Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Διαρκείς απολογισμοί και επανεκκινήσεις..



Η ζωή ενός αποξενωμένου υποκειμένου είναι γεμάτη απολογισμούς και επανεκκινήσεις, χωρίς την δραματοποίηση εκείνων που σε κάθε βήμα τους συναντάνε την ουσία του απόλυτου αλλά και χωρίς τις εκμηδενίσεις των πάντων από τους ψευδείς μηδενιστές ή τις απομιμήσεις της σύγχρονης περιπέτειας της τέχνης.
Δεν υπάρχει τίποτα, όντως δεν υπάρχει τίποτα να πεις, και πρέπει να σωπάσεις αν δεν μάθεις να χτίζεις κάτι με ένα απώτατο στρατηγικό ορίζοντα, ακόμα κι αν αυτό το κάτι είναι ένα πλέγμα κριτικών εννοιών.
Ωστόσο, στέκεσαι και σκέφτεσαι, είναι δυνατόν να υπάρξουν κριτικές έννοιες σήμερα;
Νομίζω πως έχουμε φύγει μακριά και από αυτό το ενδεχόμενο σκεπτικής επιβίωσης και το μόνο που μας απομένει είναι το μη ταπεινό καθήκον να οικειοποιηθούμε όλο τον κόσμο και στην σκέψη.
Όμως πάλι, πέραν των πρόχειρων και ευφάνταστων σχεδίων για μια ζωντανή υποτίθεται οικειοποίηση του κόσμου η πραγματική οικειοποίηση δεν μπορεί να είναι λειψή και αποσπασματική όπως τα θραύσματα των νεωτερικών πειραμάτων και πειραματισμών που κάποτε υπό τα στρεβλά φώτα ενός ακραίου ριζοσπαστισμού καμώθηκαν το ζωντανό, το καινοτόμο, το άλλο, το ενάντιο, το έτερο ή απόλυτο ξένο αυτού του κόσμου.
Κουρέλια, αυτό είναι ο υπερ-ριζοσπαστισμός σήμερα, κουρέλια σε μια χωματερή των εμπορευμάτων και εξυπνακίστικα νεφελώματα λόγων χωρίς κανένα έρεισμα πέραν των αυτοδιαφημίσεών τους ως διαφορετικών, αλλά το κυριότερο κουρέλια της επιστήμης, φαιδρές και έξαλλες θεωρίες ικανές να μετατρέψουν τα πάντα σε συντελέσεις και επιτελέσεις ενός νέου αόρατου και ενός νέου άϋλου νοήματος που επιθυμεί να σταθεί μόνο του στηριγμένο στο ίδιο του το πουθενά και το τίποτα.
Είναι αυτονόητο πως τούτο δεν είναι μηδενισμός, το λένε και οι ίδιοι οι κενολόγοι της κενολογίας αυτής, και έχουν δίκιο, γιατί ο μηδενισμός προϋπέθετε ένα στέρεο έδαφος άρνησης, άρα μια στερεότητα που δεν αρέσει καθόλου στους παπάρες της νομαδικότητας.
Οπότε και η κριτική που ασκείται στο σημερινό κενό ως τούτο να ήταν ένα μηδέν ή μια λατρεία του μηδενός είναι αστεία ως κριτική ή απλά είναι η ψευδοκριτική αποβλακωμένων συντηρητικών σε αποβλακωμένους ριζοσπάστες του κενού και της κενολογίας.
Πρέπει όμως να αποσπαστεί κάποιος, αν επιθυμεί όπως είπαμε να χτίσει μια νέα ολική οικειοποίηση, από όλους αυτούς και να ζήσει σε μιαν ακόμα μεγαλύτερη αποξένωση, γιατί όσο και να σας φαίνεται παράξενο το "χρωστάει" στην τάξη του αν τυχαίνει να είναι εργάτης/εργάτρια ή ένας άνεργος ή άεργος άνθρωπος να χτίσει μια στρατηγική ακόμα και για τις έννοιες ή για τις μη έννοιες αλλά τα νοήματα του νέου κόσμου που επιθυμεί να προϊδεάσει με το χτίσιμο αυτό.
