Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Προλογικοί αστεϊσμοί περί λακανικών οικόσιτων..


Μιά μικρή σημείωση επί (του) πυρετώδους διαβάσματος λακανικών κειμένων.
Αυτό το τίποτα που ξεπηδάει από παντού, κάπου εκεί μεταξύ επιθυμίας για ένα ανύπαρκτο πράγμα όπου πλαντάζει η απελπισμένη έφοδος του εγώ που βγαίνει εν εξάλλω για να το συναντήσει ως τίποτα, κάτι, αλλά και τυχαίο ξεκαβλωτήριό του, σκοπεύω να το περικυκλώσω με ένα μεγάλο αδηφάγο Τίποτα, ένα τεράστιο σταλινικής προελεύσεως Τίποτα, το οποίο μάλλον τρομάζει τα πολλά μικρά λακανικά τιποτένια Τίποτα.
Εννοείται πως αστειεύομαι, αν και αυτό δεν πρόκειται να γίνει κατανοητό από ανθρώπους που είναι υποχρεωμένοι να αναλύουν τα πάντα και τούτο να μην το θεωρούν το ίδιο μεγαλειωδώς Είναι ως Τίποτα, όπως λ.χ εγώ θεωρώ το απολύτως περικυκλωτικό Τίποτα με το οποίο θα τούς περικυκλώσω.
Μα είναι αυτό στρατηγική; ε όχι δα..
Πρόκειται για μια απλή και εύκολη σφαγή αυτοϋπερεκτιμημένων στρατευμάτων από τον ίδιο τον πυρήνα τους, το μηδέν, που νόμισαν πως θα μπορούσαν να μετατρέψουν σε διαφωτιστικογενές οικόσιτο. 






Ιωάννης Τζανάκος 

20 σχόλια:

  1. Συγγνώμη για το μεταμεσονύχτιο (εδώ είναι 10 μμ).

    Επειδή με είχες ρωτήσεις για το άπειρο και επειδή τα δύο σου Τίποτα σχετίζονται με την αριστοτελική ανάλυση και απόρριψη τής άποψης περί ύπαρξης «ποιοτικού» αδιαιρέτου απείρου. (από τα Φυσικά Γ-Δ, το απόσπασμα που αρχίζει «Χωριστόν μεν ουν είναι το άπειρον των αισθητών, αυτό τι ον άπειρον, ουχ οιόν τέτοιον», μονοτονικό), θα ήθελα να σημειώσω ότι εδώ ακριβώς έγκειται η διαφορά Ντελέζ-Μπαντιού (ο πρώτος --- αντι-αριστοτελικός --- αποδέχεται την ύπαρξη αδιαμεσολάβητων Ολικών Ποιοτήτων/Απείρων).

    Για την ορολογία: στα δυο κείμενα τού Μπαντιού που μετάφρασα ο όρος «διάνυση» (τελεστής διάνυσης) [parcours] αντιστοιχεί στο αριστοτελικό «διέξοδος», στοιχείο τού ορισμού τού απείρου [διέξοδος όπως λέμε σήμερα διεξοδική αρίθμηση]. Ο Αριστοτέλης λέει ότι μόνο το δυνάμει άπειρο υπάρχει, ενώ το ενεργεία-εντελεχεία άπειρο (με υπογεγραμμένη) είναι μη-ον. Το ενεργεία άπειρο είναι αυτό που έχει διανυθεί από κάποιον άνθρωπο, πράγμα αδύνατο. Αυτή ήταν η μόνη αποδεκτή έννοια τού απείρου μέχρι τα τέλη τού 19ου αιώνα. Αυτή την έννοια για παράδειγμα χρησιμοποιούσε ο Χέγκελ. Ωστόσο με τον Κάντορ, έχουμε ορισμό τού ενεργεία απείρου (δες το κεφάλαιο «μαθηματικό άπειρο» που μετάφρασα)

    ---Τώρα για τον όρο «υπερπερασμένο πόλο» (που εμφανίζεται στο κεφάλαιο για τον Χέγκελ), ο όρος αναφέρεται ακριβώς σε δύο μη επικοινωνούσες [μερικές/μη-ολικές] ποιότητες, κάθε μια από τις οποίες αποτελεί «άπειρο» για την άλλη. Και πάλι αυτή η ανάλυση προέρχεται από τον Αριστοτέλη: είναι το παράδειγμα τής [αόρατης] φωνής έναντι τού βλέμματος. Για τον Αριστοτέλη, η φωνή αποτελεί το άπειρο τού βλέμματος. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει διαμεσολάβηση, το καθένα από τα δύο αυτά «άπειρα» αποτελεί το «κενό» τού άλλου («αρνητική άπειρη κρίση»).

    Τα παραπάνω από τις πρώτες 100 σελίδες τού σεμιναρίου για Αριστοτέλη-Χέγκελ («Άπειρο»).

