Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Σημαίνεσθαι και σημαίνειν..(1)



Οι αλυσίδες τού σημαίνοντος είναι αλυσωμένες στην μεγάλη μετωνυμία τής γλωσσικότητας ως-προς την σημασία ως αντιπρόσωπο μιας δεικνυόμενης πραγματικής πραγματικότητας, συνήθως μιας  χιμαιρικής  πραγματικότητας, η οποία (σημασία) με την σειρά της όπως παρουσιάζεται ως σχεδόν πάντα χιμαιρική είναι αλυσωμένη στις αλυσώσεις που συγκροτούν οι αλυσίδες τού σημαίνοντος, και έτσι πάει ως να σταθούμε στις πιθανές σημειακές κεντροποιήσεις που φανερώνουν το γεγονός του λέγειν εντός των ίδιων των αλυσώσεων και όχι εντός τής αναφοράς τους ή κατάληξής τους στην σημασία.

Ήδη, πριν ακόμα φανερωθεί η χιμαιρικότητα τής αναφοράς, έχουμε μια αποκοπή από την ενότητα του λέγειν όπως μας παρουσιάζεται ως αδιαμεσολάβητο πράγμα, το αναφορικόν τού λέγειν δεν είναι ουσιαστικά μέρος του λέγειν, θα έλεγε κανείς πως είναι ένας αντιπρόσωπος ενός τινός όντος έξω από την γλώσσα, αλλά με την έννοια που έχει τούτο το ον ως ένα γενικό και αφηρημένο, άρα απροσδιόριστο ον, που είναι να προσδιορισθεί.

Η γλώσσα ως ενότητα λέγειν και αναφοράς αποκρύπτει αρχικά την ουσία τής που είναι το λέγειν ως σημαίνουσα εσωτερικότητα, ως το σημαίνεσθαι-εντός-του-λέγειν σε διάκριση προς το σημαίνειν κάτι, και έτσι το σημαίνειν είναι από τη σκοπιά τής πρώτης και αμεσότερης υπέρβασης αυτής τής απόκρυψης ένα αποκομμένο σημείον τού λόγου που εξακοντίζεται χωρίς άμεση αναφορικότητα σε κάτι εξωτερικό αυτού (του λόγου-λέγειν), το οποίο όμως είναι να προσδιοριστεί ως ενικό ατομικό ον.
Αλλά όμως ούτως, σε μια μεταγενέστερη εννόηση, το λέγειν ως το σημαίνεσθαι-εντός-του-λέγειν μας παρουσιάζεται ως ένα αμιγέστερο και σημείον και σημαίνειν από εκείνο τού σημείου που προσδιορίσαμε αρχικώς ως αποκομμένο σημείον. 
Γιατί όμως;
Το σημαίνεσθαι-εντός-του-λέγειν δεν έχει καμία μείξη με κάτι εκτός αυτού, και άρα συγκροτείται ως σημαίνεσθαι ως μια (ανασυγκροτημένη διαλεκτικά και) τροποποιημένη από την αρχική αδιαμεσολάβητη έννοια τής ενότητας σημαίνειν και σημαίνεσθαι αλλά και από την άμεση μορφή τής (πρώτης, διαλεκτικής) υπέρβασης αυτής (τής αδιαμεσολάβητης ενότητας), εφόσον με την δεύτερη (υπερβατολογική-διαλεκτική) διαμεσολάβηση της διαλεκτικής αποκοπής που εμφανίζουμε "τώρα" το σημαίνεσθαι ενός σημείου εντός του λέγειν σημαίνεται μεν από ένα σημαίνειν αλλά και τούτο (το επιτελόν τον ρόλο του σημαίνειν εντός τής σημαίνουσας εσωτερικότητας) είναι πάντα ταυτά ένα σημαίνεσθαι από το ίδιο το σύστοιχο "γλωσσικό" αντικείμενο που σημαίνει.

Η γλώσσα ως διαλεκτική οντότητα, ως ανασυγκροτημένη-από-την-διαλεκτική παρουσία, είναι ένα κλειστό υποσύστημα που προσομοιάζει ή προσιδιάζει προσομοιωτικώς σε ένα κλειστό βιολογικό υποσύστημα.

Η ενότητα σημαίνεσθαι και σημαίνειν μπορεί να γίνει κατανοητή εάν κανείς δεχτεί αρχικά την διάκριση μεταξύ (τού) σημαίνεσθαι-εντός-του-λέγειν και (τού) σημαίνειν ως αποκοπή-προς-το-πράγμα, αν δηλαδή ορθώσει μιαν εσωτερικότητα του σημαίνειν με τον μοναδικό τρόπο που είναι τούτη αρχικά ορατή από την νοήση > δια του διαχωρισμού σημαίνουσας εσωτερικότητας και αναφορικής λειτουργίας, αν και είναι (όχι και τόσο εύκολα) προφανές πως τούτη η αποκοπή δεν εξαντλεί ούτε το θέμα τής αναφορικότητας ούτε το ομόλογο με την λειτουργία αυτή θέμα της σημασίας.


Σε επόμενη δημοσίευσή μας θα εξετάσουμε το ζήτημα τής εσωτερικότητας της σημαινότητας σε συνάφεια προς την σημειακότητά της, σε συνύφανση και συνάφεια δηλαδή προς την παραγωγή της ως σημείου, ως ενός όντος που παραμένει στην εσωτερικότητα αιρόμενο διαρκώς ως προς αυτήν, ούτως ώστε να δούμε τις δυνατότητες εννόησης της σημασίας και του σημείου σε ένα ευρύτερο αναγωγιστικό αλλά όχι αναφορικό πλαίσιο.




Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..