Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Ελεύθερος συνειρμός σε ψευδοφιλοσοφικόν ύφος..


Ο παραλογισμός μπορεί να αναδυθεί εκεί όπου έχουν κλείσει όλες οι λογικές δίοδοι για να εκφραστεί ένα σύνολο συμφερόντων, ένα θυμικό πλέγμα, ένα πλαίσιο έκφρασης τής εκάστοτε ιδιομορφίας των ανθρώπων.
Η επιχείρηση αποκλεισμού κάθε διόδου μπορεί να είναι επιτυχής για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι δηλαδή ικανή να σχηματίσει έναν κόσμο που παρά την εσωτερική του πολλαπλότητα θα παραμείνει ως προς διάφορα βάθη του ανέκφραστος, ανύπαρκτος στο συμβολικό ή λογικό πεδίο, αποκλεισμένος ο ίδιος από στοιχεία που τον συγκροτούν και θα τον συγκροτούν όσο είναι κόσμος και όχι ένα άθροισμα τυχαία συνυπαρχόντων και μεταξύ τους αυτονομημένων πτυχών τής ανθρώπινης ζωής.
Η αρχική ίσως τάση όποιου θέλει να ξαναπιάσει τα πράγματα χωρίς να θάβει, να παραβλέπει και να αγνοεί την δύναμη όλων των πτυχών τής ζωής, είναι σε μιαν πυρετώδη διάρκεια τής σκέψης, σε μιαν αγρύπνια που κινδυνεύει να καταντήσει ψυχωτική, να σημαίνει συνέχεια αυτό που θεωρεί ότι αγνοείται.
Αλλά με αυτό τον τρόπο δεν κάνει τίποτα, εφόσον ακόμα και η στάση που καταπολεμά ή (αντίθετα) η στάση που προτάσσει δεν έχει έρθει ως αποτέλεσμα ατομικών βουλήσεων, ούτε καν ως αποτέλεσμα κάποιας υπεριστορικής ή υπερβατικής κοινωνικής υποκειμενικότητας ή συνείδησης, οπότε θα έλθει σε αντικειμενική σύγκρουση με κάτι που έχει αντίστοιχα μιαν βαθύτητα και μιαν εδραίωση που εξάλλου ως κυρίαρχη και επικρατούσα έχει εκτός από αυτό το βάθος και αυτή την εδραίωση την δύναμη τής φαινομενικότητας.
Μπορεί αυτή η φαινομενικότητα να φαίνεται η ίδια μόνον φαινομενικότητα, αλλά είναι και φαινομενικότητα και βάθος θεμελίωσης, οπότε δεν προέκυψε ως μια τυχαία επιλογή, δεν κυριάρχησε ως μια αυθαίρετη κυριαρχική βούληση και δεν οργάνωσε τις απωθήσεις της ως μια σκοτεινή και συνωμοτική εξουσία, αλλά έγινε και ήταν και είναι ένα πιο πλήρες σύστημα, ένα πιο οργανωμένο θέτειν των όντων.
Αυτή η θεμελίωση που είναι και φαινομενικότητα δεν έχει την δύναμη που λέει ότι έχει, δεν έχει ως οικοδόμημα ή κατασκευή την αρμονική σύνθεση των στοιχείων που δηλώνει με τις οπτικοποιήσεις τής ισχύος της, αλλά είναι ένα σύστημα, σε αντίθεση με τα "αποσυρμένα" και "απωθημένα" και μη εμφανιζόμενα βάθη που αυτοβαυκαλιζόμενα με το βάθος τους και την καταπιεσμένη τους υπόσταση στην πραγματικότητα αναπτύσσουν την αντίστασή τους σε έναν ερμητικό ειρμό ανάλογο και εναρμονιζόμενο με οντότητες που υπάρχουν μόνον ως βάθος και ως αποσυρμένη ουσία.
Εδώ όμως ερχόμαστε πάλι στο αρχικό σημείο του Λόγου μας, εφόσον βλέπουμε πως μέσα σε ένα αποσυρμένο και απωθημένο βάθος έχουν αρχίσει να σωριάζονται και να συναντιώνται ερείπια, θραύσματα, επιθυμίες, αλλά και σκοτεινιασμένοι θυμικοί πυρήνες. 
Από ανθρώπους όλα αυτά, ας μην ξεχνιόμαστε.
Αυτά τα συναντώμενα είναι πολλά, ετερογενή και μερικές φορές εχθρικά μεταξύ τους, αλλά πάντως τα ενώνει η εξορία, ο αποκλεισμός, κι ένας αριστοκρατικός ερμητισμός που μεταξύ γελοιότητας και τραγικότητας ή δια αλλόκοτων συνθέσεών τους συνθέτει ένα πένθιμο, ανησυχητικό και κάπως παράφωνο, αν και ενδιαφέρον τραγούδι, που κάθε άλλο παρά μυθικό ή μόνον μυθικό είναι, παρά το γεγονός πως οι κυρίαρχες δυνάμεις μόνον έτσι μπορούν να το κατανοήσουν αν θέλουν να το κατανοήσουν και όχι απλά να απαγορεύσουν με κανονιστικά διατάγματα του Λόγου.