    -----Αφού διαβάζεις Λακάν, στο «Ανκόρ» χρησιμοποιείται αυτή ακριβώς η αριστοτελική ανάλυση για τη περιγραφή τής γυναικείας θέσης ως «μη-όλου», όπου μη-όλο είναι ακριβώς «το δυνάμει άπειρο» (---και όχι το αδιαίρετο άπειρο, «το χωριστό των αισθητών»).

    ΥΓ Άστον τον στάθη, τι σου 'φταιξε ο άνθρωπος;



    Καληνύχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λίγο πριν την πέσω, μόνον καληνύχτα μπορώ να πω και γω, αλλά θα σου πω αύριο και γι' αυτά.
    Αφού πρώτα συνέλθω βέβαια από την συναλλαγή στο γκισέ με 500 περίπου --έτοιμους να σε φάνε ζωντανό (και με το δίκιο τους-- ασφαλισμένους!
    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ ενδιαφέρουσες οι παρατηρήσεις για το "άπειρο" στον Αριστοτέλη, πρέπει όμως να το ψάξω λίγο στον Αριστοτέλη αν αφήσω λίγο Λακάν και Φρόιντ, που ρουφάω μετά μανίας, αν και η σύνδεση με την γυναικεία θέση "μή όλου" είναι πραγματικά γοητευτική, εξαιρετική έτσι όπως την ακούω για να καταλάβω: και τον Λακάν σε αυτό το (κρίσιμο) πεδίο του μη διαφυλετικού που είπαμε και αλλού, και τον ίδιο τον Χέγκελ, άρα και τον Αριστοτέλη στο σημείο αυτό. Έχεις κάνει ωραία πυκνά δίχτυα και συνάψεις, το μόνο που θα ήθελα εγώ τουλάχιστον που δεν καμώνομαι ότι καταλαβαίνω πάντα ότι μου λένε ή διαβάζω είναι να υπάρχει μια κάποια απλοποίηση, όχι υπερβολική αλλά κάπως. Το ζήτημα λ.χ με το πεπερασμένο στον Αριστοτέλη και την σχέση με τον Μπαντιού με έχει εξιτάρει, από την άποψη ότι με βάζει σε θετικότερο προβληματισμό για τον Μπαντιού, αν τούτος τελικά έχει μια λογική επιβίωσης ΚΑΙ του πεπερασμένου, αν και όχι ενοποιητική αλά Χέγκελ με το άπειρο, πάντως επιβίωση. Θέλω να πω, διακρίνει άπειρο πεπερασμένο, δεν ενώνει άπειρο πεπερασμένο διαλεκτικο-ταχυδακτυλουργικά όπως ο Χέγκε, αλλά από την άλλη δεν διαχέεται σε ένα άπειρο απείρων όπως (κατάλαβα ότι λές) ο Ντελέζ.
    Ως τρίσβαθα αγρότης (και ουχί μόνον φαντασιακός) έχω τον καϋμό ή κάψα να κρατήσω ένα ρωμαλέο πεπερασμένο, τη γη μου, οπότε δεκτή κάθε διαλεκτική αν διατηρείται, η αμφιβολία μου περί Μπαντιού ξεκινάει από την στιγμή που τάσσεται εναντίον του πεπερασμένου, αν και ίσως δεν είναι έτσι, αν είναι αριστοτελικός όπως φαίνεται να είναι σύμφωνα με τα λεγόμενά σου (που σε πιστεύω, αν σε καταλαβαίνω καλά!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ---Όχι, δεν είναι αριστοτελικός, απλά επισημαίνει τα εμπόδια στα οποία σκόνταψε ο Αριστοτέλης όσον αφορά το ον ή το μη-ον τού ενεργεία άπειρου. ---ΝΒ Όπου γράφει για μονάδα-μοναδοποίηση-Ένα, η έννοια αυτή («ένα») αντιστοιχεί (και) στο αριστοτελικό «είδος».

      Για το πεπερασμένο: «Κάθε πεπερασμένο προκύπτει* από τη διασταύρωση των ενεργειών δύο απείρων διαφορετικού τύπου. Υπό την επήρεια [υπό το πάθος] τής απειρότητας τού αληθινού, κάθε πεπερασμένη παραγωγή διαιρείται στο έργο της και στα απορρίμματα της. --- Αν το πεπερασμένο αποτελεί την ουσία τής καταπίεσης, η άρση της απαιτεί ένα άπειρο που θα είναι νέο έναντι εκείνων των απείρων που ήδη δομούν το συγκεκριμένο κόσμο». Αυτά είναι σύνοψη από το τελευταίο του work-in-progress (μάλλον τέλη τού 2017). Μη με ρωτάς τι σημαίνουν, όταν βγει το βιβλίο θα σου πω.

