Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Ο πραγματικός κόσμος της (μισθωτής) εργασίας..


Όταν συγκεντρώνονται σε ένα κοινό πεδίο παλαιές και νέες ή αναδυόμενες αντιφάσεις ενός συστήματος αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχει ένα εκ των πραγμάτων ανώτερο επίπεδο οργάνωσής του.
Η διαλεκτική εκείνη που θα "επιθυμούσε" να διαβλέψει μέσω αυτών των συγκεντρωμένων συστημικών αντιφάσεων νέες δημιουργικές δυνατότητες εκτός αυτού του συστήματος δεν είναι δομημένη ως μια αφελής κρισιολογία που παρουσιάζει τις νέες αντιφάσεις ως έκφραση των παλαιών, άρα δεν είναι μια αφελής "παραδοσιακή" διαλεκτική που φαντάζεται το νέο σύστημα ως άμεσα προερχόμενο από την εκτύλιξη των παλαιών αντιφάσεων και των (υποτιθέμενων) αδιεξόδων τους όπως αυτά εκφράζονται σε νέες αντιφάσεις, αλλά δύναται να είναι μια άλλη συμμετρική με την προηγούμενη αφελής κρισιολογία που παρουσιάζει τις νέες αντιφάσεις ως μια προμορφή του νέου συστήματος.
Αν ήθελα να παρουσιάσω μια σχηματική μορφή αυτών των δύο αφελών αντιφασιολογιών θα τοποθετούσα την πρώτη στον χώρο της μ-λ ή καθαρής μαρξιστικής θεωρίας και την δεύτερη σε όλο τον υπόλοιπο αριστερό χώρο (όχι μόνον τον αντικαπιταλιστικό).
Όμως, θα υπάρξει άμεση διαφωνία που θα είναι η εξής: δεν βλέπεις κάτι το θετικό ή δυνητικό σε όλη αυτή την προσπάθεια για μια θεωρία περί τής διαλεκτικής των αντιφάσεων ή όπως αλλιώς λέγονται, λ.χ διαφορών; κ.λπ
Όχι, θα απαντούσα. 
Δεν βλέπω τίποτα θετικό, ή δυνητικό, αλλά μόνον ένα αδιέξοδο.
Όχι άμεσα, όχι "νομοτελειακά", μέχρι τουλάχιστον ή κάποτε να εκφραστούν πραγματικά αυτόνομα αυτοτελώς και πραγματικά χωρίς διαμεσολαβήσεις οι εργάτες/εργάτριες, ίσως και οι μη εκμεταλλευτές (μη εργοδότες) μικροαστοί.
Μέχρι τότε οι διανοούμενοι κοινωνιοαναλυτές και ψυχ(ο-ω)αναλυτές θα λένε ενδιαφέροντα πράγματα, τα οποία όμως όσο αληθινά και να είναι θα είναι πάντα μπερδεμένα σαν ένα κουβάρι χωρίς άκρη αρχή και τέλος.
Δεν θεωρώ πως αυτό που θα έλυνε τους κόμπους θα εμφανιστεί τόσο εύκολα όσο φαίνεται σε μερικούς ακόμα κι αν καμώνονται τους κατανοούντες την δυσκολία, και αυτό συμβαίνει ως μη συμβάν για πάρα πολύ συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους οι διανοούμενοι συνήθως δεν θέλουν να ακούσουν ούτε κουβέντα.
Δεν εκπροσωπώ την τάξη μου, ούτε πλαγίως λέω πως μέσω αυτών που λέω και εδώ την εκπροσωπώ, μπορώ όμως να καταλάβω τις αντιδράσεις της ακόμα και όταν είναι αυτοσπαρασσόμενη και χωρισμένη σε εθνοτικές, τοπικές και άλλες (συνήθως άγριες) διαιρέσεις, ή το αντίθετο (μπορώ να την καταλάβω) στις πραγματικά σιωπηρές ενότητές της ή την σιωπηρή ενότητά της με τον παγκόσμιο εαυτό της.
Η εργατική τάξη και η μικροαστική της ταξική συνοδεία [η οποία δεν είναι θεωρούμενη (ως) "κατώτερη" πρώτα από όλα από την ίδια την εργατική τάξη] είναι μια παγκόσμια και σιωπηρή για πολύ καιρό δύναμη, είναι όντως ένα παγκόσμιο υποκείμενο της παραγωγής και της μαζικής κοινωνικής ζωής που ανιχνεύει τα όριά της και τους τρόπους ζωής της με απόλυτο και ζυγισμένο ρεαλισμό και ως συνείδηση έχει αρκετά προβλήματα να λύσει και να σκεφτεί:
Καταρχάς αυτή τη στιγμή είναι σφόδρα αντικομμουνιστική, αλλά όχι με την ακροδεξιά και φασιστική έννοια, αν και μεγάλα τμήματά της επηρεάζονται από μια αντιglobal ιδεολογική κουλτούρα που είναι κοντά στην ακροδεξιά.