Όταν αυτό το τραγούδι αρχίζει να ακούγεται στον πρώτο όροφο τής κυρίαρχης φαινομενικότητας που είναι και η μόνη, επικρατεί ένας μικρός πανικός, και αρχίζει να χτυπάει ένας σχετικά χαμηλόφωνος συναγερμός, ο οποίος ωστόσο δεν παύει να είναι συναγερμός.
Αντίθετα από τα φαινόμενα-φαινόμενα τής σκέψης πολλές από τις αστυνομικές δυνάμεις τής τάξεως βρίσκονται σε αυτό τον πρώτο όροφο και έχουν μιαν επικοινωνία με τα χθόνια απωθημένα, και ως ειδικευμένες μονάδες καταστολής προβαίνουν σε μιαν γρήγορη και σκληρή τακτοποίηση τής κατάστασης, διευκρινίζοντας προς τους πάντα ανήσυχους νέους την κατάσταση ως δεδομένη, αυτά τα χθόνια απωθημένα ως ψευδή, ως κάλπικα και πολλές φορές, για να μην πω πάντα, ως συνδεόμενα με τους υψηλούς ορόφους.
Η αστυνομία σήμερα δεν είναι μόνον αυτή που ξέρατε. 
Έχει πολλές αρμοδιότητες, μια από τις οποίες είναι να πείσει το κοινό ότι ό,τι έχει θαφτεί στα υπόγεια τής ζωής ανήκει στα ψηλά δώματα, έρχεται από τα ψηλά δώματα, υπηρετεί τους "σκοτεινούς" σκοπούς των υψηλών τάξεων.
Έτσι, όταν ακούγεται συχνά πυκνά το θλιμμένο τραγούδι των ερειπίων, όταν αντηχούν οι απειλητικοί ήχοι μιας ζωής που είχε ψυχή και όχι μόνον θεωρία και οικουμενικές πλάνες, η αστυνομία είναι αυτή που θα βάλει τα πράγματα σε τάξη θυμίζοντας ότι όλα αυτά δεν μπορεί παρά να υπηρετούν την εξουσία των Κυρίων.
Πρέπει να διευκρινίσουμε ωστόσο ότι αυτό μπορεί να το κάνει εκείνη η αστυνομία που δεν ξέρει ότι είναι αστυνομία, για την ακρίβεια μόνον αυτή μπορεί να το κάνει, γιατί αν δεν το ξέρετε μόνον μια αυτοδιαχειριζόμενη μη αστυνομία αστυνομία μπορεί να πείσει κάθε ονειροπόλο ή θυμικό άνθρωπο ότι όλα αυτά που ακούει ή ονειρεύεται σε ασυνάρτητα, μα το θεό παράλογα όνειρα, δεν μπορούν να είναι τίποτα άλλο από πλασματικές ενότητες φτιαγμένες με τα υλικά όλων των ψευδών που έχουν να κάνουν με ενότητες, ειδικά με ενότητες που δεν έχουν σχέση με τον σημερινό κυρίαρχο, λαμπρό και απόλυτα λογικό κόσμο.
Γιατί, αν δεν το ξέρετε πάλι, μόνον ένας τόσο λαμπρός, αναπτυγμένος, λογικός και ανθρώπινος κόσμος θα μπορούσε, μα τον θεό πάλι, να δηλώσει σε μια κωμική αλλά και απαιτητική σύμπνοια πως ενότητες είναι μόνον αυτές που αγγίζονται, αυτές που εξηγούνται, και εν τέλει αυτές που έχουν την χάρη και την κομψότητα να μην είναι καν ενότητες, να μην είναι καν υποχρεωμένες να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ως ενότητα-ες.
Και έτσι, είτε ζείς σε προτεκτοράτο είτε ζείς σε μητρόπολη, είτε δεν ξέρεις αν ζεις σε προτεκτοράτο ή μητρόπολη, ένα ξέρεις σίγουρα, ότι δεν πρέπει να είσαι κακός, δύσθυμος, πολύθυμος, μικρόθυμος μεγάθυμος, δεν πρέπει τέλος πάντως να παραλογιστείς, να χωριστείς από τους ανθρώπους, αυτή την μεγάλη αγκαλιά αγάπης που σε αγκαλιάζει με όλες της τις αντιφάσεις, αλλά τι να κάνουμε! , αυτό έχουμε και μόνον αυτό θα μπορέσουμε να έχουμε.
Όπως είπε και ένας μεγάλος ιστορικός υλιστής του καιρού μας, υπάρχουν και οι υπαρξιακοί όροι, και η αγάπη είναι ένας από αυτούς, όταν ειδικά, όπως είπαμε, δεν ξέρεις, είσαι ή δεν είσαι, είναι ή δεν είναι, αυτό το κουρέλι, ένα πανί, ένα τίποτα, ένα ψέμα, δεν πάμε καλύτερα σε κανένα σεμινάριο;
Αν είναι να θυμώσω θα θυμώσω, δεν θα θυμώσω όμως τώρα, περιμένω καλύτερες στιγμές.
Όταν τα ηφαίστεια θα εκραγούν.
Δεν θα είμαι μέσα τους. 
Η οικογένειά μου έχει να ασχοληθεί με "υπαρξιακούς όρους".
Θα το χαρώ όμως.
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 16 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..