      Καληνύχτα

      * Στα μαθηματικά το πεπερασμένο δεν ορίζεται από μόνο του (η έννοια δεν προκύπτει λχ από επαγωγική παρατήρηση). Είναι δεύτερη τη τάξει έννοια. Ξεκινάμε από το άπειρο (πχ. το ω) και με βάση το άπειρο ορίζεται το πεπερασμένο (ή τουλάχιστον το πεπερασμένο δεν μπορεί να ορισθεί αυτόνομα, χρησιμοποιώντας πχ. την εποπτική έννοια τού «πέρατος» ή τού «ορίου» όπως συμβαίνει στον Αριστοτέλη).

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ για την διευκρίνηση. Πάντως διαβλέπω μιαν ωρίμανση του Μπαντιού σε σχέση με μιαν αρχική θέση που δεν έκρινε το άπειρο ή τα άπειρα. Έχουμε ένα νέο άπειρο/άπειρα κ.λπ. άρα τα προηγούμενα ήταν δεσμευμένα απο τα πεπερασμένα ή το πεπερασμένο, άρα και το νεο δεν θα είναι και αυτό κάπως δεσμευμένο από αντίστοιχα πεπερασμένα; το χαβά μου εγώ. Προφανώς διαφωνώ με το αντι-πεπερασμένο, αν και πάλι σέβομαι τις μαθηματικές αντιρρήσεις, μπορεί κανείς να μην σεβαστεί τα μαθηματικά; κινούνται χωρίς επιστροφή και απόλυτα. Η ζωή με οδηγεί στον αριστοτελισμό, δεν το κρύβω, αλλά σε έναν χειροποίητο "λαϊκό" αριστοτελισμό. Αλλά ας περιμένουμε.

      Αλήθεια το εν μονάδα μοναδοποίηση έχει καμία σχέση με τον νεοπλατωνισμό (εννάδες, πολλά εν του ενός-Ιδέα);; απορία απλά.
      Και άλλη απορία: κάπου ο μεγάλος έχει μιλήσει για τον εννοιολογισμό (και υλισμό λέω εγώ) των πατέρων της εκκλησίας, και τούτο είναι κάπου που δεν το βρίσκω, αν θυμάσαι βέβαια..

      Διαγραφή
    3. ---αναφέρθηκε στους πατέρες ως «θεμελιωτές τής ιστορίας των εννοιών [εννοιακής ιστορίας]».

      Πρόσεξε, για τον χριστιανισμό «υπάρχει» το ενεργεία άπειρο, και το «είδος» του (η Μονάδα του) είναι ο χριστιανικός θεός. Ενώ για τον Αριστοτέλη το άπειρο δεν είναι ούτε ουσία ούτε υποκείμενο, ο χριστιανισμός έδωσε στο σημαίνον «άπειρο/θεός» τις ιδιότητες και τού Υποκειμένου {προσώπου] και τής Ουσίας. Επιπλέον, στον χριστιανισμό το «Ένα Άπειρο» διαιρείται σε τρία άπειρα (ο Πατέρας: ο άπειρος χώρος τής επανάληψης, το Μεγάλο Όλο-ο Μεγάλος Έτερος [ω]· ο Γιόκας: ο τελεστής τής διάνυσης, το μικρό-όλο, το μικρό-υποκείμενο· ο Αυτόματος Διορθωτής: που φροντίζει για την «άρση/υπέρβαση» εντός τής απειρότητας τού Φιλεύσπλαχνου των μικρών έτερων που «δημιουργεί» το μικρό-υποκείμενο· τ.έ. διορθώνει τα ορθογραφικά και τις ασυνταξίες του μικρού-υποκειμένου).

      ΥΓ Στείλτο το στον Άνθιμο, να πάθει εγκεφαλικό.

