Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Η ιστορική μνήμη ως κωλοκαούρα..(1)



Η χώρα είναι ένας καταιγισμός αντιφάσεων, θα μπορούσα να πω αυτή η χώρα, αλλά δεν το λέω, το είπα όμως.
Οπότε, έχουμε χρόνο να τα πούμε, αλλά ας ξεκινήσουμε από μια παρατήρηση, και μετά πάμε στις άλλες.
Όταν συγκεντρώνονται πολλά σημεία του παρελθόντος, ειςταοποία επιστρέφουν διάφοροι αναστατωμένοι αναθεμελιωτές τής υγείας, της 'πανάστασης, της ελευθερίας, δεν έχουμε απλά μια χώρα ή έναν χώρο σεεπαναστατικήπροεργασία αλλά μιαν διεργασία αναστάτωσης που μετασχηματίζεται ταχέως, αν και προκαλούσα την μεγάλη αδράνεια του σύμπαντος κόσμου, σε επαν-αναστατωτική διεργασία, οπότε θα μπορούσαμε πέραν του Πόλκεμον (εκ του Πόλεμον και Πόκεμον) που ανακαλύψαμε στην προηγούμενη δημοσίευσή μας να μιλήσουμε για μιαν ακόμα άλλη ψυχωτικίζουσα έννοια της ψυ ψυχωτικής κατάστασης που θα μπορούσε να λεχθεί και ως επαναστάτωση ή επανααναστάτωση.
Επιστρέφουμε σε σημεία φωτιά που καίνε μόνον εμάς ή εμάς που δεν ήμαστε, ή αφορούν μόνον την φωτιά στον κώλο μας, πως λέμε φωτιά στον κώλο μας; αλλά τότε, αν αυτή η επιστροφή στην φωτιά στον κώλο μας δεν είναι αφορώσα πραγματικά τον κώλο μας πως τυχαίνει να είναι μέρος του γλωσσικού υποσυνόλου φωτιά-στον-κώλο-μας; 
Μήπως είναι φωτιά στον κώλο αλλωνών(ε) που θα επιθυμούσαμε να είναι μια φωτιά που ήταν στον κώλο μας, αλλά δεν ήταν ποτέ; αλλά ούτως, πως γίνεται να είναι; εν πάση περιπτώσει αν έχεις διαβάσει Λακάν είναι εφικτό να προσδιορίσεις με πλήρη σαφήνεια, ομίχλης, ότι μια φωτιά σε κώλο αλλωνών(ε) δύναται να είναι μια φωτιά στον κώλο μας αν και αλλωνών(ε), καλύτερα μάλιστα, για να πιάσει το κόλπο, αυτοί οι αλλωνοί, οι άλλοι θέλω να πω, να έχουν ποθάνει, άρα να μην έχουν την αχρεία δυνατότητα να ισχυριστούνε ότι αυτή η φωτιά ανήκει ή ανήκε αποκλειστικά στον δικό τους κώλο, και ότι είναι απαράδεκτο να έχεις (φάει) μια φωτιά στον κώλο, να έχει κατα-καεί ο κώλος σου, και να έρχεται ένας άλλος, όχι αλλωνός, και να σου λέει ότι και ο δικός του ο κώλος καίγεται από αυτή την φωτιά και ότι επί της ουσίας οι κώλοι αυτοί (ως καμμένοι) είναι το ίδιο και το αυτόν, ταυτόν, ον.
Μα, όμως, και να το έλεγαν τούτο, ας πούμε σε μια κρίση υπαρκτικής μοναδικότητας, ως το ενικόν εκείνο που από τα βάθη της παραδεισοκόλασης έχει την απόλυτη επιθυμία αιώνιας ιδιοκτησίας των παθών που υπέστη, άρα και την ιδιοκτησία του καψοκωλιάσματος, και να το έλεγαν αυτό, πάλι δεν θα είχαν δίκιο.