Η αποξένωση αυτή δεν προσφέρεται για γοητευτικές αυτοεικόνες, αλλά έχει την μορφή ενός ρολογιού, εφόσον ο χρόνος είναι λίγος πυκνός σκληρός και τελειώνει.
Τα ρολόγια ας τα σπάσουν στον ύπνο και τον ξύπνο τους αυτοί που έχουν τον χρόνο για την ψευδο-υπόθεση της αυτοπραγμάτωσής τους ή του εξογκωμένου εγώ τους, εμείς απλά δεν έχουμε χρόνο, και όπως σας είπα και σε μια άλλη δημοσίευση είμαστε πανταχόθεν περικυκλωμένοι από φωνασκούντες και υστερικούς αντιπάλους και επί της ουσίας ταξικούς εχθρούς εκτός τής τάξης μας αλλά μερικές φορές (για να μην πω πάντα) εντός της.
Ο απολογισμός τούτος κάποτε πρέπει να σταματήσει, αλλά δεν θα σταματήσει αν δεν βρούμε το σημείο ή τα σημεία εκκίνησης, και αυτά τα σημεία εκκίνησης δεν έχουν να κάνουνε μα τον ανύπαρκτο σε τίποτα με τις περισσότερες παπάρες, θα το ξαναπώ, παπάρες που βρίσκω-βρίσκουμε δώθε κείθε να μας καλούν εγκαλούν και να μας επιτιμούν κι όλας για την μη στάση μας ή την μη εμφάνισή μας στο προσκήνιο που έχει φτιαχτεί στα μέτρα και στην μορφή των ίδιων των αντιπάλων μας που ασκούν αυτή την έγκληση και κλήση.
Υπάρχει ένας τρόπος να αποξενωθείς δημιουργικά από τον πλαστό κόσμο της σκέψης και της "διανόησης" αν ακριβώς βυθιστείς ξανά σε μια στερεότερη έρευνα της ίδιας της θεωρίας, έχοντας όμως πλέον αποκομίσει την απόσταση, την απάθεια ακόμα και την αντιπάθεια (για να μην πω και μίσος) απέναντι στους φαφλατάδες τούτους που επιμένουν να λένε πως σε εκπροσωπούν, και το λένε ακόμα και όταν ρητορεύουν εναντίον της αντιπροσώπευσης-εκπροσώπησης ή κάνουν τα γνωστά "αποστασιοποιημένα" αστειάκια τους.
Η απόσταση αυτή είναι πολύ χρήσιμο πράγμα για να μην αδικήσεις τελικά κανέναν, γιατί είναι σίγουρο πως στις μάχες του δρόμου και τα πεσίματα ακόμα και στα θεωρητικά οδοφράγματα των φαφλατάδων και άλλων βέβαια, θα έχεις αφήσει πολλά λάθη και θα έχεις αδικήσει και τους άλλους και τον εαυτό σου με παρερμηνείες και υπερβολές.
Ακριβώς απομακρυσμένος και από τον "τοπικό" καθορισμό της δράσης σου, όχι βέβαια ως καθημερινού ανθρώπου αλλά ως φιλόδοξου στον Λόγο υποκειμένου, θα έχεις την δυνατότητα να δεις λίγο την αλήθεια, γιατί όπως ξέρει κάθε στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος μόνον η υπέρβαση κάθε "εθνοκεντρισμού", με την έννοια που έχει τούτος ως μορφή μιας διαρκούς αναδίπλωσης σε μια ομάδα (και όχι μόνον σε ένα "έθνος"), μπορεί να προχωρήσει τα πράγματα.
Για το τέλος έχω να πω πως όχι μόνον έχω μετανιώσει για την όποια λιβελογραφία, αλλά λίγα είπα κι όλας, μερικοί αξίζουν περισσότερα.
Απλά η κατάσταση και η μείωση του χρόνου απαιτεί άλλα πράγματα, δυστυχώς, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε μόνον με επιθέσεις στους διάφορους φασίστες ένθεν και ένθεν.
Και αυτό που απαιτεί ένας νέος Λόγος, είναι για να το ξαναπούμε, η στρατηγική και ο ίδιος ως στρατηγικός σκοπός.







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..