πλάνο των συμφερόντων ενός μεγάλου κομματιού τού ντόπιου εργαζόμενου λαού (πάντα εντός των αστικών πλαισίων), υπάρχει πλήρης αποδοχή τής ευρωμοίρας και της ευρωϋποταγής.
Δεν εξετάζουμε εδώ αν αυτή η διαπραγμάτευση ήταν ρεαλιστική, ουτοπική, ερασιτεχνική, σοβαρή, τυχοδιωκτική, αριστερή ή ψευδοαριστερή. 
Απλά επισημαίνουμε ότι ήταν μια πραγματική διαπραγμάτευση και είχε τα γνωστά αποτελέσματα. 
Ο βαθμός, το είδος και η κοινωνική διαστρωμάτωση τής καταστροφής που επέρχεται πλέον είναι ένα συνολικό ζητούμενο για τις ελίτ, αλλά οι θεωρήσεις/προβλέψεις τους τείνουν στην αποδοχή τής νομοτελειακότητάς της, οπότε υπάρχει γι' αυτές ένα και μοναδικό ζήτημα, και τούτο είναι η πραγματική και η συμβολική-ιδεολογική διαχείριση τής καταστροφής, η οποία πραγματικά ξεκινάει τώρα.
Το γεγονός πως υπάρχει επίγνωση του μοιραίου τής καταστροφής, αποδεικνύεται με το παιχνίδι ευθυνών για το τελικό καταστροφικό αποτέλεσμα.
Σκοπός του παιχνιδιού αυτού είναι να υπάρξει μια στενότερη προσωποποίηση τής γενικότερης εγκληματικής δράσης του κατεστημένου, και ενοχοποίηση μιας μόνον ομάδας του, ούτως ώστε αν χρειαστεί να υπάρξει συντήρηση του ευρύτερου πολιτικού και ιδεολογικού συστήματος (ως) άθικτου.
Πρώτοι στην ενεργοποίηση του blame game ήταν και είναι ακόμα οι πολιτικοί και επικοινωνιακοί παράγοντες των πρώτων μνημονίων, οι λεγόμενοι "παλαιομνημονιακοί", επίσης η ναζιστική και γενικότερα περιθωριακή ακροδεξιά (χρυσή αυγή, Καραμπελιάδες κ.λπ), και ένα μέρος της αριστεράς εκτός Σύριζα (όπως η ηγεσία του κκε).
Το ζήτημα είναι πως αυτό το παιχνίδι πέραν των στενών ορίων του στο πολιτικό σύστημα περιλαμβάνει ως υποψήφια θύματά του ή ως υποψήφιους θύτες του μάζες ανθρώπων από τον ευρύτερο λαϊκό χώρο, οπότε δεν είναι τόσο εύκολα διεκπεραιώσιμο όσον αφορά στην επιθυμία τής τελικής μορφοποίησής του.
Για να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητά του θα έπρεπε να αναφερθούμε (και) σε ταπεινότερα και (φαινομενικά) ασήμαντα παραδείγματα ακόμα και από τον μικρόκοσμο τής ριζοσπαστικής αριστεράς ή του αριστερισμού, αλλά θα πήγαινε πολύ μακριά η βαλίτσα. 
Θα περιοριστούμε λοιπόν στις κυριότερες ομάδες των ελίτ, μιλώντας πάλι με συντομία και σε σχέση με την αθλιότητα τού φαινομένου.

Ποιό είναι το νόημα αυτού του παιχνιδιού σε σχέση πάντα με τα μισθωτά υποζύγια κορόϊδα;
Το νόημα είναι να αποδοθεί ευθύνη μόνον στον αφηρημένο μηχανισμό του κράτους και όχι στους πολιτικούς υποκειμενικούς φορείς του και εν γένει στους υπεύθυνους πολιτικούς υποκειμενικούς φορείς στο δεσπόζον σύνολό τους.