      Διαγραφή
    4. Τελεστής τής διάνυσης; ήθελα να σε ρωτήσω, αλλά πρέπει ίσως να ξαναδώ τις μεταφράσεις σου. Για το "άγιο πνεύμα" αναφέρεσαι ως "αυτόματο διορθωτή"; αν κατάλαβα καλά...Τώρα βέβαια ανοίγει η τερατώδης συζήτηση, και θα ήθελα να πω πολλά ειδικά για το (άγιο) πνεύμα, τον Ιωακείμ ντε Φιόρε, με τις τρείς εποχές του και κατά πόσο η αιρετική "αντιπολίτευση" (ή απλά αντιπολίτευση) πριν ακόμα τον Ιωακείμ χρησιμοποίησε το πνεύμα όχι ίσως μόνον ως διαμεσολαβητή μεταξύ μεγάλου και μικρού απείρου αλλά και ως επιστροφή στο Εν, παρακινδυνευμένο σίγουρα, αλλά αυτό λένε οι φονταμενταλιστές χριστιανοί (και ακροδεξιοί και μη ακροδεξιοί) όταν ψάχνοντας τις ρίζες του "τρισκατάρατου" κομμουνισμού όχι μόνον με συνωμοσιολογικές αντισημτικές και άλλες (ψευδο)εξηγήσεις τις βρίσκουν (τις ρίζες αυτές) στις αιρέσεις του "πνεύματος", πράγμα όχι και τόσο ανυπόστατο (αν δεις και στον μεσαίωνα αλλά και στον αναβαπτισμό κ.λπ). Θέλω να πω πως το "πνεύμα" όχι μόνον διαμεσολαβεί τα άλλα δύο άπειρα μετά την ανάδυση του μικρού απείρου (χριστού) αλλά και τα ενώνει σε μια μορφή Εν-ός. Παράδοξο, θεολογικά, εφόσον ο πρωτοκομμουνισμός που δεν εμφανίστηκε λ.χ με τον Σπάρτακο αλλά στις επαναστατικές αιρέσεις του Μεσαίωνα (δες την στρεβλή φανατική αλλά σπουδαία ιστορία του Κόν), με αυτό τον τρόπο συνδέεται με μιαν επαναδιαπραγμάτευση του Εν-ός, άρα με κάποια επιστροφή στο μεγάλο Άλλο-Όλον έτερο;; εκεί στηρίζονται βέβαια και οι αντικομμουνιστικές κριτικές όπως του Κον, αλλά και άλλων λιγότερο γνωστών ή περισσότερο γνωστών, οι οποίες με κάνουν να σκέφτομαι πολλά πράγματα, και κάπως με ενοχλούν, και προβληματίζουν, αλλά τις θεωρώ σοβαρότερες από τις κριτικές τύπου Πόπερ κ.λπ που συνδέουν τον κομμουνισμό (μόνον) με τον Πλάτωνα.
      Αλλά μήπως και ο ίδιος ο Μπαντιού, ως παράδειγμα τον φέρνω, δεν είναι λόγου χάριν παρά τις λυρικές του αποστασιοποιήσεις από το μεγάλο πατρικό άπειρο, και την πολύ ωραία όντως μεταεγελιανή και εγελιανίζουσα αλλά και αντιεγελιανή του διαλεκτική περί εμμενούς απείρου (δική μου ονομασία, τώρα πρόχειρη, μπορεί και να το έχω διαβάσει), μήπως και αυτός δεν σηματοδοτεί μια επιστροφή στο μεγάλο Άπειρο; πάλι αυτό θα έλεγαν και οι αντίπαλοί του κ.λπ κ.λπ αλλά εγώ το βρίσκω μια γοητευτική ερμηνεία κάθε κομμουνιστή, κυριολεκτικού κομμουνιστή, να είναι δηλαδή ένας διαλεγόμενος με τον Πατέρα, εννοείται αντάρτης, εννοείται να θέλει να ρίξει τον θρόνο της πατρικής πατριαρχικής εξουσίας κ.λπ αλλά διαλεγόμενος ωστόσο με τούτη;;;
      Αν βάλω στο παιχνίδι και το Ισλάμ, δεν τελειώνουμε ούτε μεθαύριο, ακόμα κι αν παραμείνουμε στο ρεπορταζικό στύλ που προτιμώ...στα σχόλια..
      Παρεπιπτόντως, στην ορτοντόξ εδώ κατάσταση έχει γίνει της πουτάνας, και ο Άνθιμος θεωρείται...οικουμενιστής, αν και παρατρεχάμενος του Πατριάρχη και ταυτόχρονα της χρυσής αυγής, δένει παπικά γλυκά με φασιστικές ναζιστικές "αναζητήσεις", την ίδια στιγμή που πήγε και Τεχεράνη (!!) για "διάλογο" με τους μουλάδες, τα έχουν παίξει οι νεοορθόδοξοι (στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και ο...Άνθιμος!), και από την άλλη οι παλαιορθόδοξοι "αντιοικουμενιστές αντιδυτικοί) (μάλλον ρωσόφιλοι ακροδεξιοί) έχουν ξεκινήσει πόλεμο μέχρις εσχάτων. Είπα και τα θρησκευτικά κουτσομπολιά μιας και το τραβάει το κλίμα των σχολίων μας...να μην γελάσουμε και λίγο;

