Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Η νέα ιστορική σύνθεση και το απροσδόκητο μέλλον..



Θεωρώ πως οι μελλοντικές πολιτικές και κοσμοθεωρητικές εκπλήξεις θα είναι απανωτές και συντριπτικές για όσους επιμένουν να φροντίζουν αυτοεικόνες αναπαραστάσεις και τροπισμούς ιδεών που ταιριάζουνε πλέον σε μιαν άλλη, ήδη ξεπερασμένη, εποχή.

Θα εξηγήσω όμως πως εννοώ αυτόν τον διαχωρισμό νέας και παλαιάς εποχής, για να μην υπάρξει παρερμηνεία της ιδιομορφίας της διάκρισης όπως την εννοώ πάλι:
Η παλαιά εποχή δεν είναι ξεπερασμένη επειδή είναι "κατώτερη" και "απλούστερη" σε σχέση με την νέα που υποτίθεται είναι "ανώτερη" και "συνθετότερη". 
Η διάκρισή τους δεν τίθεται σε ένα εξελικτικιστικό πλαίσιο, παρά μόνον σε ένα πλαίσιο διαδοχής των μορφών κυριαρχίας σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο.
Επίσης, η νέα εποχή όπως την εννοούμε σημαίνει την τώρα-νέα-εποχή και όχι αυτό που εννοούσαν μέχρι πριν λίγο καιρό οι τώρα-παλαιοεποχίτες ως νέα εποχή δείχνοντας ουσιαστικά τον εαυτό τους.
Επίσης, αυτή η νέα-νέα εποχή δεν σημαίνει κάποια μορφή παρακμής ή πτώσης, σε σχέση με την πρόσφατη παλαιά-εποχή ή την παλαιότερη παλαιά-εποχή, δηλαδή την εποχή που και οι πρώην αυτοβαυκαλιζόμενοι ως άνθρωποι της νέας εποχής και οι νοσταλγοί της παλαιάς παλαιάς εποχής ονόμαζαν (ρητά ή έμμεσα) παλαιά εποχή.
Έχοντας ξεκαθαρίσει λοιπόν το νέο ή μάλλον το νέο-νέο πλαίσιο θα εξηγήσουμε τι εννοούμε όταν λέμε πως τούτο θα προκαλέσει εκπλήξεις, ιδεολογικές και πολιτικές ανατροπές και αναστατώσεις.

Καταρχάς αυτό θα αργήσει να ολοκληρωθεί και να εκτυλιχθεί στο δημόσιο φως, εφόσον όπως ξέρουμε ό,τι είναι πραγματικά ανατρεπτικό είναι από τους περισσότερους κακοδεχούμενο και πάντα προσπαθούν να το εμποδίσουν να το καθυστερήσουν και να συνεχίσουν την ζωή τους πάνω στα νοητικά και κοινωνικά δεδομένα που την έχουν μπετονάρει.
Για μένα, και είμαι πεισμένος γι' αυτό, η πραγματική νέα εποχή θα είναι εποχή μεγάλων συνθέσεων και ενοποιήσεων, ακόμα και εκλεκτικιστικών, των κυρίαρχων αφηγήσεων και "αντιαφηγήσεων" και τούτο, ας το ξεκαθαρίσουμε, δεν είναι μεταμοντερνισμός:
Ο μεταμοντερνισμός ως μεταδομισμός (κυρίως) είναι ένα αυστηρό και πειθαρχημένο ιδεολογικό, αισθητικό και επιστημονικό (εγώ λέω και παρα-επιστημονικό) κίνημα, και δεν (θα) έχει σχέση με τον νέο εκλεκτικισμό όπως τον φαντάζονται ήδη οι περισσότεροι (εργαζόμενοι κυρίως) άνθρωποι. 
Στοιχείο αυτής της νέας σύνθεσης είναι εξάλλου και η ελεύθερη επιστροφή και αναβίωση διανοητικών και κοινωνικών μορφών οι οποίες αντιμετωπίζονται από τον μεταμοντερνισμό ως φασματικά υπερεποικοδομήματα χωρίς καμία τύχη να επαναϊστορικοποιηθούν και υλοποιηθούν ως ενεργά.
Γι' αυτό και θεωρούμε πως ένα από τα βασικά στοιχεία της νέας πολιτικής και κοσμοθεωρητικής σύνθεσης θα είναι μιά μετριοπαθής μεν αλλά δυνατή παραταύτα αναβίωση της παράδοσης και πολλών (συκοφαντικώς σημαινόμενων σήμερα ως) συντηρητικών αξιών. 
Αυτή η νέα στοιχειοποίηση ωστόσο και των συντηρητικών αξιών δεν θα στερεωθεί σε μιαν απολυταρχική μορφή όπως ελπίζει η άκρα δεξιά και ο φονταμενταλισμός αλλά θα υπάρχει παράλληλα και σε συνάφεια με τις ελευθεριακές φεμινιστικές και μεταφεμινιστικές αξίες που αναδύθηκαν στον νέο κόσμο, κυρίως στην δύση, μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο.
Η συνύπαρξη απίθανων να συνυπάρξουν ιδεών και αξιών, αλλά σε μιαν αξιοπρεπή ισοτιμία όπου θα έχει συντριβεί το κάθε ξεχωριστικό ιδεολογικό αυταρχικό βλέμμα, θα είναι το συμβάν του μέλλοντος, και αν θέλετε από την σκοπιά τής εργατικής τάξης αυτό θα είναι το μη εξτρεμιστικό συνθετικό πλαίσιο όπου αιρόμενες και αλληλοσυγχωνευόμενες οι πάλαι ποτέ αντίπαλες ιδεολογίες θα είναι πλέον το κοινό πεδίο ιδεολογικής/πολιτισμικής ενοποίησής της.
Οι διάφοροι θα σπεύσουν να μιλήσουν για μια άλλη θεωρία υπέρβασης του ιστορικού διχασμού δεξιάς αριστεράς, και δεν θα τους διαψεύσω, αλλά θα ήθελα να σκεφτεί έστω ένας από αυτούς πως τούτο που λέγεται είναι άλλο όταν το παρατηρήσουμε από μια ακόμα ευρύτερη σκοπιά, στην οποία δεν θα έχει σημασία ούτε ο διαχωρισμός αυτός αλλά επίσης ούτε κάθε ανόητος πλέον διαχωρισμός ανάμεσα στην πρόοδο και την συντήρηση, την παράδοση και τον νεωτερισμό, την εξουσία και την αντεξουσία.
Επίσης, μια τέτοια μεγάλη σύνθεση δεν σημαίνει πως περιλαμβάνει ωστόσο τα πάντα.
Μεγάλη σύνθεση και ενοποίηση δεν σημαίνει ενοποίηση εργαζομένων και καπιταλισμού, αλλά την ολοκλήρωση της κατάργησης/υπέρβασης του καπιταλισμού αλλά και κάθε αυταρχικού κρατισμού μέσα από ένα πραγματικά μαζικό και δημοκρατικό κίνημα εξανθρωπισμού και ποιοτικοποίησης της ανθρώπινης ζωής. 
Σε αυτό το νέο πλαίσιο ο κάθε εξτρεμισμός χάνει το νόημά του, γιατί κάποτε, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί πρέπει να το παραδεχτούμε, είχε ένα νόημα.






Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 26 δευτερόλεπτα
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 58 δευτερόλεπτα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..