Δεν ισχυρίζομαι πως αυτή η διάκριση κράτους και πολιτικών φορέων είναι πραγματική, το αντίθετο, θεωρώ πως είναι μια συνηθισμένη μεταφυσική διάκριση που ενεργοποιείται "εδώ" για προπαγανδιστικούς λόγους.
Αν το έχετε προσέξει όμως υπάρχει ένας βαθμός παραπάνω από το "κανονικό" όσον αφορά στην κριτική του κρατισμού στην "Ελληνική Δημοκρατία".
Πρέπει να διευκρινίσω πάλι πως θεωρώ πως αυτή η κριτική του "κρατικού" ή κρατικοπελατειακού ή προσοδικού ή παρασιτικού χαρακτήρα της ελλαδικής αστικής κοινωνίας/οικονομίας έχει ερείσματα στην πραγματικότητα, αυτό που είναι υπερβολικό και ιδεολογικά-"θεωρητικά" ύποπτο είναι ο βαθμός και η ένταση τής κριτικής αυτής.

Έχουμε λοιπόν την επίταση μιας ανορθολογικής και ιδεολογικοποιημένης (και εκ των δεξιών και εκ των αριστερών) ψευδοκριτικής του κράτους ως κράτους και ειδικά του ελληνικού κράτους.

Μέχρις αυτό το επίπεδο είναι αρκετή η γενική επίθεση στην "αμαρτωλή" και "διεφθαρμένη" "δημοσιοϋπαλληλία", είτε γίνεται από νεοφιλελεύθερους είτε γίνεται από ακροαριστερούς, η οποία (ως επίθεση) έχει ισχυρά ερείσματα στην πραγματικότητα αλλά κυρίως στα ιδεολογικά και νοοτροπιακά στερεότυπα μιας ανομικής και ψευδοαναρχικής μικροαστικής ιδιωτικής κοινωνίας. 
Όμως, ακόμα κι αν υπάρξει γενική δίωξη της δημοσιοϋπαλληλίας (που υπάρχει και σας είναι άγνωστη, όσοι δεν είστε μέσα στον δημόσιο τομέα και δεν γνωρίζετε την κρυφή και ύπουλη τρομοκρατία των διοικήσεων και τους εκβιασμούς τους απέναντι σε φοβισμένους/φοβικούς μικροαστούς εργαζόμενους), ακόμα κι αν υπάρξει λοιπόν μια πιό εκτεταμένη δίωξη, το παραμύθι δεν έχει "δράκο".
Δεν φτάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι για να να γίνουν τα εξιλαστήρια θύματα των αποθηριωμένων μικροαστών και εργατών του ιδιωτικού τομέα, χρειάζονται και πολιτικά κομματικά θύματα, ίσως και συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα για να γίνουν τα μέσα της ψευδοκάθαρσης και να δώσουν στους αστούς μικροαστούς και εργάτες του ιδιωτικού τομέα έναν Λόγο να δεχτούν την πιθανή καταστροφή τους και την καταστροφή τής χώρας.