Αυτό οι διάφοροι κομμουνιστές όλων των μορφών που ακόμα κορδώνονται σαν ιδεολογικοί κόκορες δεν το έχουν κατανοήσει ούτε μπαίνουν στον κόπο να το αναστοχαστούν χωρίς να ρίχνουν την ευθύνη στους άλλους ή...τον καπιταλισμό.
Κατά δεύτερο και ουσιαστικότερο λόγο η εργατική τάξη είναι προσανατολισμένη σε έναν ρεαλιστικό ωφελιμιστικό τρόπο σκέψης και βίωσης του κόσμου και καλά κάνει, πολύ καλά κάνει, εφόσον θέλει γενικά "πληρωμή τοις μετρητοίς" και όχι ιδεολογικές πιστώσεις μεγάλης αλλά ακόμα και μέσης χρονικής εμβέλειας.
Η ίδια η σύγχρονη εργατική τάξη είναι μια από τις ζωντανότερες αντιφάσεις του ίδιου του συστήματος η οποία αν θα "επιλυθεί" θα "επιλυθεί" από μόνη της εντός αυτού του νέου και έμπρακτου πλαισίου.
Αν μιλάγαμε κάπως σχηματικά πολιτικά θα ισχυριζόμουν χωρίς κανένα ενδοιασμό πως το πραγματικό όραμα ή πολιτικό σχέδιο που θέλει να ακούσει ως εναλλακτικό η παγκόσμια εργατική τάξη ως μαζική τάξη αυτή τη στιγμή είναι κάποια μορφή σοσιαλδημοκρατίας ή κάποια πραγματική σοσιαλδημοκρατική διαχείριση του καπιταλισμού, έχοντας μάλιστα πλήρη επίγνωση τής παγκοσμιότητας των προβλημάτων αλλά και των αναπόφευκτων εθνικών ορίων, αλλά γνωρίζοντας κι όλας την δεξιά στροφή της όποιας σοσιαλδημοκρατίας.
Δεν λέω πως αυτή η σκέψη είναι η σωστή σκέψη αλλά αυτή είναι η μαζική εργατική και μικροαστική σκέψη και ούτε ένας πόντος ή γραμμάριο φασισμού ή κομμουνισμού δεν υπάρχει ακόμα σε αυτήν την μαζική σκέψη.
Δεν λέω πάλι πως είναι σωστή η εξίσωση φασισμού κομμουνισμού, αλλά αυτή την εξίσωση την κάνουν πρώτα απ' όλα οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο.
Ίσως το επικινδυνότερο όλων είναι πως ο φασισμός και η ακροδεξιά σκέψη και πολιτική έχουν κερδίσει κάποιους ελάχιστους υπο-πόντους μέσα στην εργατική και την μικροαστική τάξη, αλλά αν θεωρούμε τον εαυτό μας σοβαρό θα έπρεπε πρώτον να μην το παρατραβήξουμε όσον αφορά στην φασιστική επιρροή μέσα στην εργατική τάξη εφόσον τούτη είναι ριζικά "αναθεσιακού τύπου" (ακόμα), αλλά και όσον αφορά στους λόγους που κάνουν την παγκόσμια μαζική εργατική τάξη κάπως να "λαϊκίζει" εφόσον τούτη δεν κάνει τίποτα άλλο από αυτό που έκανε πάντα η εργαζόμενη λαϊκή μάζα, ήτοι να κοιτάει πρώτα πρώτα τα άμεσα συμφέροντά της και έπειτα να είναι προσκολημμένη στην τοπική γειτονιά της που θεωρεί δική της και τα προβλήματά της.
Όλο αυτό είναι ένα απίθανο κουβάρι αντιθέσεων αντιφάσεων και αντινομιών, και όχι το κολασμένο μέρος όπου οι μάζες επιθυμούν τον φασισμό ή τον φονταμενταλισμό ή τον λαϊκισμό και πάει λέγοντας. 
Αυτά είναι για ηλίθιους και μάλιστα, λυπάμαι που θα το πω, για ηλιθιοποιημένους κομμουνιστές.
Ο κίνδυνος είναι στα βασικά, τα απλά, τα διαχειριστικά θέματα της ζωής και όχι στις διάφορες μπερδεμένες αναλύσεις περί των πάντων και του τίποτα.
Τουλάχιστον αυτό εγώ καταλαβαίνω από τον λαϊκό βυθό που ζω, και δεν είναι κάτι με το οποίο συμφωνώ και θαυμάζω σε όλα, αλλά αυτό είναι ο κόσμος μας ο κόσμος μου.
Σε έναν τέτοιο κόσμο που είναι ταυτόχρονα μικρόκοσμος αλλά είναι και ο πραγματικός μεγάλος κόσμος της μισθωτής εργασίας τα όρια φίλου και εχθρού είναι πραγματικά ευμετάβλητα και δεν πρόκειται πια να πάρουμε ή να δώσουμε πράγματα τόσο εύκολα, "όπως παλιά".

Νομίζω σκέφτομαι όπως η τάξη μου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης υπό εντελώς διαφορετικές αλλά και όμοιες υλικοκοινωνικές συνθήκες..







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..