      Διαγραφή
    5. Και βέβαια, το άπειρο, κατά Μπαντιού "έρχεται" με τον Χριστιανισμό, όπως και η αιωνιότητα σε συνάφεια με το άπειρο, νομίζω καλά το θυμάμαι; από τις μεταφράσεις σου το θυμάμαι σε διάκριση από την προχριστιανική αθανασία κ.λπ. άρα το μικρό άπειρο (Χριστός) στην πραγματικότητα αναδύει το μεγάλο άπειρο, συναναδύονται, άρα το μικρό άπειρο κατά κάποιο τρόπο μπορεί να γεννάται από το μεγάλο άπειρο αλλά είναι για αυτό το μεγάλο άπειρο η απόλυτη προϋπόθεσή του. Δεν γενάει το ένα το άλλο ταυτόχρονα, εφόσον ο πατέρας προηγείτα του γιόκα, αλλά με έναν τρόπο που σημαίνει ότι ο γιόκας προηγείται του πατέρα. Λογική και όχι (φυσική) χρονική προτεραιότητα του πατρός, αλλά από την άλλη αυτός ο γιόκας (και κάθε προϋπάρχον αλλά Λογικά ύστερον του Λογικά πρότερου) ρε παιδί μου αδικημένος είναι, να είναι το παράγον αλλά τελικά το παραγόμενο αν και συνπαράγον του ζευγαριού.
      Κάπως έτσι τρελάθηκε και ο Λακάν νομίζω. Επέτρεψέ μου να τη ψάχνω λίγο με την σάρκα και καμμία θηλυκή θεότητα της μεσοποταμίας, με παράξενη σχέση με τον θεό Ήλιο-Μίθρα (κάνω και πλάκα, αλλά όχι μόνον).

      Διαγραφή
    6. Ή το αντίστροφο διάολε! ο πατέρας έχει φυσική χρονική προτεραιότητα, ενώ η Λογική προτεραιότητα ανήκει στον γιόκα; δηλαδή στο μικρό άπειρο; και έτσι μπορεί να το δει κανείς, αλλά έτσι μου θυμίζει το πράγμα περσοναλιστικό υπαρξισμό κ.λπ..

      Διαγραφή
    7. Αν η Λογική προτεραιότητα ανήκει σε αυτό που εμφανίζει το αίτιο, τότε η απόλυτη προϋποθετικότητα ταυτίζεται με την Λογική προτεραιότητα, ήτοι ο γιόκας (μικρό άπειρο) είναι (αυτή) η Λογική προτεραιότητα, το απόλυτο (ως δείκτης της εμφάνισης) είναι και το Λογικά πρότερον.
      Αν αντίθετα, η Λογική προτεραιότητα είναι το αντίθετο του απόλυτου ή του απόλυτα προϋποθετικού, ήτοι ο γιόκας (μικρό άπειρο) ως απόλυτο έπεται του Λογικά πρότερου Πατρός (μεγάλο άπειρο), το μη απόλυτο είναι ο Πατέρας (μεγάλο άπειρο) και ταυτόχρονα είναι το Λογικά πρότερον (του απόλυτου). Έτσι όμως παράγεται ως γεννητική αιτία είτε το μεγάλο άπειρο αλλά είναι μη απόλυτο, άρα τι είναι; είτε το μικρό άπειρο που είναι απόλυτο μεν αλλά είναι μικρό, οπότε όμως τι γεννητικό είναι; ένα ελάχιστο μικρό μοναδικό είναι που γεννάει; μεταξύ υπαρξισμού και ατομικής θεωρίας ή μοναδολογίας;

      Διαγραφή
  4. Θα ξαναπιάσω ωστόσο το ζήτημα, αναγκαστικά, εφόσον ο Λακάν με στέλνει πάλι στον Έγελο, το άπειρο και τα σχετικά [που άφησα πριν κάτι μήνες], οπότε με βοηθάς πολύ. Έλυσα και τα θρησκευτικά ζητήματα ως προς τον εαυτό μου, πιστεύω μόνο στο Κουρδιστάν, αν και πολιτική (και φιλοσοφία) δεν κάνεις με την πίστη, οπότε θα τα πούμε συντόμως.
    Παρεπιπτόντως, ενεργοποίησα έναν Λογογράφο στο Η/Υ οπότε μην απορήσεις (απορήσετε) με το ερχόμενο τεράστιο μέγεθος κειμένων εφόσον θα είναι εύκολο να μιλάω και να γράφονται αυτόματα τα προφορικά λεχθέντα. Με λίγα λόγια τη πατήσατε, έρχονται σεντόνια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πήρες φόρα και δεν θα σε προλάβω.

    Ορισμένα εισαγωγικά, που μάλλον θα καταλάβεις σε τι εξυπηρετούν:

    Η «διαβολική τριάδα» τής διάλεξης τού Μπαντιού για τον Μπέκετ αποτελεί διακωμώδηση τού σπινοζικού θεού. Αυτό ισχύει, δεν είναι δικό μου σόφισμα (πβ. «Εμμένειες»). Πρόσεξε πως λειτουργεί:

    Οι πρώτοι όροι στις ισότητες από τον Σπινόζα, οι δεύτεροι τού Μπέκετ:

    [1] θεός/άπειρη ουσία/natura naturans = υποκείμενο εκφοράς (ΝΒ: το σπινοζικό-είναι είναι ένα αενάως-παραγωγικό-είναι¸το μπεκετιανό υποκείμενο τής εκφοράς πάσχει από ακατάσχετη λογοδιάρροια)
    [2] άπειρος νους/κατανόηση (που δύναται να κατανοεί τα άπειρα κατηγορήματα τής ουσίας) = παθητικό υποκείμενο που όμως «δεν καταλαβαίνει γρυ» [natura naturata, πβ. Κατωτέρω, «τρόπος»]
    [3] ανθρώπινος νους/κατανόηση (υποσύνολο τού άπειρου νου, που συλλαμβάνει δύο μονό κατηγορήματα, το εκτατό και τη σκέψη) = ερωτών υποκείμενο, υποκείμενο που επωμίζεται το ερώτημα.

