Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Μπελογιάννης, Τσίπρας (και Ζαχαριάδης)



Τα ζητήματα συνέχειας όπως αναδύθηκαν πάλι με το "μνημόσυνο" Μπελογιάννη θα έπρεπε να μας ανησυχούν και όχι να αναπαράγουν ψευδοπάθη.
Είναι προφανές πως ο Σύριζα και ο κύριος πρωθυπουργός εργαλειοποιούν με τον αθλιότερο τρόπο μιαν υπόθεση που δεν τους αφορά και τόσο.
Δεν ισχυρίζομαι πως δεν τους αφορά καθόλου, εφόσον όπως και να το κάνουμε ένα μέρος της αριστεράς μέσω αρχικά της Εδά και του εσ συνέχισε την πορεία του ως εκεί που είναι τώρα, με έναν προκαθορισμένο τρόπο.
Η διάχυση και ο τελικός διασκορπισμός του επαναστατικού αγώνα μέσα στον άμεσο δημοκρατικό αγώνα δεν συνέβει σε μια στιγμή, ούτε ήταν μόνον αποτέλεσμα του λενινιστικού σκιάχτρου του "οπορτουνισμού", αλλά ήρθε ως αποτέλεσμα ενός συνδυασμού στρατηγικών επιλογών των ίδιων των κομμουνιστών από την εποχή ακόμα του "σταλινισμού", των νέων ιστορικών συσχετισμών μετά την απαξίωση του ιστορικού κομμουνισμού, και ως αποτέλεσμα βέβαια και της επικράτησης των νέων μισθωτών μικροαστικών στρωμάτων στο ιστορικοπολιτικό πεδίο τής δημοκρατικής πάλης των εργαζομένων.
Η ανάπτυξη των αριστερών σοσιαλδημοκρατικών, δεξιο"κεντριστικών" (ευρωκομμουνιστικών) ρευμάτων αλλά και της λαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στην χώρα, δεν ήρθε ως αποτέλεσμα κάποιας ταξικής συνωμοσίας ή της επιρροής γενικά της αστικής ιδεολογίας, αλλά από αυτό το σύνολο των συντελεστών που σας παραθέσαμε σε μια σχηματική συνοπτική μορφή.
Οπότε, οι μη κομμουνιστικές αριστερές δυνάμεις όπως έχουν διαμορφωθεί, σε αυτήν την απαράδεκτη μάλιστα μορφή, έχουν και παραέχουν το δικαίωμα να επικαλούνται τις ιστορικές ρίζες τους, να κάνουν τελετές, να συγκροτούν τον δικό τους αντιδεξιϊσμό αναφερόμενοι στους αγώνες του λαού του οποίου αποτελούν μέρος.
Από την άλλη, ο κύριος ιδιοκτήτης τής μνήμης αυτής, το κκε, έχει βέβαια κάθε δικαίωμα να διεκδικεί το κύριον μέρος της και να υπενθυμίζει στούς "άλλους" την βασική κυριότητά του.
Μέχρις εδώ καλά. Τι καλά δηλαδή, χάλια.
Τίποτα δεν έχει μείνει το ίδιο και τίποτα δεν πρέπει να παραμείνει το ίδιο, ειδικά τώρα και ειδικά με τις νέες συνθήκες που έρχονται, με βραδύτητα αλλά για να εγκατασταθούν μονίμως γύρω από το ειδικό εθνικοπολιτικό και διεθνοπολιτικό πλαίσιο που συνέχει την χώρα "μας".
Τα ζητήματα τής αριστερής μνήμης είναι μεν σημαντικά, εφόσον μάλιστα υπάρχει μια διαρκής αναθεωρητική προσπάθεια από την ύποπτη σκοπιά της δεξιάς αλλά και του "κέντρου", αλλά από την άλλη έχουν μετατραπεί επίσης σε ένα είδος φετίχ, σε μια παγίδα, σε ένα αδιέξοδο χωρίς ελπίδα.
Η αριστερά στην Ελλάδα, συμπεριλαμβάνω και το κκε, έχει μετατραπεί σε ταυτοτικό σύστημα, σε εθνοτικοπολιτισμική ομάδα, και δεν έχει τις δυνάμεις για να θέσει ξανά εντός της και στην κοινωνία τα στρατηγικά ζητήματα, ούτε να ανοιχθεί στους ρεαλιστικούς ορίζοντες της γεωπολιτικής και κυριαρχικής διαμάχης στο σημείο ακριβώς που ευρισκόμεθα και όχι στο φαντασιακό σημείο μεταξύ 1936-1949.
Το ιστορικό σημείο αυτό είναι πραγματικό και διδακτικό ιδεολογικά και πολιτικά, αλλά μετατρέπεται σε φαντασιακό και φετιχικό από την στιγμή που περιέχει τα πάντα στην σκέψη και δεσμεύει τον στρατηγικό ορίζοντά της και την πολιτική δημιουργικότητα όσων περιορίζονται σε αυτό. 
Αυτή η ροπή προς τα "πίσω" πέραν των ιδεολογικών της λειτουργιών, που είναι αναπόφευκτες - όπως και η ιδεολογία βέβαια, έχει λάβει τα χαρακτηριστικά τής ψυχικής, ιδεολογικής και πνευματικής καθήλωσης και χρησιμεύει επίσης για να διατηρηθούν βασικοί αλλοτριωτικοί πολιτικοί άξονες, και να αναπαραχθεί μια συγκεκριμένη πολιτική γεωγραφία με στενόμυαλα εθνικοτοπικά χαρακτηριστικά.
Η αριστερή ιδιομορφία τής χώρας, το κύρος της αριστεράς όπως προήλθε από τους δημοκρατικούς και ταξικούς αγώνες της, μπορεί ακόμα να σημαίνει πολλά μέσα σε έναν όλο και πιο δεξιό κόσμο, αλλά από την άλλη αρχίζει να σαπίζει, να γίνεται βραχνάς ακόμα και για την γενική υπόθεσή της, αν ακόμα παραμένει ένα τέτοιο πράγμα.
Η δημιουργία μιας κωμικής και ελεεινής περσόνας όπως ο Τσίπρας μέσα από αυτό το ιστορικό πεδίο θα έπρεπε να μας ανησυχεί, αν και το θέμα είναι κάπως παρακείμενο ως δευτερεύον στο στρατηγικό πρόβλημα τής αριστεράς, όχι γιατί δεν είναι αναμενόμενες οι δεξιόστροφες "αποστασίες" κ.λπ αλλά διότι τούτο το τυπάκι μπορεί παρά την αστειότητά του εκτός από το να κυβερνά μια χώρα να έχει το ανεπίγνωτο θράσος να συνεχίζει να αναφέρεται στο παρελθόν.
Μετά από το σκύλεμα του Κάστρο, το οποίο όμως θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μια συμβολική τιμωρία για την απεραντολογία και την φλυαρία τού αυταρχικού κομμουνιστή επαναστάτη, ήρθε η σειρά του Μπελογιάννη, που τώρα πληρώνει, συμβολικά πάλι, την δημοκρατιστική πατριωτική του αφέλεια.
Εντάξει, δεν θα μπορούσε να πάει και στο "ιερό" του Ζαχαριάδη αν υπήρχε, αν και το τόλμησε να πάει να δει ένα θεατρικό έργο, γιατί αν και δεν υπάρχει "άλλος κόσμος" πιθανόν να τον δάγκωνε κανένα φάντασμα, τον αλήτη τον αρλεκίνο.







Ιωάννης Τζανάκος
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..