Γιατί, όπως συνεχίζεται η ιδέα, το έθνος, η επανάστα(ση), οι αξίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο έρωτας, η αγάπη, ο ανιθρωπισιμός, έτσι συνεχίζεται απτοήτως και η κατάσταση που σημαίνουμε, κάνουμε σημαινόμενον, ως φωτιά στον κώλο μας.
Το μας, λοιπόν είναι μια ταυτότητα, όπως πάντα πλαστή, κατασκευασμένη, θεσμισμένη, φαντασιακά θεσμισμένη, μια συμβολική τάξη, άρα και η φωτιά-στον-κώλο-ΜΑΣ (τονίζω) αν εποπτευθεί από την σκοπιά αυτού του μας, είναι εξίσου ένας στρόβιλος από αυτές τις αχρείες δυνατότητες ενότητας δια της συνεχείας, αλλά παρά ταύτα είναι μια αποδεκτή συνέχεια, ένα κάτι τις που έχει δικαίωμα ύπαρξης εφόσον παρά την σχετικοποίησή του από την πάνσοφη μεταδιαφωτιστική συνείδηση, που δεν είναι συνείδηση αλλά ένα α μικρό που έχει ένα πέος και αυτό, είναι κάτι. 
Αν το κατορθώσουνε και αυτό, να αποκτήσει ο εις έναν μοναδικόν χρόνο καιόμενος κώλος μιαν δημοκρατικά και διαφωτιστικά ελεγχόμενη συνέχεια, τότε με όλες τις τιμές τής επιστήμης, της μεγάλης μη Γνώσης που είναι γνώση επίγνωση αλά παριζιέν, αν κατορθώσουν λοιπόν  ο που καίγεται κώλος σου, αυτός, ο ενικός κώλος σου που καίγεται τώρα, να μπορεί να γίνει ο καμμένος κώλος του μέλλοντος ή ο κώλος που καίγεται χωρίς να καίγεται ακριβώς, τότε θα έχει γίνει το εξής: καίς εσύ τον κώλο σου αλλά στο μέλλον σε άλλους δεν καίγεται κανένας κώλος, μολοντούτο και αυτοί θα μπορούν να ισχυρίζονται ούτως ότι ανήκουν στην κοινωνική τάξη, εθνότητα, ομάδα, ταυτοτική οντότητα, με το όνομα καίγεται ο κώλος μου ή μας. 
Το έχεις σκεφτεί αυτό άνθρωπέ μου;
Πως όμως να το σκεφτείς αφού καίγεται ο κώλος σου;
Αυτό είναι εξουσία του Λόγου, ειδικά του υπερεπαναστατικού, και είναι γαμώ τελικά.
Γνωρίζοντας πως όταν καίγεται ο κώλος κάποιου δεν έχει χρόνο παρά για το κάψιμο που έχει, δομεί ένα σύστημα μνήμης που κάνει δυνατή την συμμετοχή όλων σε αυτή την έκτακτη κατάσταση, αφού αν μη τι άλλο είναι πολύ χρήσιμο για έναν πονηρούλη κυρίαρχο ή μισοκυρίαρχο να μην σκέφτεται κανείς και να μην αφήνει κανέναν να σκέφτεται αν μπορεί να πείσει εαυτόν και άλλους ότι καίγεται ο κώλος του και ο κώλος τους, ο ούτως ειπείν κοινός κοινωνικός (ή κοινοτικός) κώλος, παρά το γεγονός πως εκείνη λ.χ την στιγμή κανένας κώλος δεν καίγεται.
Αυτή είναι η πραγματική κωλοκατάσταση, να έχεις χρόνο να σκεφτείς, ο κώλος ή οι κώλοι να είναι στην θέση τους και να έχεις καραμούζες να φωνάζουν ότι καίγεται ο κώλος τους ο κώλος μας και ο κώλος γενικά.




Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..