Άρα, για να συνοψίσω, έχουμε τα εξής υποψήφια θύματα διεργασιών ενοχοποίησης από την πλευρά των αποθηριωμένων κοινωνικών υποκειμένων της "ιδιωτικής κοινωνίας": 
1. Οι "κακοί" κρατικοί υπάλληλοι.
2. Όποιοι πολιτικοί βρεθούν στην άτυχη και τυχαία θέση αυτών που θα σκάσει η μπόμπα στα χέρια τους.
Ενώ αυτό που χρειάζεται η ελλαδική αστική κοινωνία είναι ένα ισχυρό δημοκρατικό έθνος κράτος και έναν ισχυρό και μη διεφθαρμένο δημόσιο τομέα υπό τον κοινωνικό έλεγχο τής εργατικής τάξης, η ιδεολογική και πολιτική σκηνή σε όλους τους "χώρους" κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση και μάλιστα το κάνει αυτό σε πλήρη και ολοκληρωτική μορφή. 
Εννοώ πως ακόμα κι αν κάποιος δεν δέχονταν έναν από τους όρους που έθεσα πριν (λ.χ το δημοκρατικό έθνος κράτος) αλλά δέχονταν ωστόσο έναν από τους άλλους, θα υπήρχε πραγματική πολιτική και δεν θα υπήρχε έδαφος για το χυδαίο blame game που γίνεται τώρα.
Αντίθετα, έχουμε μπροστά μας την ανάπτυξη όλων των "αντικρατικιστικών" εξτρεμισμών, ακόμα και σε πολιτικούς χώρους όπου ο τάδε "αντικρατικισμός" είναι σε συνδυασμό με έναν δείνα έξαλλο κρατικισμό (λ.χ στην ΝΔ, το κόμμα τής ευρωελλαδικής αστικής αρλούμπας).
Γι' αυτό και η συζήτηση είναι τόσο ιδεολογικοποιημένη, δεν αποκτήσαμε ξαφνικά στην ελλάδα, έτσι τυχαία, μέσα σε μια δεκαετία, τους περισσότερους (αναλογικά) υπερ-ριζοσπάστες πολιτικούς φιλοσόφους και στοχαστές του πλανήτη. 
Υπάρχει λόγος και αυτός είναι η αποποίηση ευθυνών, η έλλειψη πρακτικού πνεύματος, η ιδεολογικοποίηση τής αποστασίας από στοιχειώδη κοινωνικά καθήκοντα, ο έξαλλος μικρομεσαίος φατριασμός, η απάθεια, το μίσος απέναντι στην πραγματική πολιτική οργάνωση των πραγμάτων, η διοικητική ανικανότητα (από μια επιχείρηση έως μια κατάληψη), ο ντιλεντατισμός, εν ολίγοις, ό,τι έχει να κάνει με την απουσία ή την αδυναμία των τριών στιβαρών συντελεστών μίας σύγχρονης αστικής (και μετα-αστικής) κοινωνίας:
Του κράτους, του προλεταριάτου και της βιομηχανικής (ή και μεταβιομηχανικής, αλλά παραγωγικής) αστικής τάξης. 
Με λίγα λόγια, το παιχνίδι περί των ευθυνών, οι προσωποποιήσεις, και γενικά όλο αυτό το γελοίο παιχνιδάκι συνωμοσιολογίας και αερολογίας, έχει κοινωνικές και ταξικές ρίζες.








