Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Σύντομο ιστορικό μιας ταξικής "αποστασίας" σωτηρίας..



Αν συνενώσεις τις ιστορικές αφηγήσεις των πολιτικών χώρων μιας χώρας ή βγάζεις νόημα και μπορείς να διαμεσολαβήσεις νοητικά τις αντιθέσεις τους, λαμβάνοντας κάποια θέση ή μετατρέποντας την αρχική θέση σου, ή δεν βγάζεις νόημα, και παρατηρείς τότε μάλλον άναυδος την ασυναρτησία έχοντας ωστόσο την ελπίδα να βγάλεις κάποια στιγμή ένα νόημα.
Μπορεί εσείς να θεωρείτε από τις δικές μου τοποθετήσεις πως δεν βγαίνει νόημα, αλλά από ό,τι καταλαβαίνω και γω ούτε από τις δικές σας βγάζω εγώ νόημα.
Παρακολουθήστε λίγο την προηγούμενη ανάλυσή μου για το κενό σοσιαλδημοκρατικής κουλτούρας στην χώρα, και πείτε μου ειλικρινά.
Βγάζετε κάποιο νόημα;
Εγώ δε βγάζω πάντως, ή αν βγάζω αυτό περιέχει την δυσάρεστη "αίσθηση" της ασυναρτησίας αλλά και της υποκρισίας μαζί. 
Ας πούμε πως το τελευταίο, η υποκρισία, είναι ένα αόριστο πράγμα, ηθικολογικού χαρακτήρος, οπότε ας το αφήσουμε στην άκρη. 
Πάμε τώρα στην ασυναρτησία, και αφήστε με μέ έναν πυκνό και μάλλον χιουμοριστικό τρόπο να την περιγράψω σε μια μεγάλη πρόταση.
Παρακαλώ λάβετε αυτή την πρόταση απλά ως διασκεδαστική ή αδιάφορη, αν δεν σας αρέσει το ιδιόμορφο πολιτικό χιούμορ μου:


Η χώρα των θαυμάτων

Αποφασίσαμε ως κοινωνία ότι ανήκουμε στην "δύση" και ως εκ τούτου δεν μας πρέπει να μην έχουμε όλες τις δημοκρατικές παρατάξεις που υπάρχουν στις καθωσπρέπει δυτικές κοινωνίες, έτσι εκτός από την δεξιά και το κέντρο φτιάξαμε, ή μάλλον μας έφτιαξαν-φτιάξαμε το σοσιαλιστικό κόμμα του λαού, που δεν ήταν σοσιαλδημοκρατικό αλλά έβγαινε από το μετερίζι των λαϊκών αγώνων και των αγώνων της βιομηχανικής εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων, και δεν ήθελε να έχει σχέση με τσι προδότες σοσιαλδημοκράτες, άλλο που ήρθε ο Μιτεράν λίγο πριν βγεί, στο μπαλκόνι, και συνεπήρε τα πλήθη, μετά ήρθε και ο Αραφάτ, οι Κούρδοι, οι πετρελαιάδες, ήταν και "αντισιωνιστικό" το κίνημα, αλλά παραδίπλα τα παιδιά του Χαρίλαου αν και τα είχαν μαλώσει οι μπαμπάδες τους κάνανε αντιπολίτευση αριστερή, ενώ τα καλά παιδιά του εσ μαζί με τον Χατζηδάκι, τον Μάνο, και όλη την ψευδή διανόηση του αριστερού ευρωπαϊσμού, έκαναν τα γλυκά μάτια στην νδ, ενάντια στον λαϊκισμό εθνικισμό και σταλινισμό, λες να ήταν τούτοι οι σοβαροί σοσιαλδημοκράτες; μπα, ήταν πολλά πράγματα, αστειότερα, μέσα σε όλα ήταν και η β πανελλαδική, ακόμα και θαυμαστές του ένοπλου αγώνα νεοαριστεροί, αλλά είχαν τα προβληματάκια τους με το κράτος, πρώτοι στον αγώνα ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό, δίπλα σταλινικοί μαοϊκοί, κάπου εκεί και οι πρώτοι αυτόνομοι, μαζί Καραμπελιάδες εκδόσεις Ρήξη, πρώτη μούρη Αντόνιο Νέγκρι, τώρα γράφει υπέρ του Συριζα και οι εδώ μεταφραστές και διαφημιστές του σήμερα υπερασπίζονται με πάθος την ορθοδοξία εναντίον των εθνομηδενιστών με τους οποίους πέταγαν μαζί μπόμπες εναντίον του Λεπέν στο Κάραβελ, αλλά άσε τους αυτούς, πάμε πάλι στο πασοκ, το οποίο μαζί με όλα είχε και έναν ωραίο τυπάκο, τον Αρκουδέα και ένα ωραίο υπουργό τον Λαλιώτη και κάπου εκεί την κάνανε τη δουλειά στο κκε και την κνε με την νέα κουλτούρα της (ψευδο-)αντίστασης από τα εξάρχεια, κάπου τα χάνουμε τα αυγά και τα πασχάλια, έχουμε και την δεξιά που είναι μια πολύ δημοκρατική δεξιά, πρώην βασιλόφρονες, χίτες μερικοί, κάποιοι όχι και τόσο λίγοι ήταν με τους Ναζί την περίοδο της κατοχής, αλλά τους ξέπλυνε ο "αντικομμουνιστικός αγών" αν και πάντα είχανε τον αδόλφο μέσα στη ψυχή τους, πρόκειται για γκράντε φιλελεύθερους, πιο φιλελεύθερος πεθαίνεις και ξαναζωντανεύεις ως Τζήμερος Πινοσέτ, αλλά κάπου εκεί πάλι έρχεται το νέο κέντρο, επενδύσεις εκσυγχρονισμός αλά Σημίτη με πολλά λεφτά, και αρκετή νέα σοσιαλδημοκρατία χωρίς συνδικάτα όμως, ή με το συνδικάτο της αδεδύ πάντα και τους διευθυντές τραπεζών ηγέτες της εργατικής τάξης, ντροπή δεν έχουν οι άνθρωποι, αλλά ούτε και οι άλλοι έχουν, στο μεταξύ αν μου πείτε μια σοβαρή απεργία μαζική να κάτσω να με χέσετε, αλλά δεν θα βρείτε από το 1977 και μετά, και τότε το πασόκ-πασκε και οι αριστεριστές την κάνανε, όχι το κκε, αλλά και που την κάνανε, τι έγινε; πασοκάρα πάσκε σε όλες τις βιομηχανίες, όλοι από τις "προβληματικές" επιχειρήσεις οι πασκίτες πήρανε μετάταξη στον δημόσιο τομέα, άρα κάτι ήξεραν, γι΄αυτό και οι εργοδότες το πήρανε χαμπάρι και έχουν φτιάξει δικά τους κυκλώματα προστασίας και συντεχνιασμού στις βιομηχανίες, αν μου πείτε τι κάνετε και τι κάνατε θα σπάσω πλάκα και θα γελάσω κι άλλο, γιατί φαντάζομαι και μαθαίνω τι έχετε κάνει όλοι σας, ένα πράγμα ξέρω μόνο για να τελειώνουμε με το απνευστί, όλοι οι συνάδελφοι του πατέρα μου από την Ελευσίνα που ήταν βιομηχανικός εργάτης πέθαναν πριν πιάσουν τα 60, όλοι όμως, όλοι, πέθαναν, πέθαναν, πέθαναν, και μόνον ο φάδερ την γλύτωσε λόγω άσθματος έφυγε από την βιομηχανία νωρίς και πεινάσαμε για λίγο αλλά έζησε, και ένα πράγμα μου έλεγε πάντα, και τώρα που τα λέμε, λίγο μηδενιστικό το βρίσκω και καταστασιακό, μόνο τα κορόϊδα δουλεύουνε εργάτες γιάννη μου και πεθαίνουνε, ο φάδερ απολύθηκε 30 40 φορές τότε, μου έλεγε πως μετά την απόλυση πήγαινε πάντα στους κινηματογράφους του Πειραιά και έβλεπε 2-3 μαζεμένες ταινίες πριν έρθει στο σπίτι, η μάνα μου δεν γκρίνιαζε, ωραία περνάγανε, δεν είχαμε σπίτι, και κάτι τελευταίο, ο φάδερ ήταν σοσιαλδημοκράτης, αγαπούσε τους κομμουνιστές, αλλά τους θεωρούσε και λίγο ανόητους, δεν είχε και άδικο, όμως αν δεν έχεις ζήσει Δραπετσώνα Πειραιά, δεν καταλαβαίνεις τίποτα από τα τότε πράγματα, ήμασταν και αεκτζήδες μέσα σε έναν ωκεανό γάβρων, αλλά πάλι πλάκα είχε, αυτά..




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..