    Επομένως, ο Μπέκετ παρουσιάζει τον σπινοζικό [σολιψιστικό] Θεό ως θεό-με-γεροντική-άνοια: ούτε ξέρει τι κάνει, ούτε και καταλαβαίνει τι είναι αυτά που κάνει. Ο Θεός-Ουσία είναι Ασυνείδητος (το σκετς με τίτλο «Θεός» από τον «Αμέντ Φιλόσοφος»). Αυτή είναι μια πρώτη αντιστροφή τού σπινοζικού σχήματος.



    [a] Τώρα, για τον σπινοζικό άπειρο νου, ισχύει όντως η αρχή των μη διακρίσιμων τού Λάιμπνιτς: «αν δεν υπάρχει λογική διαφορά/διάκριση, τότε υποχρεωτικά δεν υπάρχει και οντολογική διαφορά». (ΝΒ: Ωστόσο, ο σπινοζικός «άπειρος νους» δεν έχει το γνώρισμα τής καρτεσιανής ---ή έστω εγελιανής--- «αντανάκλασης/αναστοχασμού», δεν είναι υποκείμενο, δεν είναι η αντανάκλαση των άπειρων κατηγορημάτων. Ούτε και ταυτίζεται με την εγελιανή κίνηση τού αυτο-προσδιορισμού, αυτο-αναγνώρισης, με την υποτιθέμενη ιστορία-τού-απείρου/απολύτου· τίθεται επομένως το ερώτημα: ο σπινοζικός άπειρος νους είναι ουσία (=ο ίδιος ο Θεός, ο θεϊκός νους [αυτό αποκλείεται από το κείμενο τής «Ηθικής»]), ή μήπως είναι τρόπος ή ίσως κατηγόρημα [αν κατηγόρημα, νιτσεϊκή απάντηση (εργασία για το σπίτι)]; --- Ο Μπέκετ το’χε πιάσει το νόημα, γι’ αυτό και το υποκείμενο τής εκφοράς του παρουσιάζεται ως ασυνείδητο. Να επισημάνω ότι για τον Μπαντιού ο σπινοζικός (άπειρος[;] ή ανθρώπινος) «νους/κατανόηση» είναι τρόπος).

    [b] Απεναντίας, σύμφωνα με τον Σπινόζα, για τον ανθρώπινο νου, δεν ισχύει αυτή η αρχή των μη διακρίσιμων. Πράγματι, για τον ανθρώπινο νου, όλα τα «άπειρα κατηγορήματα» με την εξαίρεση τού εκτατού και τής σκέψης εμπίπτουν στο πεδίο τού μη-διακρίσιμου (το μέρος τού είναι που δεν έχει έρθει ακόμα στην ύπαρξη---πβ. την «παρουσία» στον Μπέκετ). [Αυτό και για την κατανόηση τού μη-διακρίσιμου στον Μπαντιού. ΝΒ: η αρχή των (μη) διακρίσιμων καταρρίφθηκε από τον μαθηματικό Cohen τη δεκαετία τού ’60].



    Ένα τελευταίο: το κενό στα μαθηματικά δεν έχει την κοινή έννοια τής κενολογίας. Σημαίνει αυτό [το κάθε-τι] που καταρχάς εμφανίζεται-εκεί [«δίδεται/προϋποτίθεται»] και το οποίο δύναται/προορίζεται να μετρηθεί, εφόσον νοηθεί χωρίς ποιότητες (με την εξαίρεση τού αριθμού/ποσότητας). Το κενό είναι το πρώτο όνομα για τις μη-συνεκτικές πολλαπλότητες [το πρώτο όνομα τού είναι]. Ό,τι ακολουθεί (πχ. «θεωρία των συνόλων») συνέχει ό,τι προηγουμένως δεν έστεκε. --- Το χωρίς-ποιότητες δεν σημαίνει οντολογικό υποβιβασμό των ποιοτήτων. Οι ποιότητες προσεγγίζονται από την θεωρία των κατηγοριών (οι κατηγορίες δεν είναι «κατηγορήματα», είναι δίκτυα σχέσεων [βέλη-προς-βέλη]. Η θεωρία των κατηγοριών είναι πιο δύσκολη από τη συνολοθεωρία· μέχρι τώρα απέφυγα να μεταφράσω σχετικά κείμενα τού Μπαντιού, με την εξαίρεση για το «ανοιχτό»).