Ιωάννης Τζανάκος

2 σχόλια:

  1. μεσιε Τζανακο,
    εν πολλοις θα συμφωνησω με την αναλυση που κανεις αλλα υπηρξαν κανα-δυο σημεια που οταν τα διαβασα μου
    γυρισε το ματι αναποδα
    εν πρωτοις εγω αμφισβητω οτι η διαπραγματευση που εγινε απο πλευρας Μπαρουφακη με τις εταιρες θεσμους ηταν πραγματικη
    δεν ξερω αν απο Μαρξιστικη νοοτροπια θες να δικαιοληγησεις ασυναισθητα μια αριστερη κυβερνηση
    - ο θεος να την κανει αριστερη - ποσο μαλλον κυβερνηση
    και ως εκ τουτου θεωρεις οτι ο Μπαρουφακης παλεψε οσαν τον Διγενη στα μαρμαρενια αλωνια του Eurogroup
    αλλα εγω εχω αντιθετη αποψη επι του θεματος
    εμενα μπορει αιφνης να μου καρφωθει η ιδεα οτι οταν εισερχοταν ο Μπαρουφακης στη σαλα που γινοταν η συσκεψη,
    καθοντουσαν ολοι στο πατωμα, εβγαζαν τα παπουτσακια τους να αισθανονται ανετα και ο συντροφος Μπαρουφακης τους διαβαζε
    παραμυθια των αδερφων Γκριμ τρωγωντας κουλουρακια OREO και επινε γαλατακι με κακαο
    και οσο και αν στεναχωρει μια τετοια δηλωση εσενα η οποιον διαβασει αυτες τις αραδες ΑΥΤΗ ειναι η αποψη μου
    οποτε πως επιλυουμε αυτη την απορια ????
    με τα πρακτικα των συνεδριασεων βεβαια.....
    ε, υπαρχουν πρακτικα των επιμαχων συσκεψεων, ε, ετσι ?????
    εννοω πρακτικα πρακτικα δηλ τι ειπωθηκε, απο ποιον, ποτε, ποιες προτασεις εγιναν, ποιες αντιπροτασεις,
    you know.... πρακτικα...... οπως σε καθε επισημη συνευρεση αξιωματουχων ενος κρατους η της Ε.Ε.
    και οχι μονο το τελικο συμφωνηθεν κειμενο
    τι, δεν υπαρχουν πρακτικα ???? γαμωτο, τι υπαρχει ????
    το μονο που υπαρχει ειναι μια παρανομη ηχογραφηση απο πλευρας Μπαρουφακη 10-15 λεπτων αν δεν με απατα η μνημη μου που αφορα ΜΙΑ συσκεψη με τις θεσμικες εταιρες και η δηλωση του οτι εχει ηχογραφησει ολες τις συνεδριασεις για το τι πραγματικα ειπωθηκε
    και μετα το ζητημα ξεχαστηκε
    μας ηρθαν κατακεφαλα τα capital controls, με τις μαλακιες του Μπαρουφακη θα ασχολιουμασταν ??????
    και επειδη τοσο η πρωτη-δευτερη φορα αριστερα οσο και οι εταιρες που θελουν να αποκαλουνται θεσμοι εχουν επανηλημενως πιαστει να ψευδονται και να ανασκευαζουν τα λεγομενα τους και ως εκ τουτου ειναι παντελως αναξιοπιστες απο καθε αποψη
    εγω θα εμεινω στην εντυπωση που εχω για τη μορφη διαπραγματευσης που εκανε ο Μπαρουφακης
    γκε-γκε ??????

    τωρα οσον αφορα το ζητημα blame game και αποδοσης ευθυνων νομιζω παραγνωριζεις ισως την ποιο ουσιαστικη διασταση που ειναι να ξελασπωθει η Ε.Ε. απο οποιες ευθυνες εχει στην συνειδηση του κοσμου
    σχεδον ολοκληρο το πολιτικο συστημα εχει ξεσκιστει να μας τσαμπουναει οτι για τον παθο μας τον ταραχο φταιει αν οχι αποκλειστικα τουλαχιστον κυριως η ασυδοσια και η ανικανοτητα των εχγωριων - δηλαδη των δικων μας - πολιτικων
    αλλα σε καμια περιπτωση η καλη η Ε.Ε. γιατι οι ευρωπαιοι ειναι φιλοι μας και θελουν το καλο τους
    μας το πε ο Κουλης, η Φωφαρα, ο Σταυρακας με το σακιδιο επι πλατης, ο Λεβεντομαλακας ο Αγαθουλης και παει λεγοντας....
    οτι αυτοι φταινε (περιπου, ποιοι αυτοι ??? ) αλλα μην διανοηθουμε να αναρωτηθουμε αν η παραμονη μας στην Ευρωπη εχει θετικο προσημο γιατι με την σκεψη μας και μονο αν αξιζει τον κοπο να βγουμε απο την Ε.Ε. και να εκδωσουμε εθνικο κρατικο νομισμα μπορει να βγει ο Γκοτζιλας να μας φαει, η ο Κθουλου να μας γ...... και μετα να μας φαει....

    τελος δεν πολυκαταλαβαινω την συνθηκη που αναφερεις για την πραγματικη υπαρξη πολιτικης. Λες :

    Εννοώ πως ακόμα κι αν κάποιος δεν δέχονταν έναν από τους όρους που έθεσα πριν (λ.χ το δημοκρατικό έθνος κράτος) αλλά δέχονταν ωστόσο έναν από τους άλλους, θα υπήρχε πραγματική πολιτική και δεν θα υπήρχε έδαφος για το χυδαίο blame game που γίνεται τώρα.

