Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Οι σοσιαλδημοκρατικές σπουδές στην Ελλάδα (των υπερεπαναστατών)


Η καταγραφή όλων των ξεχωριστών κινημάτων που προήλθαν από τον κόσμο τής εργασίας δεν μπορεί να παραμείνει για πάντα στο σκοτάδι τής παλαιοελλαδικής μονομέρειας, αφού μιλάμε πάντα για ένα πλαίσιο ιστορικής επιστημονικής πραγμάτευσης και όχι μόνον για ιδεολογία ή αξίες.
Θεωρώ πως στην χώρα τούτη και στο εργατικό κίνημα εντός της υπάρχει μια μονομερής μεταφορά μόνον τής μαρξιστικής λενινιστικής και αναρχικής ή αριστερίστικης αφήγησης του εργατικού κινήματος, ενώ η β΄διεθνιστική και σοσιαλδημοκρατική θέση δεν έχει μεταφερθεί καθόλου, παρά το γεγονός πως είχαμε εδώ μιαν λαϊκή σοσιαλδημοκρατία, το Πασόκ, ειδικά τής πρώτης περιόδου μέχρι το 1985.
Το ίδιο το Πασόκ ως περισσότερο λαϊκιστικό κόμμα συμμαχίας πολλών κοινωνικών τάξεων, αν και με έντονη την παρουσία εντός και διά αυτού (ακόμα!) τής βιομηχανικής εργατικής τάξης, προώθησε έναν ιδιόμορφο αντιϊμπεριαλιστικό εθνολαϊκό μαρξισμό χωρίς όμως τις σοσιαλδημοκρατικές παραδόσεις που ήταν πάντα εργατοκεντρικές αν και ρεφορμιστικές. 
Ο πρώτος επιβοηθούμενος αριστερισμός, ως εθνοαριστερισμός, ήταν ο πασοκικός, θα θυμάστε βέβαια πως το Πασόκ την έβγαινε πάντα από τα αριστερά στο κκε, αλλά και στους ισχνούς ευρωκομμουνιστές τής πρώτης περιόδου (κκε-εσ).
Η σοσιαλδημοκρατική εργατική παράδοση ήταν πανταχού απούσα, ως αυθεντική ρεφορμιστική παράδοση, αλλά ακόμα και ο αριστερόστροφος κεντρισμός τής 2,5 διεθνούς αν και περιέχων στοιχεία αφορώντα τον εθνικό δρόμο προς την σοσιαλιστική απελευθέρωση δεν προβλήθηκε ποτέ.
Ούτε μεταφράσεις, ούτε συζητήσεις, ούτε ζυμώσεις, ούτε επιστημονική δουλειά, ούτε δυναμική σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία.
Με αυτό τον τρόπο, "εδώ", παρουσιάζεται ακόμα και σήμερα μια παντοδυναμία τής παλαιοκομμουνιστικής ερμηνευτικής τής ιστορίας τού παγκόσμιου εργατικού κινήματος ακόμα κι αν αυτή περιέχεται σε ευρωκομμουνιστικά ιδεολογικά πλαίσια, και η μόνη δυνατή ιδεολογική αντιπολίτευση σε ένα τέτοιο ιδεολογικό περιβάλλον μπορεί τελικά να είναι μόνον αριστερίστικη ή αναρχοαυτόνομη.
Ας υποθέσουμε τώρα πως κάποιος δεν είναι σοσιαλδημοκράτης ούτε καν με την 2,5-διεθνιστική "κεντριστική" θέση ή την θέση τού U-SPD (Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands – Wikipedia)(Independent Social Democratic Party of Germany - Wikipedia), αλλά παρά ταύτα την συμπαθεί ή την θεωρεί χρήσιμη για να πυροδοτηθεί μια διαφορετική συζήτηση και να καταπολεμηθεί ο αντιδημοκρατικός δογματισμός του ελληνικού κομμουνισμού και αριστερισμού, που θα βρεί "εδώ" κείμενα; που θα βρεί την ιστορία του κινήματος από την σκοπιά της σοσιαλδημοκρατίας; που θα βρεί αναλύσεις; πως θα μπορέσει να προτάξει και αυτή την θέση αλλά και τα ισχυρά σημεία της ιστορικής (εργατικής) σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στον μονόλογο των ιστορικών κομμουνιστών και των αριστεριστών;
Στην Ελλάδα πουθενά!
Θυμάμαι παλαιότερα πως είχα συζητήσει το θέμα με έναν από τους λίγους πραγματικούς σοσιαλδημοκράτες θεωρητικούς στην Ελλάδα, αν και δεξιός σοσιαλδημοκράτης (κανονικά του SPD ήταν και είναι ο άνθρωπος), τον Ηλία Κατσούλη, και τούτος μου είχε συστήσει μια μετάφρασή του από Μπέρνστάϊν και από ένα έργο του Κάουτσκι, τα οποία όμως δεν υπάρχουν πουθενά!
Επίσης μου είχε συστήσει μιαν εναλλακτική βιβλιογραφία από την σκοπιά τής νεώτερης σοσιαλδημοκρατικής διανόησης του SPD για την καταστολή των Σπαρτακιστών.
Κανείς δεν ασχολήθηκε, ούτε ασχολείται με την...σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα! 
Πρόκειται για σουρρεαλιστική μη ενασχόληση βέβαια, αφού ας πούμε ακόμα και ο πολύς κύριος Πρωθυπουργός της Ελλάδας και κατά κάποιο τρόπο ελεεινός ημισοσιαλδημοκράτης, ο Τσίπρας, είναι σίγουρο πως έχει διαβάσει Λένιν, είναι σίγουρο πως θεωρεί ακόμα στο βάθος (;) του λίγου εγκεφάλου του πως ο Κάουτσκι ήταν ένας αποστάτης προδότης του κινήματος, και σίγουρα έχει σε μεγάλη υπόληψη τον Γκράμσι, τον Τσάβες και τον Τσε Γκεβάρα, αν και ο ίδιος δεν θα είχε ποτέ την τιμή και την αντικειμενική δυνατότητα να φτάσει ούτε στο 1% της πολιτικής και ηθικής υπόστασης ή της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογικής ακεραιότητας του Κάουτσκι, μάλλον κατά Νόσκε και Έμπερτ τον βλέπω.
Έχουμε λοιπόν ως αριστερό πρωθυπουργό έναν Νόσκε που έχει διαβάσει πολύ Λένιν, ενώ πριν είχαμε έναν Κάουτσκι, τον Ανδρέα Παπανδρέου που είχε διαβάσει και ακολουθήσει Σαμίρ Αμίν, αφού πρώτα στην ζωή του ήταν τροτσκιστής κ.λπ κ.λπ!
Το αστείο μετά από όλα αυτά είναι πως μάλλον (και) εμείς ήμαστε ύποπτοι ως σοσιαλδημοκράτες...
Αυτό είναι το ιδεολογικό πλαίσιο του κινήματος στην χώρα, και σε αυτό το πλαίσιο μέσα ένα πράγμα θεωρείται εγγύηση αριστεροσύνης ακόμα κι όταν κάποιος είναι έτοιμος να γίνει Νόσκε και Έμπερτ:
Αριστερότερά του να είναι ο τοίχος!
Σωθήκαμε τώρα!
Είστε αστείοι..
Να μην ξεχάσω αύριο να συναντήσω την επαναστατική μάζα στην δουλειά...







Ιωάννης Τζανάκος Μαρτώφ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..