    ΥΓ Το «η [εγελιανή] μοναδοποίηση {μονάδα=είδος} δεν είναι νόμος τού είναι» αντιστοιχεί σε μια σημείωση τού Λένιν στη Μεγάλη Λογική «Δεν καταλαβαίνω γιατί να είναι Eins» (δεν θυμάμαι πού ακριβώς, δεν έχω πρόχειρο το βιβλίο).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είμαι στη δουλειά, τα λέμε το μεσημέρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολλές απορίες έχω.
    Καταρχάς, ήμουν σίγουρος πως ο Σπινόζα θα έχει σχέση με όλο αυτό. Τώρα, όσον αφορά την μη παρουσία Χέγκελ στο σχήμα που "πάμε να φτιάξουμε", πάλι ήμουν σίγουρος πως είναι απομακρυσμένος κατά τι.
    Κάποια στιγμή όταν νεώτερος ασχολήθηκα με τον Σπινόζα (όχι πολύ νεώτερος), είχα φτάσει να τον γράψω σε κασέτα (την ηθική) και να την ακούω, στο σπίτι, πριν κοιμηθώ, στο αυτοκίνητο, κάποια στιγμή είχα πεισθεί εντελώς παράλογα τότε ότι η αιώνια ουσία είναι δυνάμενη να υπάρξει μόνον μετά Χριστόν (ή μετά Μοχάμαντ, σε μια εναλλακτική ανάγνωση)και τό τύπωσα (μετά, πολύ μετά, και πιο εύσχημα) σε ένα ερασιτεχνικό βιβλίο, που ευτυχώς το έχω εξαφανίσει. Το εξαφάνισα, πρώτον γιατί θεώρησα ότι είναι εντελώς παράλογο ένας μη-υποκειμενιστής φιλόσοφος να έχει ως κορωνίδα του συστήματός του ένα υπερ-υποκείμενο, μιαν υπερ-υπόσταση. Υπάρχει βάθος με την natura naturans, ποιός άλλος ο Eriugena (ο πραγματικός!!), ο Γκαμπιρόλ (Αβικεμπρόν)(Εβραίος υλοζωϊστής στον ύστερο μεσαίωνα), ο Θωμάς βέβαια (ποιος τον γαμεί αυτόν βέβαια) ο Τζορντάνο Μπρούνο, και φλούπ! Σπινόζα. Τα τελευταία αναφερόμενα είναι σχολαστικά, αν και έχω μαζέψει υλικό, αν έρθεις ελλάδα (δεν στο συνιστώ, αν και δεν μπορεί, διακοπές θα κάνεις) στα χαρίζω όλα, αλλά μπορείς και να τα βρείς. Δυστυχώς δεν έχω "δούλους" για να τα μεταφράσουν και προωθήσουν στην ελληνικἠ εκδοτική πιάτσα, αλλά το ζήτημα είναι αλλού, εκεί που σου είπα στην αρχή. Μετά από τα τρία άπειρα, έρχεσαι τώρα και μου λές ότι αυτό που με κατέστρεψε ως υποψήφιο στοχαστή (μη χέσω βέβαια) είναι το Α-συνείδητο κατά Μπέκετ! με γάμησες λίγο, εφόσον θα πρέπει να δεχτώ τον όρο, και τότε; αλλά πριν τον δεχτώ, πές μου όμως τι γίνεται με τα τρία άπειρα, γιατί βλέπω και δεν βλέπω αντιστοιχία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Για να το διευκρινήσω, είναι προφανές πως ο "εγελιανισμός" (μου) της εποχής εκείνης που τα έπαιξα φιλοσοφικά, ποιός ξέρει; ίσως και γενικώς, με ώθησε να δω την δημιουργούσα φύση, ή φυσιοποιούσα φύση, ως υπερ-υποκείμενο, αν και ο γιόκας ως Λόγος δεν χώραγε τότε στο υπερσχήμα μου, οπότε τζίφος. Λές να μου λύσεις την απορία;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Και βέβαια:,
    τελεστής διάνυσης; (γκλούμπ..)
    εκφορά; αν ούτε ο άπειρος νούς είναι υποκείμενο εκφοράς, είναι το υπερ-άπειρο; το υπερ-άπειρο μπλαμπλάρει αενάως, αυτό όντως μπορεί να θεωρηθεί ως ασυνείδητο, έχει νόημα, αλλά ο άπειρος νούς; ναι όντως ο νους με το συμπάθειο για μαλάκας μου φαίνεται και μένα, αλλά τελικά αν το υπερ-άπειρο μιλάει αενάως, και είναι ο θεούλης άνευ γιόκα και ο γιόκας είναι κάπου εκεί κοντά στο ανθρώπινο υποκείμενο, αυτό το έρμο το (άγιον) πνεύμα που είναι; κοντά στον άπειρο νου;; τότε πως κάνει τον διορθωτή; μάλλον η αγία τριάς έχει προβληματική σχέση με το σχήμα, αλλά αν είναι έτσι πως μπορεί να διασωθεί μια θεωρία διαλεκτικής ενσωμάτωσης (του χριστιανικού και εν γένει μετα-παλαιοδιαθηκικού δράματος) της ενσάρκωσης-ενανθρώπισης;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Και αν σου πω πως ποτέ ντεν κατάλαβα ποτέ αν υπάρχει θεωρία στον Σπινόζα για τους τρόπους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «δεν κατάλαβα ποτέ αν υπάρχει θεωρία στον Σπινόζα για τους τρόπους;»--->