    με το μπαρδον μεσιε Τζανακο, ο μονος ρεαλιστικος, ορθολογικος και βιωσιμος ορος ΕΙΝΑΙ η υπαρξη
    δημοκρατικου εθνους κρατους
    το αν ο δημοσιος τομεας ειναι υπο τον ελεχγο σοβιετ η αν η οικονομια μας ειναι καπιταλιστικη η σοσιαλιστικη εμενα με αφηνει παγερα αδιαφορο (τουλαχιστον με τις σημερινες συνθηκες ) - και εχω μια ελαφρα υποψια οτι το αυτο ισχυει και για την πλειοψηφια των συμπολιτων μας.

    και ενα whatever σαν κερασακι στην τουρτα.....




    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητέ είσαι ποταμός...θα άξιζε ίσως να αναδημοσίευα το σχόλιο-άρθρο σου και να έκανα εγώ σχόλιο από κάτω ως ένας κουρασμένος άνθρωπος, γιατί βλέπω έχεις ακόμα ενέργεια. Όχι τίποτα, αλλά ευχαριστώ και για το ενδιαφέρον σου για τα πράγματα και για το χιούμορ σου και για την πίστη ότι έχει νόημα να ψάχνει κάποιος με τον "κοινό νού".
    Κάπου μου έχει λείψει αυτή η καταραμένη "κοινή Λογική", το αίσθημα του μέτρου και ένα είδος "αίσθησης" της πραγματικότητας. Βαρέθηκα, βαρέθηκα, τα βαρέθηκα όλα τα υπερ-θεωρητικά για να καλύπτουμε την δυσπροσαρμοστικότητα.
    Πάμε στο προκείμενο:
    Βρε! είπα και γω να κάνω μια ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη αποτίμηση τής βαρουφάκειας πιρουέτας και με καταχέριασες,!
    πιθανόν να έχεις δίκιο, εξάλλου δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος στη πιάτσα που να έχει ξεμπροστιάσει περισσότερο Τσίπρα Βαρουφάκη κ.λπ από εμένανε. Απλά προσπάθησα να κατανοήσω κάπως το σαθρό μεν αλλά συγκεκριμένο πλαίσιο της πρώτης φάσης αυτής της "διακυβέρνησης", γιατί σαθρό ήτανε και πολύ στενά καθορισμένο, αλλά έπρεπε να το κατανοήσω, γι' αυτό άλλωστε είπα να μην χαρακτηρίσω κ.λπ τέλος πάντων, αν θές την βαθύτερη και πολύ γνωστή άποψή μου, είναι ταυτόσημη με την δική σου και εκεί τελειώνει το πράγμα..Για τις συνθήκες τής πολιτικής, πάλι είπα να μην θέσω ως προϋπόθεση το δημοκρατικό έθνος κράτος γιατί το έχουνε καϋμο οι περισσότεροι θεωρητικίζοντες υπερπολιτικοποιημένοι να μην έχουν σχέση με το τζιζ κακά έθνος κράτος, ακόμα και το δημοκρατικόν, και είπα να το πιάσουμε από όπου θέλουνε, άρα δι εμέ παραμένει σε ενέργεια το ζήτημα, οπότε δες την πρόσκλησή μου προς το "εθνοσκεπτικιστικόν" και λόγιον κοινό και έτσι.
    Για το ποιός ευθύνεται, για να επιστρέψω στο αρχικόν πλαίσιο, πάλι συμφωνώ, και επαυξάνω. Μας έχουν κάνει ένα αυτοψυχαναλυόμενον έθνος μόνον και μόνον για να μην τεθεί ζήτημα ευρωπαϊκής ευθύνης, ήρθε η ώρα να πετάξουμε και καμιά μπάλα προς τα έξω, άνευ ενοχών και άλλων συστολών, αρκεί βέβαια να μην γίνουνε σαν κάτι...γείτονες, ως προς τον τρόπο τής εκτόξευσης της μπάλας!
    χαιρετώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..