      Πώς δεν υπάρχει; Υπάρχει μια αιτιώδης αλυσίδα άπειρων τρόπων (υποτίθεται απρόσιτη [μη-διακρίσιμη] για τον άνθρωπο), και μια άλλη αιτιώδης αλυσίδα πεπερασμένων τρόπων, οι οποίες μάλιστα δεν αλληλοτέμνονται. Αιτιώδεις γιατί στον Σπινόζα ο νους είναι «πάθος», είναι κάτι το παθητικό.

      --- Όσο για την απουσία μου, έχω μια ουρολοίμωξη που με πέθανε.

      Αν θες να ρωτήσεις κάτι για το κείμενο τού Μπαντιού για τον Χέγκελ που μετέφρασα, ρώτα γιατί μόλις τέλειωσα το βιβλίο με τα σεμινάρια. Αν μπορείς δώσε χωριστά τις ερωτήσεις (1,2,3 κ.λπ.) κι όχι χύμα. Θα τα δω και θα σου απαντήσω μόλις συνέλθω. Το βασικό είναι ότι ο Χέγκελ συνάγει το άπειρο και το πεπερασμένο από την προσδιοριστικότητα (bestimmheit) (από το κάτι=σημείο ύπαρξης) και ότι το όριο (=)/ φραγμός είναι δύο όψεις τού ίδιου πράγματος (το όριο από την πλευρά τού «είναι», ο φραγμός από την πλευρά τού «κενού», όπου αυθυπερβαίνεται για να οδηγήσει πάλι σε ένα νέο όριο (ή καλύτερα σε ένα όριο-φραγμό κ.ο.κ.). Αυτά τα λέει καθαρά στο κείμενο.

      Δ.

      Διαγραφή
  11. Καταρχάς καλή ανάρρωση, και δυνατός (χαζή συμβουλή, από προσωπική πείρα: τρώε γιαούρτι μέχρις αηδίας, για να μην σε διαλύσουν οι αντιβιώσεις). Για τον Χέγκελ σε σχέση με το άπειρο πεπερασμένο, νομίζω έτσι είναι, και γω έτσι το κατανοώ τελικά, σε σχέση με το Etwas (Κάτι) και τις δύο μορφές ορίου (όριο, φραγμός) και δεν χρειάζεται κάτι πολύ παραπάνω, παρεκτός κι αν σταθεί κάποιος ειδικά σε υπόρρητες κατανοήσεις σύμφωνα με μιαν επιβίωση της παραδοσιακής μερταφυσικής κ.λπ, πράγματα ιδιαιτέρως εκνευριστικά, ίσως και ο Μπαντιού (και άλλοι) καλά κάνουν και κρατάνε απόσταση από την εσωτερική διαλεκτική του Χεγκελ και θέτουν το ζήτημα του απείρου-κενού πάνω απο όλα, είναι και μια μορφή ποιητικής απελευθέρωσης. Θεωρώ καλύτερο να κάνω μια επιστροφή σε ειδική ανάρτησή μου, όπου θα αναφέρομαι απορητικά και στον Μπαντιού και σε άλλες πτυχές που αφορούν την παραδοσιακή μεταφυσική κ.λπ. Κοίτα να γίνεις καλά και βλέπουμε, είμεθα και κάποιας ηλικίας πλέον, πρέπει να γίνεται κανείς λίγο σπαστικός προσεκτικός για να την βγάζει καθαρή από μια ηλικία και πάνω..Θα συνοψίσω όλα αυτά που σου είπα, όταν ηρεμήσω και πάψω να υποφέρω τόσο από τα διεθνή και τα τοπικά γεγονότα, δεν αντέχω και πολύ μερικά πράγματα αλλά δεν κάθομαι να απομακρυνθώ, λάθος, αν μη τι άλλο η φιλοσοφία είναι και μια καταφυγή, ένα αγωνιώδες και αυτό πράγμα αλλά και μια αναστολή. Για Σπινόζα ευχαριστώ, θα το κοιτάξω. Σύντομα, νέο κείμενο σχετικό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Για τους τρόπους δεν εννοείς το κατηγόρημα-υπόσταση (έκταση νους);;, εννοούσα το μόντους, τον τροπισμό και όχι το-τα ατριμπούτουμ attributum

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..